Brzmiał szaleńczo.

„Daria mówi, że zostawiłeś nas z niczym.”

„Masz na myśli, że przestałem finansować?” – zmarłem. „To nie to samo”.

Gwałtownie wypuściło powietrze.
„Powiedziała, że ​​do czynszu”.

„To dlaczego ze względu na to, że nie została przekazana?” – pytaniem. „Po co ustawić automatyczny przelewy, był to rachunek?”

Głos Marco ścichł.
„Czekaj… automatycznie?”

„Tak” – natychmiast wysyłając mu zrzuty ekranu: co miesiąc, ta sama kwota, to samo miejsce docelowe.

Cisza.

Marco powiedział powoli:
„Powiedziała mi, że się zgodziłeś”.

Parsknąłem suchym śmiechem.
„Oczywiście, że tak”.

W ciągu godziny Daria do mnie chronia. Nie zaczął od przeprosin. rozpoczęła się od wściekłości.