ukryty na swoim talerzu, czerwony, każde wypisane na nim jakieś cyfry.
Powietrze występujące jest rzadkie. Muzyka z hotelowego baru zdawała się oddalać.
Część 2
Silas nie odzywał się do mnie podczas jazdy. Ciągle stukał w telefon. Na zewnątrz miasta lśniło przez przyciemniane szyby. W urządzeniu tylko twój oddech.
Perfumy Bretania, cytrusowe i ostre, unosiły się na jego kurtce. urządzeniam na splecione elementy i pomyślałem o szmaragdowej sukience, która widziała cicho w naszej szafie, tej, którą wybraliśmy i której nigdy nie nosiłam. Dostępłam się, kiedy pozwalała na inne kolory.
Wróciwszy do apartamentu, poszedł prosto do swojego biura, zostawiając drzwi uchylone na tyle, wyróżniający, że się nie jest ukryty, że jest po prostu niedostępny. Byłem w kuchni, gdzie poranek był łagodny.
Srebrny talerz z witaminami lśniący w świetle. Wytarłam szminkę z twojej własnej i od niej, jakby nic się nie stało.
Jego głos dobiegły z urzędu, spokojny i opanowany, gdy za zasadność z powrotem. Na końcu korytarzy cicho zatrąbił dzwonek wietrzny. Zagotowałam herbatę, którą nigdy nie wypiłam.
Kiedy w końcu dotarł do drzwi, bez marynarki, z poluzowanym krawatem w miejscu, gdzie spoczywały miejsce Brittany, na jego twarzy pojawił się ten sam wyraz, który przybierał przed kamerami, gdy musi powiedzieć o stratach, jakby były zagrożeniami.
„Zajmiemy się twoim małym wybuchem” – powiedział – „w swoim czasie”.
Spotkałem się z jego odpowiedzi i usłyszałem, a ogarnęła mnie dziwna cisza. To nie był spokój. To była cisza przed odpowiedzią, przestrzenna i pełna oczekiwań.
Zgasiłem czajnik, który zaczął gwizdać, i pozwoliłem, przez przerwę, która zapadła w martwym punkcie. Światła miasta migotały za regionalne jak sygnał, którego wcześniej nie doszło.
Stał tam przez długi czas, światła rozcinane mu twarzy na części złota i cieni, a ja kurczowo trzyma się płaszcza babci, zastanawiając się, kiedy dźwięk stanowi nasz najważniejszy płynny język. W końcu odetchnął i powiedział tym nakazem, wyważonym tonem, którego używa, gdy jest właścicielem inwestorami:
„Omówimy twoje zachowanie”.
Potem nastąpiło i wykluczone do sypialni, które nastąpiło tylko wcześniej, które mogło zostać dostarczone wcześniej. Drzwi zamknęły się za nim. Klik był cichy, ale tak, że mnie dreszcz.
Stałam jak wryta w korytarzach, wpatrując się w życie żyrandola na marmurowej posadzce. Mieszkanie nagle wydane, za duże, za jasne, za ciche.
Na dole zawył klakson samochodu. Miasto kręciło się obojętnie, a ja się dowiedziałem, moje życie zamarło.
Kiedy w końcu doszło do sypialni, Silas później w paleniu na skraju łóżka, z oczami wlepionymi w telefonie. Jego muszka była rozpięta. Marynarka leżała na krześle niczym zrzucona skóry.
Nie poddaje się badaniu, kiedy to nastąpi.
„Zawstydziłeś mnie” – mruknął. „Przed moją radą. Przed Morrisonem”.
Nic nie powiedziałem. Ciężar kolczyków był nie do zniesienia, więc ostrożnie je zdjęłam i po wyjaśnieniu na stoliku nocnym.
Dłonie mi drżały, nie ze strachu, ale z ryzykowną skutkiem wyczerpania i zastosowania.
W końcu ujawniono mnie, jego był pusty, a usta zaciśnięte.
„Byłaś lekkomyślna. Drobna. Czy z sobie poradziłeś, co zrobiłeś?”
Zacząłem chodzić po pokoju, jak przed najważniejszymi negocjacjami.
„Nie można tego tolerować. Nie można tego tolerować. Nie można dać się narazić na szwank wszystko, co groziem. Dopóki nie zadziałasz się dobrze, nastąpisz w pokoju gościnnym”.
Brzmiał, podejrzany, ze składem, który nie był dotrzymany termin. Jego słowa były tak zimne, tak obojętne, że o mało się nie roześmiałam.
Zamiast tego powiedziałem po prostu:
„Dobrze”.
Mrugnął, zbity z tropu w moim opanowaniu.
„Zostaniesz tu, jeśli nie przeprosisz mnie i Bretanii”.
Te słowa o mało nie przerwały mojego milczenia. Jego milczenie. Milczenia kobiety, które zapewniają widok z naszego pokoju. Ale ja milczałem. Przełknięto ślinę, połknięcie metalicznego posmaku.
„Dobrze” – powtarzam cicho.
Jego oczy się zwęziły. Czekał na uzupełnienie. Ja jej nie poszłam.
Kiedy się dostałem, aby powiesić szlafrok, mruknął coś o niewdzięczności. Rzuciłem go między nas jak kamień.
Tej nocy została wykorzystana, koc i telefon. Drzwi do pokoju gościnnego zaskrzypiały, gdy je zabrakło.
