Jelena nawet nie drgnęła. Siedziała przy stole, patrzyła w telefon i tylko zacisnęła usta. W kuchni pachniało rosołem, garnek jeszcze pyrkał, pralka kończyła wirowanie, a ja od rana byłam na nogach. Kręgosłup bolał mnie tak, że chwilami musiałam opierać się o blat. Mój syn, Paweł, jak zwykle w pracy do wieczora. A ona? Jakby jej tu w ogóle nie było.
– Mówię do ciebie – dodałam ciszej, ale już z tym znajomym pieczeniem pod powiekami.
Wtedy odłożyła telefon. Spojrzała na mnie pierwszy raz od kilku minut.
– A pani naprawdę myśli, że chodzi o kubek?
Zamurowało mnie. Tak po prostu. Stałam z mokrą ścierką w dłoni i nagle poczułam się nie jak gospodyni we własnym domu, tylko jak ktoś obcy, kto wszedł w środek cudzego życia.
Od kiedy Paweł przyprowadził Jelenę do domu, próbowałam być w porządku. Naprawdę. Mieszkali z nami, bo zbierali na wkład własny. Czasy są jakie są, kredyty straszą człowieka bardziej niż listonosz z rachunkami, więc zgodziłam się bez wahania. Myślałam: młodzi, trzeba pomóc.
Tylko że z tej pomocy zrobiło się jakieś dziwne współistnienie. Ja gotowałam, sprzątałam, robiłam zakupy, pamiętałam o rachunkach, nawet prasowałam Pawłowi koszule, choć obiecałam sobie, że już nie będę go tak niańczyć. Jelena wracała z pracy, zamykała się w pokoju albo siedziała cicho przy stole. Nie pytała, czy w czymś pomóc. Nie zagadywała. Dzień dobry, dobranoc, czasem dziękuję. Koniec.
Najgorsza była ta cisza. Taka zimna.
Zaczęłam to brać do siebie. Bo jak miałam nie brać? Kobieta w domu widzi wszystko. Widzi kubek zostawiony obok zlewu, rozsypane okruchy, mokry ręcznik na łóżku. I widzi też wzrok, którego ktoś unika.
Któregoś wieczoru nie wytrzymałam. Paweł siedział już z nami, jadł drugą porcję ziemniaków, jakby nic się nie działo.
– Paweł, może ty mi powiesz – zaczęłam. – Czy ja jestem tu tylko od obsługi?
– Mamo, znowu zaczynasz? – westchnął.
To „znowu” zabolało bardziej niż powinno.
– Tak, znowu. Bo ja już nie mam siły. W tym domu mieszkają trzy dorosłe osoby, a pracuję jak jedna.
Jelena odsunęła talerz.
– Ja też pracuję.
– Ale w domu tego nie widać.
– Bo pani widzi tylko to, co chce widzieć.
Paweł podniósł ręce, jakby chciał nas uciszyć, ale było za późno. Coś we mnie pękło.
– To może mi wreszcie powiedz, o co ci chodzi! Od miesięcy chodzisz obrażona, patrzysz na mnie jak na wroga, a ja nawet nie wiem dlaczego!
Zapadła cisza. Taka ciężka, aż lodówka buczała za głośno.
Jelena patrzyła chwilę w stół. Myślałam, że wyjdzie. Zamiast tego powiedziała cicho:
– Bo od początku czuję, że jestem tu tylko dodatkiem do Pawła.
Nie spodziewałam się tego.
– Co?
– Pani wszystko robi za nas, ale nigdy nie ze mną. Zawsze obok mnie. Jakby chciała pani pokazać, że robi to lepiej. Jak gotuję, pani poprawia przyprawy. Jak sprzątam, po mnie poprawia. Jak coś mówię, pani odpowiada Pawłowi. Nawet nie mnie.
Chciałam zaprzeczyć. Od razu. Odruchowo. Ale przypomniałam sobie dziesiątki drobiazgów. Jak przesuwałam jej deskę do krojenia, bo „będzie wygodniej”. Jak mówiłam do syna: „Powiedz Jelenie, że ręczniki są w szafce”, zamiast powiedzieć to jej. Jak po cichu składałam pranie, które rozwiesiła inaczej niż ja.
