Mijały miesiące. Anna dalej pracowała w kuchni, starając się nie myśleć o smutku.
Koledzy często mówili, że za dużo pracuje, ale ona się uśmiechała:
— Dobrze się czuję, kiedy pracuję. Jesteście moją rodziną.
Pewnego wieczoru, po zamknięciu restauracji, kiedy wszyscy już poszli do domu, Anna przebrała się i miała właśnie wychodzić. Nagle w drzwiach pojawił się jej mąż.
— Co ty tu robisz? — zdziwiła się.
— Nic, — odpowiedział z wymuszonym uśmiechem. — Po prostu chciałem odwieźć moją ciężarną żonę do domu.
Anna się ucieszyła. Po raz pierwszy od miesięcy wspomniał o dziecku.
Serce jej zadrżało — może wszystko się ułoży?
Nawet nie zauważyła, że ręce męża drżały, a jego wzrok nerwowo błądził po kątach.
— Wszyscy pracownicy już wyszli? — zapytał, starając się mówić spokojnie.
— Tak, jestem tu sama. Dlaczego pytasz?
— Tak tylko, — odpowiedział i nagle gwałtownie popchnął żonę do ogromnej lodówki, zatrzaskując za nią ciężkie drzwi.
Anna upadła na podłogę i krzyknęła:
— Co ty robisz?! Wypuść mnie! Błagam cię!
— Spędzisz tu noc, — powiedział chłodno. —
Mam nadzieję, że już się nie zobaczymy.
Temperatura w komorze była bliska zeru.
Anna drżała, krzyczała, błagała, ale nikt jej nie słyszał.
Ze stresu zaczęły się skurcze.
Upadła na podłogę, przyciskając ręce do brzucha, próbując zatrzymać choć odrobinę ciepła.
Mąż spokojnie odszedł, licząc na to, że rano wszystko będzie wyglądało jak nieszczęśliwy wypadek.
Nikt by nie podejrzewał — przecież lodówka była często używana przez kucharzy.
Ale nie wiedział jednego… że bardzo szybko jego życie się zawali. 
Na posterunku ochrony młody strażnik zauważył coś dziwnego.
Na liście zobaczył, że ktoś wciąż jest w środku. Poszedł sprawdzić i w lodówce zauważył człowieka.
Strażnik rzucił się do drzwi, otworzył je — i zobaczył kobietę leżącą na podłodze, półprzytomną.
Natychmiast wezwał karetkę.
Udało się dowieźć Annę do szpitala na czas. Z powodu silnego stresu urodziła przedwcześnie, ale dziecko przeżyło.
Już w sali, gdy doszła do siebie, Anna opowiedziała wszystko policji.
Mąż został aresztowany prosto w pracy.
Podczas przesłuchania przyznał się:
— Miałem długi. Liczyłem, że odziedziczę dom i pieniądze żony.
Nie myślałem, że to zajdzie tak daleko…
Teraz odbywa karę, a Anna co wieczór trzyma w ramionach swojego synka, patrzy mu w oczy i szepcze:
— Dla ciebie przeżyłam.
