Żyłem bez pieniędzy przez lata.
Byłem zły, bo próbowali zmienić historię.
Próbowali wymazać to, co mi zrobili i zastąpić to fikcją, w której to ja byłem złoczyńcą, a oni ofiarami.
Próbowali zhańbić pamięć kobiety, która uratowała mi życie, kobiety, która kochała mnie, gdy nikt inny tego nie chciał, przedstawiając ją jako osobę zagubioną i podatną na manipulacje.
Powiedziałem Priyi, żeby walczyła z tym ze wszystkich sił.
Złożyła wniosek o oddalenie pozwu, dołączając całą dokumentację zachowaną przez Harolda. Załączyła badanie lekarskie Lorraine. Załączyła notatki Harolda. Załączyła podpisane dokumenty powiernicze. Załączyła również moje szczegółowe oświadczenie pod przysięgą, opisujące okoliczności moich relacji z rodzicami, w tym fakt, że wyrzucili mnie z domu, gdy miałam 16 lat, będąc w ciąży, i nie utrzymywali ze mną kontaktu przez prawie dwie dekady.
Wniosek o oddalenie sprawy został rozpatrzony w styczniu 2022 r.
Sędzia w hrabstwie Bullitt zapoznał się z dokumentacją i odrzucił wniosek, ale tylko dlatego, że chciał, aby sprawa przeszła do pełnego przesłuchania dowodowego, tak aby obie strony mogły przedstawić zeznania.
To nie było zwycięstwo dla moich rodziców. To była kwestia proceduralna.
Jednak Victor Strang wysłał list do mojego prawnika, nazywając to obiecującym rozwojem sytuacji i sugerując, abyśmy rozważyli rozwiązanie sprawy poprzez uzgodnienie sprawiedliwego podziału aktywów powierniczych.
Priya odpowiedziała jednym zdaniem:
Trust Lorraine Wills został sporządzony w pełnej zgodności z prawem stanu Kentucky, a beneficjent nie zamierza dokonywać rozliczeń.
Rozprawa dowodowa miała się odbyć w marcu 2022 r.
Ale potem wydarzyło się coś, czego ani moi rodzice, ani ich prawnik nie mogli przewidzieć.
Coś, co zmieniło wszystko.
W lutym 2022 roku, na miesiąc przed rozprawą dowodową w hrabstwie Bullitt, pojawiła się odrębna, ale powiązana sprawa. Do Sądu Okręgowego hrabstwa Jefferson wniesiono nową sprawę.
Tanya, moja młodsza siostra, złożyła wniosek o wydanie przeciwko mnie orzeczenia deklaratoryjnego. W pozwie zarzucono mi, że naruszyłem obowiązek powierniczy wobec rodziny, nie ujawniając istnienia trustu pozostałym wnukom Lorraine Wills. Ponadto zarzucono mi, że wykorzystywałem swoją pozycję sędziego do zastraszania członków rodziny i uniemożliwiania im dochodzenia swoich praw.
Drugi pozew różnił się od pierwszego.
Pierwszy, złożony w hrabstwie Bullitt, był prostą skargą na trust. Miał słabe podstawy merytoryczne, ale stanowił przynajmniej rozpoznawalne roszczenie prawne.
Drugi wniosek, złożony w hrabstwie Jefferson, był zupełnie inny.
To była prowokacja.
Miało to na celu zepchnięcie mnie do defensywy, wyciągnięcie mojego nazwiska na światło dzienne, stworzenie wrażenia, że coś ukrywam, że niewłaściwie wykorzystałem swoją władzę sądowniczą.
A wniosek złożono właśnie w hrabstwie Jefferson, ponieważ tam pełniłem funkcję sędziego.
Kiedy Priya opowiedziała mi o drugim pilniku, poczułem, jak ściska mnie w żołądku.
Nie dlatego, że bałem się oskarżeń. Były one błahe i bezpodstawne. Nigdy nie ujawniłem trustu, ponieważ nie miałem do tego prawnego obowiązku. Trust był sprawą prywatną między babcią Lorraine, Haroldem Beckmanem i mną. A oskarżenie, że wykorzystałem swoją pozycję sędziego do zastraszania kogokolwiek, było całkowicie zmyślone. Nie rozmawiałem z nikim z rodziny o trustu, pozwie ani o niczym innym. Nie wykorzystywałem swojej pozycji do żadnych osobistych celów.
Jednak drugi pozew stworzył problem proceduralny.
Ponieważ sprawa została złożona w hrabstwie Jefferson, a ja byłem urzędującym sędzią w hrabstwie Jefferson, istniało potencjalne ryzyko konfliktu interesów.
Priya natychmiast złożyła zawiadomienie do sądu, informując sędziego naczelnego, że członek rodziny wniósł pozew cywilny, w którym wniosła mnie jako stronę. Sędzia naczelny rozpatrzył sprawę i orzekł, że ponieważ sprawa dotyczyła sporu rodzinnego, a ja byłem pozwanym, zostanie ona przydzielona innemu sędziemu w okręgu.
To była standardowa procedura.
Nie było żadnego skandalu, śledztwa, ani dochodzenia w sprawie mojego postępowania.
Ale to było żenujące.
To było destrukcyjne.
I wierzę, że właśnie tego chcieli moi rodzice.
Wówczas nie wiedziałem, że za obydwoma pozwami kryje się skoordynowana strategia.
Moi rodzice nie zatrudnili Victora Stranga sami.
Przedstawił ich mu Craig Felton, mąż Tanyi, który najwyraźniej miał przyjaciela w zawodzie prawniczym, który zasugerował to podejście.
Plan, który później udało mi się poskładać na podstawie dokumentów sądowych i zeznań, był prosty: złożyć wiele pozwów w wielu jurysdykcjach, wywrzeć wystarczającą presję prawną i publicznie się skompromitować, żebym w końcu zgodził się na ugodę i żeby cała sprawa zniknęła.
Uważali, że jako sędzia będę szczególnie narażona na ataki na moją reputację i że groźba skojarzenia mojego nazwiska z trudnym rodzinnym sporem prawnym zmusi mnie do złożenia zeznań.
Mylili się.
Priya złożyła wniosek o połączenie obu spraw w hrabstwie Bullitt, argumentując, że wynikają one z tego samego zestawu faktów i powinny być rozpatrywane łącznie.
Wniosek został uwzględniony pod koniec lutego 2022 r. Sprawa hrabstwa Jefferson została przeniesiona do hrabstwa Bullitt, a obie sprawy miały zostać objęte wspólną rozprawą dowodową w kwietniu.
Na etapie gromadzenia informacji Priya uzyskała dokumenty od Victora Stranga. Uzyskała e-maile między Strangiem a Craigiem Feltonem, w których strategia była przedstawiona w sposób dosadny.
W jednym z e-maili Craig Felton napisał do Stranga:
Celem niekoniecznie jest wygrana. Chodzi o wywarcie na niej wystarczającej presji, żeby zgodziła się podzielić pieniędzmi. Teraz jest sędzią i nie może sobie pozwolić na złą prasę.
Kiedy Priya pokazała mi tego e-maila, siedziałem w jej biurze przez całą minutę, nic nie mówiąc.
Wtedy powiedziałem: „Nie idziemy na ugodę. Idziemy na rozprawę i wygramy”.
Rozprawa dowodowa odbyła się 14 kwietnia 2022 r.
Wziąłem dzień wolny od pracy.
Priya towarzyszyła mi do sądu okręgowego w Bullitt i po raz pierwszy od lat miałem okazję zobaczyć moich rodziców osobiście.
Mój ojciec miał 67 lat. Chodził powoli, opierając się na lasce. Moja matka miała 65 lat i miała ten sam surowy wyraz twarzy, który pamiętałem z nocy, kiedy kazała mi wyjść. DJ był tam, siedział za nimi na galerii. Tanya była tam z Craigiem Feltonem.
Victor Strang siedział przy stole powoda i porządkował swoje papiery.
Wszyscy wyglądali na pewnych siebie. Spokojnych.
Jakby wierzyli, że wszystko pójdzie po ich myśli.
Rozprawa trwała większą część dnia.
Victor Strang przedstawił swoją argumentację jako pierwszy.
Wezwał mojego ojca na świadka. Ojciec zeznał, że jego matka, Lorraine, zawsze była podatna na wpływy, a w późniejszych latach stała się zagubiona i podatna na sugestie. Powiedział, że uważa, iż wykorzystałem jego matkę w ostatnich latach jej życia, często ją odwiedzając i manipulując nią, aby zmieniła plan majątkowy.
Zapytany, dlaczego nie zakwestionował funduszu wcześniej, odpowiedział, że dowiedział się o tym dopiero niedawno.
Priya przeprowadziła krzyżowe przesłuchanie mojego ojca, a jego reakcja była druzgocąca.
Zapytała go, kiedy ostatni raz odwiedził swoją matkę.
Powiedział, że nie pamięta dokładnie.
Przedstawiła zapisy połączeń telefonicznych, z których wynikało, że w latach 2009–2014, kiedy powołano i sfinalizowano fundację, mój ojciec dzwonił do matki w sumie 11 razy.
Jedenaście telefonów w ciągu pięciu lat.
Przedstawiła dokumentację z ośrodka opieki wspomaganej, w którym Lorraine przebywała krótko w 2013 r., z której wynika, że mój ojciec odwiedził ją raz na około 30 minut.
Potem Priya zapytała mojego ojca o noc, kiedy wyrzucił mnie z domu.
Poruszył się na siedzeniu.
Victor Strang wniósł sprzeciw, twierdząc, że nie ma to związku ze sporem o zaufanie.
Sędzia oddalił sprzeciw, wskazując, że dynamika rodziny ma bezpośrednie znaczenie w kontekście zarzutu bezprawnego wpływu.
Mój ojciec zeznał, że poprosił mnie o znalezienie innego miejsca zamieszkania, ponieważ uważał, że muszę nauczyć się odpowiedzialności.
Priya pokazała mi złożone przeze mnie oświadczenie, w którym szczegółowo opisałam wydarzenia tamtej nocy. Zapytała mojego ojca, czy to prawda, że jego żona dała mi 30 minut na spakowanie walizki i wyjazd.
Powiedział, że nie pamięta tego w ten sposób.
Priya zapytała, czy to prawda, że zgasił światło na ganku, gdy stałam na chodniku.
Powiedział, że nie pamięta.
Następnie Strang zadzwonił do mojej matki.
Jej zeznania były krótkie i emocjonalne.
Płakała na mównicy i mówiła, że zawsze mnie kochała i że decyzja o poproszeniu mnie o odejście była najtrudniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek podjęła. Powiedziała, że żałuje tego każdego dnia. Powiedziała, że Lorraine zawsze faworyzowała mnie ponad pozostałe wnuki i że to niesprawiedliwe, żeby cały majątek przypadł jednej osobie.
Priya również poddała moją matkę krzyżowemu przesłuchaniu.
Zapytała, czy moja matka kiedykolwiek próbowała się ze mną skontaktować po moim wyjeździe.
Moja matka powiedziała, że tak.
Priya przedstawiła dowody wskazujące na to, że wysłałem wiele listów i wykonałem wiele telefonów w miesiącach po wyrzuceniu, i że każdy z nich został zignorowany lub odrzucony. Przedstawiła list, który został zwrócony nieotwarty.
Moja matka powiedziała, że tego nie pamięta.
Priya zapytała, czy moja mama była obecna na moim ukończeniu studiów.
Nie, nie miała.
Priya zapytała, czy moja mama była obecna na moim ukończeniu studiów prawniczych.
