Każdej nocy, bez wyjątku, po kolacji Daniela – moja nowa synowa – szła do łazienki i zostawała tam ponad godzinę. Słychać było nieustanny szum wody, a spod drzwi unosił się dziwny zapach – perfum, których nie rozpoznawałam. Na początku wydawało mi się to dziwne. Potem zaczęło mnie drażnić. A w końcu… nabrałam podejrzeń.
Daniela była żoną mojego syna od niecałych trzech miesięcy. Pracowała jako asystentka biurowa – uprzejma, miła i zawsze elokwentna. Mój syn, Leonardo, był inżynierem budownictwa i często wyjeżdżał na budowy w innych stanach. Czasami zdarzało mu się nie wracać do domu przez cały tydzień.
Na początku byłam z niej bardzo zadowolona. Świetnie gotowała, wstawała wcześnie, żeby posprzątać i zawsze wychodziła do pracy punktualnie. Ale coś zaczęło mi przeszkadzać: Daniela spędzała w łazience wyjątkowo dużo czasu każdej nocy. Nie było to 30 minut, ale często godzina lub dłużej.
Myślałam, że może jest zbyt dokładna. Młode kobiety dbają o siebie. Ale z czasem zaczęłam zauważać dziwne rzeczy. Kiedy wychodziła, miała mokre włosy, ale w łazience nie było pary. Jej ubrania zawsze wyglądały na świeżo złożone, jakby były prane wcześniej. I najdziwniejsza rzecz: jej perfumy. Nie były to te same delikatne, kwiatowe zapachy, których używała w ciągu dnia. Były mocniejsze… z męską nutą.
To właśnie wtedy ja, Doña Carmen, jej teściowa, zaczęłam nabierać poważnych podejrzeń.
Od tamtej nocy zacząłem ją uważnie obserwować. Notowałem, o której godzinie wchodziła – prawie zawsze o 20:00. Sprawdzałem ponownie o 9:00, czasami o 9:30. Nadal była w środku. Nigdy nie zamykała swojego pokoju, tylko łazienkę od środka.
Pewnej nocy, sprzątając salon, zauważyłem w koszu na śmieci chusteczkę nawilżaną. Nie była to ta sama marka, której używaliśmy. Wziąłem ją z ciekawości – była przeznaczona dla mężczyzn i miała intensywny miętowy zapach.
Wtedy ogarnęło mnie złe przeczucie.
„Czy do domu wchodzi jakiś mężczyzna? A może… już tu mieszka?”
Nikomu nie powiedziałam. Leonardo był na projekcie w Monterrey. Nie ufałam sąsiadom. Postanowiłam więc działać sama. Zainstalowałam małą ukrytą kamerę w doniczce przed łazienką, żeby zobaczyć, co Daniela tam robi.
Następnej nocy, kiedy wróciła, otworzyłem transmisję na telefonie komórkowym. Co ciekawe, obraz zgasł na prawie 40 minut. Widzenie w nocy nadal działało, ale pokazywało jedynie delikatne cienie. Kiedy Daniela wyszła, obraz wrócił do normy.
„Odkryła kamerę? Zakryła ją?” – pomyślałem, już i tak mocno zaniepokojony.
Następnego dnia wyjąłem kamerę. Działała idealnie.
Tej nocy spróbowałem czegoś innego: podszedłem do drzwi łazienki i uważnie nasłuchiwałem.
Tak jak podejrzewałem – woda nie płynęła równomiernie. Słyszałem, jak od czasu do czasu zakręcała i zakręcała kran, jakby udawała. Czasami słyszałem szmery – jakby mówiła bardzo cicho, może przez telefon.
I nagle przyłożyłem ucho bliżej i wyraźnie usłyszałem męski głos:
„Tak, poczekaj chwilę. Zaraz wyjdę.”
Moje serce niemal stanęło.
W łazience był mężczyzna!
W domu byliśmy tylko ona i ja… Kim więc był ten głos?
Pobiegłem na róg ulicy i natychmiast zadzwoniłem na lokalny komisariat policji.
„Chyba w mojej łazience ukrywa się intruz. Proszę, przyjdź szybko!”
Po 15 minutach przyjechało dwóch funkcjonariuszy i strażnik sąsiedzki. Zaprowadziłem ich prosto do łazienki i wskazałem na drzwi:
„Jest! Jeszcze nie wychodzi!”
Zapukali mocno:
„Otwórzcie drzwi! Policja!”
Cisza. Potem zaskoczony głos Danieli:
„Tak? Co się dzieje?”
„Otwórzcie natychmiast drzwi!”
