A te leki wyjaśniły pustkę w jego oczach, jego obojętność, jego niemal nieobecność.

Nie chodziło tylko o chorobę.

To były leki.

Julia nie spała tej nocy. Myślała o każdej pielęgniarce, każdym niewypowiedzianym poleceniu i każdym zaniepokojonym spojrzeniu. I na każdym dokumencie widniało to samo nazwisko: Dr Morrow.

Kiedy Richard w końcu przejrzał akta, zrozumiał straszną prawdę.

Luna została uznana za śmiertelnie chorą zdecydowanie za wcześnie. Ta diagnoza zamknęła im wszystkie drzwi i pozwoliła usprawiedliwiać wszelkie leczenie jako „ostatnią nadzieję”.

Wyniki badań potwierdziły koszmar: dawki nie miały na celu jej wyleczenia… lecz utrzymanie jej stanu ciągłego pogarszania się.

Luna nie umierała sama.

Sztucznie go osłabiali.

„Więc… tak naprawdę nigdy nie była stracona?” – zapytał Richard łamiącym się głosem.

Odpowiedź była chłodna i miażdżąca:

„Nie. Ona nigdy nie umarła, tak jak jej wmówiono.”

Ktoś potraktował Lunę jak eksperyment. Jak kolejną statystykę.

I prawie im się to udało.

Najgorsze było odkrycie, jak łatwo było przekonać wszystkich, żeby nie zadawali pytań.

Ta cisza… ta ślepa wiara… prawie kosztowała życie małej dziewczynki. Opieka nad noworodkiem