„Co się ze mną teraz stanie? Jaką twarz pokażę ludziom?”
Sąsiedzi zaczęli uchylać drzwi. Niektórzy zatrzymywali się w korytarzu, nawet nie udając, że odwracają wzrok.
„Hej, czy to nie syn Hélène, który szczyci się, że jest wielkim biznesmenem?”
„To dlaczego jego matka wciąż żyje z byłej synowej?” „Słyszałam, że był w klinice z ciężarną kochanką…”
Twarz Madame Delorme zbladła na te szepty. Wstyd wyrył się w każdej zmarszczce na jej czole. Mimo to kurczowo trzymała się mojej nogi, jakby od tego zależało jej przetrwanie.
Spojrzałam na nią z góry, zupełnie spokojna.
„Madame Delorme, prosi pani o pomoc niewłaściwą osobę”.
„Nie mam już kontaktu z Julienem. Od dziś jedyną osobą, którą powinna pani prosić o rozmowę z nim, jest pani syn. Nie ja”.
Zamarła na sekundę. W jej oczach błysnęła jawna panika. Potem jej twarz wykrzywiła się w furii i zaczęła krzyczeć jak kobieta, której maska właśnie została zerwana.
„Nawet po rozwodzie, nadal ma pani obowiązek się mną opiekować!” „Czy uważa pani, że całe uczucie, którym cię obdarzałam przez lata, było fałszywe?”
W tym momencie nie mogłam się powstrzymać.
Wybuchnęłam śmiechem.
„Uczucie?”
„To pani powiedziała całej rodzinie, że jestem bezpłodna i nie zasługuję na pani syna”.
„To ty wtrącałaś się w nasze małżeństwo i namawiałaś go, żeby pilnował nawet mojej pensji”.
„Za każdym razem, gdy prosiłaś mnie o pieniądze, naprawdę uważałaś mnie za córkę?”
Każde moje słowo było bezpośrednim policzkiem wymierzonym w jej dumę.
Drżała z wściekłości, ale nie miała jak się bronić.
Wokół nas szepty tylko narastały.
Właśnie w tym momencie pojawił się Julien.
W jednej ręce ciągnął walizkę. W drugiej torby wypełnione owocami, kukurydzą i…
Suplementy diety i prezenty kupione w klinice. Élodie stanęła na jego ramieniu, opierając się delikatnie o niego z wystudiowaną kruchością, graniczącą z absurdem.
Gdy tylko zobaczył scenę przed budynkiem, zamarł.
„Mamo? Claire? Co tu się dzieje?”
Madame Delorme podbiegła do niego, płacząc i krzycząc, jakby właśnie odebrano jej ostatnią deskę ratunku.
„Julien, mój synu, dzięki Bogu, że tu jesteś!”
„Ta bezduszna kobieta pozbawiła mnie kieszonkowego, a nawet sprzedała dom!”
„Gdzie teraz będziemy mieszkać?”
Stałam tam z założonymi rękami, obserwując spektakl matki i syna, niezdolnych do życia bez tego, co mi zabrali.
„Miałam pełne prawo sprzedać ten dom”.
„Pieniądze na jego zakup pochodziły od moich rodziców”. „Tak przywykłaś do wygody, że zapomniałaś o czymś bardzo ważnym: nigdy nie zadałaś sobie trudu, żeby sprawdzić, na czyje nazwisko został zarejestrowany akt własności”.
W chwili, gdy te słowa wyszły z moich ust, twarz Juliena zbladła. Zbladła jak kartka papieru.
CZĘŚĆ 2
Zamarł.
Owoce, lekarstwa, torebki, które trzymał, wyślizgnęły mu się z ręki i rozsypały na chodniku. Élodie mocno ścisnęła go za ramię, patrząc na mnie, jakbym nagle stała się dla niej nieoczekiwanym zagrożeniem.
Patrzyłam na nich z lodowatym uśmiechem.
Szok rzeczywistości.
„Co się stało, Julien? Naprawdę myślałeś, że będę karmić ciebie i całą twoją rodzinę, podczas gdy ty mnie zdradzasz?” krzyknęłam na tyle głośno, żeby wszyscy na korytarzu i na parterze usłyszeli każde słowo.
„Claire, nie możesz tego zrobić!” krzyknął, drżąc ze wstydu i gniewu. „Ten dom był nasz! Tu miało mieszkać moje dziecko! Chcesz, żeby moja matka wylądowała na ulicy?”
Podszedłem powoli.
„Twoje dziecko?” zapytałem, zwracając wzrok ku Élodie. „Skoro byłeś na tyle męski, żeby założyć drugą rodzinę za moimi plecami, to bądź na tyle męski, żeby się nią zaopiekować. Ten dom jest na moje nazwisko i na nazwisko moich rodziców. Przez pięć lat pozwalałem ci tu mieszkać bez czynszu. Karmiłem cię. Dałem twojej matce życie godne królowej”.
Odwróciłem się do Madame Delorme, wciąż szlochając.
„Ale królowa zapomniała o jednym: jej korona pochodziła z potu kobiety, którą gardziła”.
Wtedy coś pękło.
