W przepaścistej rezydencji Valbuenów powietrze zawsze było cięższe, przesiąknięte pretensjonalnością, która dusiła każdą próbę autentyczności. Ściany, ozdobione portretami surowych przodków, były niemymi świadkami rodziny, która zbudowała swoją fortunę, żeglując po mętnych wodach korupcji i pozorów. Dla Don Carmela i Doñi Leonor życie było teatrem, w którym każdy członek rodziny miał do odegrania rolę: nieskazitelnej doskonałości.
Ich najstarsze córki, Inés i Beatriz, opanowały scenariusz do perfekcji. Były piękne, ale tą zimną urodą porcelanowych lalek, na które się patrzy, ale których się nie dotyka. Umiały uśmiechać się bez radości, rozmawiać bez mówienia niczego ważnego i osądzać wzrokiem, wachlując swoje twarze fałszywą skromnością. Były dumą domu, odbiciem tego, czego społeczeństwo oczekiwało.
Ale była jeszcze Elara. Elara była błędem w doskonałym równaniu Valbuenów. W wieku dwudziestu trzech lat nie posiadała eterycznej delikatności swoich sióstr. Jej ręce nie były gładkie jak jedwab; były naznaczone pracą. Jej skóra była opalona słońcem z sadu, a jej wzrok nie był uległy – płonął ogniem sprawiedliwości, który niepokoił jej ojca. Elara była tą, która opiekowała się chorą babką, gdy nikt inny nie chciał wchodzić do tego pokoju pachnącego lekarstwami; była tą, która stawiała czoło nadzorcom, gdy próbowali oszukać robotników; była „czarną owcą”, która, co paradoksalne, jako jedyna miała białą duszę.
Tamtego wtorkowego poranka los Elary został przypieczętowany czerwoną pieczęcią lakową. Posłaniec dostarczył list, który Don Carmelo otworzył z obojętnością człowieka przyzwyczajonego do otrzymywania danin. Jednak gdy jego oczy przebiegały linie napisane mocnym charakterem pisma, złośliwy, prawie groteskowy uśmiech pojawił się na jego twarzy. „Leonor! Dziewczynki!” – zawołał głosem wibrującym perwersyjną radością. Gdy rodzina zebrała się w salonie, Don Carmelo potrząsnął papierem, jakby był trofeum. Don Arturo de Mendoza, najbogatszy i najbardziej szanowany hacjenda w sąsiednim regionie, człowiek, który zbudował imperium z niczego i którego integralność była legendą, prosił o rękę jednej z córek Valbuenów.
„O którą prosił?” – zapytała Inés, gładząc swoją suknię, pewna, że wybór padnie na nią lub może na Beatriz. Don Carmelo parsknął suchym śmiechem. „W tym właśnie sęk, kochanie. Prosił konkretnie o Elarę”. Cisza, która zapadła, była krótka, prawie natychmiast przerwana ostrymi, okrutnymi śmiechami matki i sióstr. Najbardziej pożądany mężczyzna w regionie prosi o „brzydką córkę”, tę problematyczną, która zawsze pakowała się w kłopoty, broniąc biednych? „Musi być szalony lub ślepy – powiedziała Doña Leonor, ocierając łzę śmiechu. – Albo ktoś naopowiadał mu kłamstw o jej urodzie”.
