Opuszczając szpital, wchodząc w pustkę
Wyszła ze szpitala z pustymi rękami. Wróciła do domu wyczerpana i z ciężkim sercem. Spakowała rzeczy, których nigdy nie użyje, zawiesiła studia i podjęła się szeregu niepewnych prac . Tak naprawdę nie żyła: po prostu dawała sobie radę, dzień po dniu.
Nieoczekiwane spotkanie i gest szacunku
Minęły trzy lata. Pewnego zwyczajnego popołudnia, gdy wychodziła ze sklepu, głos zawołał jej imię. Odwracając się, rozpoznała twarz: pielęgniarka, niezmieniona, trzymająca kopertę i zdjęcie. Na zdjęciu była 17- letnia dziewczyna , siedząca na szpitalnym łóżku, jej rysy były wymizerowane, ale wyprostowane, żywa i silna, nawet o tym nie wiedząc. Pielęgniarka wyjaśniła wtedy, że nigdy nie zapomniała. Założyła mały fundusz, aby pomóc młodym samotnym matkom wznowić naukę, a ta młoda kobieta była pierwszą osobą, o której pomyślała. Nie z litości. Z szacunku.
