Noah i ja przeprowadziliśmy się bliżej wybrzeża, gdzie poranki pachniały solą i czystym wiatrem.

W urodziny Daniela spacerowaliśmy boso po brzegu morza.

Noe niósł małą drewnianą łódkę, którą zbudował w szkole. Postawił ją na wodzie i patrzył, jak odpływa.

„Myślisz, że tata widział?” – zapytał.

Ścisnęłam jego dłoń.

„Tak” – powiedziałem. „I myślę, że jest dumny”.

Po raz pierwszy od miesięcy Noah się uśmiechnął.

Za nami fale zacierały ślady naszych stóp.

Przed nami słońce wzeszło jasno i bezwstydnie.