Mamo, oglądałem kamery na korytarzu!
Nikogo tam nie było!
— Viktor, uczestniczy.
Musimy porozmawiać.
Nie dla obcokrajowców.
Głos Walentyny Igoriewny zabrzmiał z mroku bębna tak niespodziewanie, jakby włączyła się stara pułapka na myszy — nagle, ostro, z nieprzyjemnym kliknięciem.
Sąsiadka stała tam, opierając ramię o framugę drzwi swojego mieszkania, a wszystko w jej zachowaniu sugerowało, że jest strażniczką tajemnicy państwowej.
Miała na sobie wyblakły szlafrok w kwiaty, którego kolory dawno już zblakły od wielokrotnego prania w tanim detergencie, oraz znoszone kapcie obszyte futrem przypominającym skórę chorego kota.
Viktor zatrzymał się, nie biorąc klucza do zamka.
Był zmęczony.
Dziesięć godzin przed ekranem, debugowanie kodu, niekończące się rozmowy z klientami, którzy nawet nie wiedzieli, czego chcą – wszystko to uciskało go w skroniach niczym ołowiany pierścień.
Ostatnią rzeczą, jakiej pragnął na świecie, było wplątanie się w plotki na lądowisku.
— Dobry wieczór, Walentyno Igoriewno.
„Jeśli chodzi o harmonogram sprzątania, to wydaje mi się, że Olga prała w zeszłym tygodniu” – odważył się rzucić, próbując otworzyć drzwi, ale sąsiadka zrobiła krok naprzód, blokując mu drogę swoim bezwładnym ciałem.
W powietrzu unosił się zapach smażonej cebuli i słodkawy, stęchły zapach starości.
— Co to ma wspólnego z obowiązkami domowymi? — zniżyła głos do teatralnego szeptu, zerkając w stronę klatki schodowej, gdzie oprócz zsypu na śmieci i przepalonej żarówki nie było absolutnie nikogo.
— Chcę ci tylko powiedzieć, że jestem dobrym sąsiadem.
Żal mi ciebie, Witia.
Jesteś dobrym, pracowitym chłopcem, ale za twoimi plecami dzieją się rzeczy… niezbyt przyjemne.
Viktor powoli schował klucze z powrotem do kieszeni.
Jego twarz, przyzwyczajona do pozostawania niewzruszoną w stresujących sytuacjach w pracy, nawet nie drgnęła.
Po prostu przełączył się z trybu „zmęczonego męża” na tryb „analizy danych”.
„Powiedz to wyraźnie” – rzekł spokojnym tonem.
Walentyna Igoriewna oblizała wargi językiem.
W jej małych oczach błyszczał ten chciwy błysk, który pojawia się u ludzi, gdy chcą zniszczyć spokój innych.
— Jest ktoś, kto przychodzi do twojego domu.
W ciągu dnia.
Wychodzisz do pracy, a on przyjeżdża godzinę później.
Taki wysoki, w skórzanej kurtce.
Bezczelny.
On się nawet nie kryje, dzwoni do domofonu, a ona od razu otwiera — wyrzuciła sąsiadka szybko, niczym tekst wyuczony na pamięć, w obawie, że zapomni ważnych szczegółów.
— I zostaje tam przez dwie, trzy godziny.
Oni tam się śmieją.
A ty dalej pracujesz, zabijasz się swoją pracą…
Viktor obejrzał ją od stóp do głów.
Zauważył, jak jej źrenice poruszały się szybko, jak nerwowo bawiła się paskiem szlafroka.
W jego opowieści było zbyt wiele banałów: „skórzana kurtka”, „bezczelny”, „oni się śmieją”.
Brzmiało to jak opis złoczyńcy z taniej opery mydlanej.
Ale najbardziej niepokoiła go nie sama informacja, lecz niezdrowy entuzjazm, z jakim ją przekazywała.
Zazwyczaj Walentyna Igoriewna narzekałaby tylko na hałas windy lub cenę kaszy gryczanej.
A potem – szczere potępienie.
„Od jak dawna przyjeżdża?” zapytał Viktor, nie okazując najmniejszego wzruszenia.
— Cóż, można powiedzieć, że to już trzeci dzień z rzędu — wyrzuciła z siebie, ale od razu ugryzła się w język, gdy zdała sobie sprawę, że powiedziała za dużo.
— Cóż, może przyszedł wcześniej, nie siedziałam przyklejona do dziurki w ścianie.
Ale w tym tygodniu przychodził naprawdę często.
Ty, Witia, trzymaj oczy otwarte.
Twoja żona jest młoda, ładna i nudzi się sama w domu…
— Słyszałem cię, Walentyno Igoriewno.
Dziękujemy za czujność.
Nie słuchał już jej narzekań.
Nagle przekręcił klucz w zamku, wszedł do mieszkania i zatrzasnął drzwi tuż przed nosem sąsiada, gwałtownie odcinając się od zapachu cebuli i obcych nieczystości.
W mieszkaniu unosił się zapach pieczonego kurczaka z ziołami.
Ciepłe światło rozświetlało korytarz.
Olga wyszła z kuchni, wycierając ręce szmatką.
Uśmiechnęła się — szczerze, zmęczona, po prostu.
Miała na sobie swoje ulubione dżinsy i jego stary T-shirt, który był o dwa rozmiary za duży.
– Cześć.
Dlaczego tam zostałeś?
„Słyszałam, że z kimś rozmawiałeś” – zapytała, podchodząc, żeby go przytulić.
Viktor na sekundę zamarł.
Spojrzał na żonę i przyjrzał się jej twarzy.
Ani śladu strachu, żadnego przenikliwego wzroku, żadnego niepotrzebnego zdenerwowania.
Gdyby miała kochanka, który wyszedł dwie godziny wcześniej, atmosfera w domu byłaby inna.
Sam skład chemiczny powietrza uległby zmianie — pojawiłoby się napięcie nieodłącznie związane z kłamstwem.
Ale tutaj panował spokój.
— Z sąsiadem.
Ona ciągle mamrotała coś o licznikach – skłamał spokojnie.
— Umieram z głodu.
— Umyj ręce, wszystko gotowe.
Dziś wypróbowałam nową marynatę. Mam nadzieję, że nie dodałam za dużo soli.
Viktor poszedł do łazienki.
Odkręcił wodę i spojrzał na swoje odbicie w lustrze.
W jego głowie zaczynały się kręcić trybiki.
Walentyna Igoriewna nigdy nie słynęła ze swojej wyobraźni.
Sama nie wymyśliłaby niczego takiego i nie miała ku temu żadnego powodu — ona i Olga nigdy się nie kłóciły, a nawet zawsze witały się uprzejmie.
Oznaczało to, że istniał jakiś bodziec zewnętrzny.
Ktoś włożył mu ten scenariusz do głowy.
A ten „ktoś” musiał żywić urazę do Oldzy i chcieć zniszczyć ich małżeństwo.
Na liście podejrzanych znajdowało się tylko jedno nazwisko.
Wyszedł z łazienki, ale nie poszedł do kuchni.
— Ola, już idę, muszę tylko wysłać dwa maile, zanim zapomnę! — krzyknął.
— Spieszcie się, bo robi się zimno!
Viktor wszedł do swojego biura i ostrożnie zamknął za sobą drzwi.
To było jego królestwo — potężny komputer, serwer w kącie, trzy monitory.
Rok wcześniej, kiedy się wprowadzili i skończyli remont, sam zajął się instalacją elektryczną i bezpieczeństwem.
Nigdy nie ufał standardowym systemom interkomowym.
Jego paranoja w połączeniu z umiejętnościami zawodowymi sprawiła, że postanowił zainstalować maleńkie kamery nie tylko w mieszkaniu, ale także ukrytą kamerę szerokokątną nad drzwiami wejściowymi, na zewnątrz.
Wszystko, co działo się podczas lądowania, nagrywała w chmurze, zarówno dźwięk, jak i obraz.
Sąsiedzi nie wiedzieli.
Nawet Olga zapomniała o jego istnieniu.
Usiadł w fotelu, dotknął klawiatury, a ekrany rozbłysły zimnym, niebieskawym światłem.
Jej palce poruszały się swobodnie po klawiaturze, wpisując hasło dające dostęp do archiwum.
— Pokażcie tego „wielkiego faceta w skórzanej kurtce” — mruknął Viktor.
Otworzył teczkę zawierającą nagrania z ostatnich trzech dni.
System monitoringu CCTV ustawiony na wykrywanie ruchu wyświetlał linie czasu z czerwonymi znacznikami aktywności.
Viktor zaczął oglądać je w przyspieszonym tempie.
Oto Olga, zmierzająca do sklepu.
Oto wraca z torbami.
Oto dostawca przynoszący zamówienie.
Oto sprzątaczka rozprowadzająca brud mopem.
Żaden facet.
Bez kochanka.
Lądowisko było puste i nudne.
Viktor opadł z powrotem na fotel.
A więc kłamstwo.
Bezczelne, bezczelne kłamstwo.
Ale dlaczego?
Tylko po to, żeby wyrządzić krzywdę?
Nie, Walentyna Igoriewna była kobietą praktyczną, nie skłamałaby dla prostego „dziękuję”, a już na pewno nie w tak ryzykowny sposób.
Przewinął nagranie do dnia poprzedniego.
Midi.
Lądowisko jest puste.
Nagle drzwi sąsiedniego mieszkania uchylają się i na korytarz wychodzi Walentyna Igoriewna.
Ona nie idzie w stronę windy, ona tam pozostaje i czeka.
Minutę później drzwi windy się otwierają.
Viktor pochylił się do przodu, wpatrując się w monitor.
Kobieta wyszła z windy.
W drogim płaszczu, z nienaganną fryzurą, prosta, jakby połknęła żelazny pręt.
— Mamo, — wyszeptał Wiktor.
Galina Pietrowna.
Minął już miesiąc odkąd ich odwiedziła, a powodem jej ostatniej wizyty były migreny i napięty grafik.
I oto jest.
Ale ona nie dzwoni do drzwi.
Kieruje się prosto w stronę sąsiada.
Viktor założył słuchawki i podkręcił głośność na maksimum.
Kamera była dobrej jakości, mikrofon wychwytywał nawet najcichsze dźwięki szelestu.
— Witaj, Walo — w głosie matki słychać było autorytet i skuteczność.
— Jesteś sam?
— Sama, Galina Pietrowna, sama.
Może chciałby Pan wejść?
— Nie mam czasu na włóczenie się po kątach innych ludzi.
Rozmawiamy tutaj.
Czy pamiętasz wszystko?
Viktor poczuł, jak w jego wnętrzu zaczyna wrzeć lodowata wściekłość.
To było gorsze niż oszustwo.
To było zaplanowane obejście.
Patrzył na ekran, na którym dwie osoby rozmawiały o zniszczeniu jego rodziny, a jego ręka instynktownie sięgnęła po pustą pamięć USB leżącą na biurku.
Teraz zamierzał zebrać wszystkie niezbędne pliki.
Oczywiste jest, że kolacja nie będzie się ograniczać wyłącznie do kurczaka.
Na monitorze rozgrywała się scena rodem z kiepskiego dramatu policyjnego, ale to wcale jej nie czyniło mniej odrażającą.
Viktor bez mrugnięcia okiem patrzył, jak jego matka, Galina Pietrowna, otwiera swoją designerską, tłoczoną skórzaną torbę.
Jego ruchy były precyzyjne, pozbawione wahania.
Wyjęła kopertę — białą, grubą i pełną.
W słuchawkach jego głos rozbrzmiewał, lekko zniekształcony przez echo lądowania, ale rozpoznawalny w każdej intonacji.
Tego samego tonu, którego używała, gdy w dzieciństwie strofowała go za złe oceny.
— Dokładnie tak się umówiliśmy, Wala.
Czy zamierzasz opowiedzieć?
— Ależ, Galino Pietrowna, ufam ci jak własnej rodzinie! — wtrącił się sąsiad z ekranu.
