Moja żona to kompletna idiotka. W ogóle jej to nie obchodzi.
Nie martw się, już znalazłem nabywcę na jej mieszkanie.
Stałam jak sparaliżowana na korytarzu, ściskając torby w rękach.
Klucze wciąż były w zamku – nie zdążyłem nawet zamknąć drzwi.
W torbach znajdowały się ziemniaki, cebula, udka z kurczaka, kasza gryczana na wyprzedaży i trzy jogurty dla Kostika – jadł je wyłącznie naturalne i bez cukru.
Już w myślach kalkulowałem, czy zdążę rozmrozić mięso, czy też wrzucić je od razu na patelnię, gdy jest jeszcze zamrożone, co w efekcie dałoby efekt w postaci ugotowania go na parze, a nie usmażenia.
Vadik, odwrócony plecami do drzwi, z telefonem wciśniętym między ramię a ucho, mieszał coś w kubku – kawę rozpuszczalną z trzema łyżeczkami cukru.
Nigdy nie zmywał naczyń.
„Tak, ona nic się nie dowie” – kontynuował, biorąc łyk z kubka.
Powiem mu: oto dokumenty nowej rejestracji, ty je podpisz.
Ona mi ufa.
Idiota.
Bez emocji, bez charakteru.
Bezpłatna sprzątaczka.
Wybuchnął śmiechem.
Znałem ten śmiech – ten, który miał ze swoimi przyjaciółmi w garażu, kiedy zmywałem naczynia po ich imprezach.
Śmiał się jak Kostik, kiedy spadł z roweru w dzieciństwie, a ja pobiegłam po zielony środek dezynfekujący, a Vadik stał i mówił: „Czemu zachowujesz się jak kwoka? Pozwól mu wstać samemu”.
Zaczęło mi dzwonić w uszach, tak jak przed skokiem ciśnienia krwi.
Zacisnąłem palce na uchwytach torby; plastik wrzynał mi się w dłonie, zostawiając białe ślady.
Powoli odkładam zakupy.
Wyjąłem telefon.
Włączyłem dyktafon.
Z kuchni dobiegł szmer: Vadik rozmawiał już z Serioją o łowieniu ryb i wycieczce nad jezioro następnego dnia.
Zawsze tak robił: najpierw dawał upust swojej złości, a dopiero potem docierał do sedna sprawy.
Jakby nic się nie stało.
Jakbym był z drewna.
Wcisnąłem telefon w szparę w drzwiach i czekałem, aż pożegna się z Serioją i obieca, że „będziemy świętować w przyszłym tygodniu”.
Następnie Vadik się rozłączył, mruknął coś pod nosem i wlókł kapcie w stronę lodówki.
Zatrzymałam nagrywanie, wsunęłam telefon do kieszeni, chwyciłam torby i bezszelestnie przeszłam przez kuchnię, żeby dotrzeć do sypialni.
Zamknąłem drzwi.
Oparłem się o framugę drzwi.
Poczułem pieczenie i zimno w żołądku; miałem ochotę wyć i skomleć jak ranny pies.
Dwadzieścia cztery lata małżeństwa.
Kostik, szkoła, uniwersytet, jego pożyczki, które spłaciłem z pieniędzy zarobionych na wakacjach.
Jego matka, którą zabierałem do szpitala trzy razy w tygodniu, aż do jej śmierci.
Jej skarpetki, jej klopsiki, jej nieustanne „Lioubacha, gdzie moja niebieska koszula?”
A teraz byłem jak kłoda.
A kupiec już istniał.
Siedząc na łóżku, wpatrywałem się w swoje dłonie.
W materiale osadziły się resztki pyłu gryczanego.
Spojrzałem na swoją obrączkę: cienką, zużytą.
Dał mi go, kiedy jeszcze mieszkaliśmy w akademiku i jedliśmy makaron z keczupem.
Miałem ochotę go zerwać i wyrzucić przez okno.
Ale tego nie zrobiłem.
Wziąłem głęboki oddech, tak jak uczyła mnie moja matka: „Lioubacho, jeśli ktoś cię skrzywdzi, policz do dziesięciu i wtedy zastanów się, co zrobisz”.
Policzyłem do dwudziestu.
Wstałem, umyłem twarz lodowatą wodą i wyjąłem z szuflady starą książkę adresową.
Znalazłam tam numer centrum administracyjnego. Zapisałam go, gdy rozpoczynałam procedurę ubiegania się o świadczenie z tytułu niepełnosprawności dla mojej matki.
Muzyka była odtwarzana przez długi czas w telefonie, podczas oczekiwania na połączenie.
Kobiecy głos wyjaśnił, że można zgłosić zakaz nagrywania programów za pośrednictwem portalu, ale że lepiej jest pojawić się osobiście.
Odpowiedziałem, że przyjdę.
Zaraz.
Było około godziny trzeciej.
Vadik hałasował w kuchni; prawdopodobnie smażył jajka.
Wyszedłem na korytarz i założyłem płaszcz.
„Dokąd idziesz?” zapytał, nie odwracając się.
Patelnia skwierczała.
“Żeby zdobyć trochę chleba.”
“Ani okruszka na obiad.”
„Dobrze, idź i kup mi papierosy.”
Wyszedłem.
Trzęsłam się z zimna w windzie.
Nie ze strachu, ale dlatego, że zaczynałem zdawać sobie sprawę z tego, co robię.
Przez dwadzieścia cztery lata nie zrobiłem niczego bez jego zgody.
Wybraliśmy nawet wspólnie kolor tapety, a potem on powiedział: „Beżowy jest taki nudny, powinniśmy byli wybrać zielony”.
A ja milczałem.
Centrum administracyjne było prawie puste.
Miałem klauzulę zabraniającą dokonywania jakichkolwiek transakcji dotyczących mieszkania bez mojej obecności.
„Twój nabywca” – powiedziałem, kiwając głową w stronę agenta nieruchomości – „może zatem poszukać innej opcji”.
„Ten nie jest już na sprzedaż.”
Agent nieruchomości odsunął się.
“Mogę pójść.”
„Wadim, porozmawiamy później.”
