Część 2: Teraz był blady w szpitalnym świetle, drżący, bezbronny. Vanessa w końcu spojrzała mi w oczy.

„Eleno…” wyszeptała.

Marcus odwrócił głowę, a na jego twarzy malował się strach.

Zrobiłam krok naprzód, zaciskając rękawiczki.

„Dobry wieczór” – powiedziałam spokojnie. „Ciężka noc?”

Vanessa wzięła mnie za nadgarstek. „Nie możesz brać udziału w jego leczeniu”.

Obserwowałam jej dłoń, aż ją puściła.

„Nie jesteś jego lekarzem” – powiedziałam rzeczowo. „Jestem pielęgniarką dyżurną. Dopilnuję, żeby wszystko było poprawnie zarejestrowane”.

Zbladł.

Marcus próbował przemówić. „Eleno… posłuchaj…”

Zrobiłam krok naprzód, sprawdzając jego puls.

„Nie” – powiedziałam cicho. „Dziś wieczorem ty posłuchaj”. Wbiegł dr Patel i w sali wybuchła akcja.

„Uraz penetrujący lewe ramię” – zameldowałam. „Spadek ciśnienia krwi. Pacjent przytomny, ale zdezorientowany. Możliwość wszczepienia alkoholu”. POWIEDZ TAK, JEŚLI CHCESZ PRZECZYTAĆ CAŁĄ HISTORIĘ