„Zwolnili mnie. Próbowałem temu zapobiec.”

W pokoju zapadła cisza.

Potem coś słabo się poruszało pod prześcieradłem.

Jego oczy rozszerzyły się, gdy jej palce się zgięły.

Jej oczy się otworzyły — bystre i spokojne.

„Słyszałam wszystko” – wyszeptała.

„Victoria, nie…”

Wyciągnęła rurkę intubacyjną, dysząc z bólu.

„Wózek inwalidzki” – rozkazała.

Chwilę później Thomas stanął na czele stołu konferencyjnego.

„Trudny, ale konieczny krok” – powiedział gładko. „Dla przyszłości firmy…”

Drzwi otworzyły się gwałtownie.

Wszystkie głowy się odwróciły.

Victoria Hale siedziała na szpitalnym wózku inwalidzkim, blada, lecz emanująca autorytetem.

„Proszę” – powiedziała spokojnie. „Kontynuuj. Ciekawa jestem, czego ja rzekomo bym chciała”.

Nikt się nie odezwał.

„Jestem przytomna od dziewięciu dni” – kontynuowała. „Słyszałam manipulację. Groźby. Zwłaszcza wobec jedynego człowieka w tym budynku o uczciwych poglądach”.

Jej wzrok utkwił w Thomasie.

„Zostajesz zwolniony. Ze skutkiem natychmiastowym. Ochrona wyprowadzi cię. Jeśli skontaktujesz się z choć jednym klientem, mój zespół prawny odpowiednio zareaguje”.

Gdy go wyprowadzono, w pokoju zapadła cisza.

„Spotkanie zakończone” – powiedziała cicho. „Jutro zajmiemy się restrukturyzacją”.

W windzie spojrzała na Daniela inaczej.

„Dziękuję” – powiedziała.

„Po prostu wykonywałem swoją pracę.”

„Nie. Wybrałeś charakter ponad wygodę.”

Kiedy drzwi się otworzyły, dodała: „Od jutra nie będziesz już moim asystentem”.

Jego twarz posmutniała. „Zwalniasz mnie?”

Na jej ustach pojawił się delikatny uśmiech.

„Awansuję cię. Dyrektorze Operacyjny. Potrzebuję kogoś, komu ufam. To ty.”

Patrzył bez słowa.

„I przyprowadź kiedyś Lily” – dodała. „Chciałabym poznać młodą kobietę, która pomogła ukształtować tak porządnego mężczyznę”.