Przyszła druga koperta. Tym razem zawierała zdjęcie ich budynku mieszkalnego zrobione z drugiej strony ulicy. Dokładnie okno jej salonu było zaznaczone czerwonym markerem.
Carol spojrzała na niego i rzekła: „Nie będziemy tu siedzieć i czekać, aż nabierze odwagi”.
Porucznik Mitchell zgodził się.
„To jest stalking” – powiedział beznamiętnie. „Teraz mogę się z tym pogodzić”.
Pod koniec tygodnia Jessica i Lily przeprowadziły się do starszego, ceglanego mieszkania Carol po drugiej stronie miasta. Było przestarzałe i ciasne, ale bezpieczniejsze. Miało wejście z domofonem, solidniejsze zamki i sąsiadów, którzy zwracali na to uwagę – starszych ludzi, którzy mieszkali częściowo w swoich oknach, a częściowo w cudzych sprawach, co w sprzyjających okolicznościach było błogosławieństwem.
Ustaliły tymczasowy plan dnia. Lily i Carol zajęły sypialnię. Jessica spała na rozkładanej sofie w salonie. Odwoziła Lily na nowy przystanek autobusowy, chodziła na zajęcia, brała dodatkowe dyżury sprzątające, kiedy tylko mogła, i starała się przetrwać każdy dzień bez poczucia, że jest ścigana.
Potem ktoś nieznany napisał SMS-a: Myślisz, że możesz się ukryć?
Mitchell tym zarządzał. Telefon jednorazowy.
Powtórzę: samo w sobie to za mało. Jeszcze.
Potem Carol upadła w łazience i uderzyła się głową.
Uraz był prawdziwy, przypadkowy i niefortunny. Badanie na oddziale ratunkowym nie wykazało żadnych nieprawidłowości, ale lekarz zalecił tydzień odpoczynku. Nagle delikatny harmonogram, który trzymał w ryzach całe życie Jessiki, zdawał się chylić ku upadkowi. Nie mogła opuścić zbyt wielu godzin w klinice. Nie mogła zostawić Lily samej. Nie mogła ryzykować, że Frank znajdzie dla niej czas.
Tego popołudnia zadzwonił dzwonek budynku.
Mężczyzna podający się za kuriera wręczył Jessice torbę z apteką, rzekomo wysłaną przez Kathy z kliniki. W środku znajdowały się leki bez recepty i napisana na maszynie notatka z życzeniami zdrowia dla Carol.
Na początku wyglądało to przemyślanie.
Następnie Jessica zadzwoniła do Kathy, aby jej podziękować.
Kathy powiedziała, że niczego nie wysłała.
Krew Jessiki zamieniła się w lód.
Znalazł ich.
Aby potwierdzić adres, posłużył się fałszywą przesyłką.
Porucznik Mitchell przybył, spakował rzeczy i całe jego zachowanie uległo zmianie.
„Teraz sytuacja szybko się pogarsza” – powiedział. „Trzymaj drzwi zamknięte na klucz. Nie spuszczaj Lily z oczu. Ani na chwilę”.
Tej nocy nikt nie spał porządnie.
Jessica siedziała na krześle naprzeciwko drzwi wejściowych z ciężką latarką na kolanach, podczas gdy Carol niespokojnie drzemała, a Lily przewracała się przez sen.
Następnego popołudnia Jessica osobiście odebrała dzieci ze szkoły.
Przybyła wcześnie. Czekała przy drzwiach. Patrzyła, jak dzieci wylewają się na kolejkę rodziców, dziadków i stojących na biegu jałowym samochodów.
Minęło dziesięć minut.
Potem piętnaście.
Tłum się przerzedził.
Nie, Lily.
Jessica weszła do głównego biura, czując już, że coś w jej wnętrzu pęka.
„Jestem tu dla Lily Franklin” – powiedziała sekretarce.
Kobieta zmarszczyła brwi i spojrzała na ekran.
„Ona już była zapisana jako pasażerka samochodu”.
Jessica poczuła, jak pokój się przechyla.
„Przez kogo podpisane?”
Sekretarka kliknęła ponownie, po czym, zbyt wolno, podniosła wzrok.
„Jej ojciec. Frank Franklin. Okazał dowód tożsamości.”
„Nie wolno mu jej zabrać.”
Słowa te zabrzmiały jak krzyk.
Był nauczyciel zastępczy. Notatki ochronne nie zostały odpowiednio oznaczone. Frank nadal widniał na akcie urodzenia. W lepszym okręgu lub bogatszej szkole być może istniałyby wielowarstwowe protokoły, natychmiastowe powiadomienia, szkolenia prawne i funkcjonariusz dyżurny stojący metr od nich. Tutaj panował niedobór kadrowy, zamieszanie i jedna straszna wpadka administracyjna.
Jessica nie została, żeby wysłuchać reszty opowieści.
Pobiegła na parking i wybrała numer 911, choć ręce odmawiały jej posłuszeństwa.
Wtedy zadzwonił jej telefon.
Nieznany numer.
Odpowiedziała instynktownie.
Głos Franka był ochrypły od picia i triumfu.
„Mówiłem ci” – powiedział. „Biorę to, co moje”.
Jessica uklękła na czarnym asfalcie.
„Frank, proszę. Nie rób tego. Nie strasz jej. Jeśli jesteś zły, to bądź zły na mnie. Po prostu puść Lily.”
Podał jej nazwę motelu przy Highway 9.
Numer pokoju.
Czterdzieści pięć minut.
Przyjdź sam.
Żadnej policji.
Rozłączył się.
Krążownik porucznika Mitchella dotarł na miejsce tuż przed zakończeniem połączenia.
Jessica pobiegła do niego z informacją. Posłuchał raz, a potem zaczął wydawać polecenia przez radio z przerażającą precyzją.
Motel Crossroads. Budynek parterowy. Okna tylnych łazienek wychodzą na las. Domy zbliżają się w ciemności. Brak syren. Brak widocznych radiowozów. Wejście taktyczne od tyłu, jeśli to możliwe.
Potem spojrzał na Jessicę.
„Wejdziesz pierwszy” – powiedział. „On cię oczekuje. Niech mówi dalej. Moi ludzie będą na miejscu za pokojem”.
Jessica skinęła głową, bo nie było nic innego do roboty.
W tym momencie terror stał się linią prostą.
Część czwarta
Motel Crossroads stał pod wibrującym znakiem BRAK MIEJSC, jak miejsce, którego każde miasteczko przy autostradzie w Ameryce starało się unikać. Farba na drzwiach łuszczyła się. Asfaltowy parking był poplamiony i nierówny. Ciężarówka Franka stała krzywo zaparkowana przed pokojem numer siedemnaście.
Uber wysadził Jessicę w pobliżu granicy posesji.
Miała wrażenie, że nogi ma puste.
Zimowe powietrze pachniało starymi papierosami i mokrym chodnikiem.
Podeszła do drzwi i zapukała raz.
„Wejdź!” – zawołał Frank.
Otworzyła.
W pokoju unosił się zapach stęchlizny, zatęchłego dymu i whisky. Telewizor w rogu był wyciszony. Narzuta była z tych motelowych nadruków, które miały za zadanie ukryć plamy. Frank siedział na skraju łóżka, nieogolony, z zaczerwienionymi oczami, na wpół zapadnięty, a jednak przez to jeszcze bardziej niebezpieczny. Na stoliku nocnym stała butelka whisky i ciężki nóż.
W odległym kącie, na tanim plastikowym krześle, siedziała Lily, ściskając plecak z jednorożcem na piersi niczym zbroję.
„Mamo!”
Lily podskoczyła do połowy.
„Usiądź!” – warknął Frank, uderzając dłonią w szafkę nocną.
Lily drgnęła tak mocno, że Jessica niemal rozpadła się na miejscu.
„Jestem tutaj” – powiedziała Jessica, starając się zachować spokojny ton głosu. „Przyszłam sama. Tak jak chciałeś”.
Frank roześmiał się bez humoru i wziął łyk.
„Teraz chcesz współpracować.”
„Puść ją do domu”. Jessica weszła do pokoju i pozwoliła drzwiom się za sobą zamknąć. „Jutro idzie do szkoły. Boi się. Puść ją, zostań z Carol. Porozmawiamy”.
