Jadłem lunch w cichej kawiarni niedaleko szpitala, kiedy zauważyłem kelnerkę wpatrującą się we mnie. Nie mogła mieć więcej niż dwadzieścia jeden lat. Ciemne włosy związane w kucyk. W dłoniach trzymała notes.
Gdy się zbliżyła, poczułem, jak w żołądku zaciska mi się węzeł.
„Pani Collins?” zapytał cicho.
“TAK?”
Jej usta zadrżały. „Mam na imię…”
Wiedziałem.
W pewnym sensie wiedziałem to, zanim ona to powiedziała.
„Należysz do mojej przeszłości” – przerwałam gwałtownie, a mój głos był chłodniejszy, niż zamierzałam. Serce waliło mi tak mocno, że ledwo słyszałam własny głos. „Nie chcę cię już w swoim życiu. Jestem teraz bardzo zajęta. Nie mam czasu na marnowanie tego”.
Jego twarz nie napięła się ze złości. Nie stwardniała.
Ona tylko się uśmiechnęła, małym, smutnym uśmiechem, który złamał mi serce.
„Rozumiem” – mruknęła.
I odeszła.
