Françoise zamarła.
Michel odwrócił się do niej.
Camille, klęcząc, poczuła, jak do pokoju wkrada się nowy strach, strach, który nie pochodził już z jej ciała.
Ratowniczka medyczna weszła na górę z pogniecioną kartką papieru w ręku.
Papier był wydrukowany, wypełniony i umieszczony pod jej dokumentacją medyczną, jakby zawsze tam był.
U góry widniał napis: Plan porodu domowego.
Na dole strony widniało imię Camille.
Podpis też.
Z tym że Camille nigdy nie podpisała tego dokumentu.
Znała swój charakter pisma.
I przypominał pismo Françoise.
Michel oparł się o ścianę.
Powoli bladł, jak człowiek, który uświadamia sobie, że coś robionego w tajemnicy właśnie wyszło na jaw.
Françoise otworzyła usta.
Nie wydobył z siebie żadnego dźwięku.
Ratowniczka medyczna zapytała bardzo spokojnie: „Proszę pani, czy to pani podpis?”.
Camille pokręciła głową.
„Nie”.
Tylko jedno słowo.
Ale to wystarczyło, by roztrzaskać całą scenę.
Od tego momentu wszystko działo się szybko i bez żadnych zakłóceń.
Ratownicy medyczni owinęli Camille, zmierzyli jej ciśnienie krwi, monitorowali rytm skurczów i wydobyli ją.
jej akta i poprosiła, żeby nikt nie dotykał telefonu.
Françoise próbowała podejść do torby.
Ratownik medyczny uniósł rękę.
„Zostaw to”.
Michel mruknął: „Françoise… coś ty zrobiła?”
Odwróciła się do niego, a w jej głosie słychać było palącą wściekłość.
„Chciałam, żeby jej nie przestraszyli”.
„Sfałszowałeś jej podpis?”
„Chciałam uratować te dzieci przed niepotrzebnie zmedykalizowanym porodem”.
Słowo „uratować” roześmiało się wbrew sobie.
Cichy, suchy śmiech, zdławiony bólem.
Françoise spojrzała na nią, jakby ten śmiech był ostateczną zniewagą.
„Teraz nic nie rozumiesz, ale pewnego dnia mi podziękujesz”.
Camille zamknęła oczy.
Nie miała siły, żeby jej odpowiedzieć.
Spytała tylko ratownika medycznego: „Mój mąż?” „Powiadomiono. W drodze do szpitala, zgodnie z telefonem, który właśnie został wysłany”.
Telefon spełnił swoje zadanie.
Sophie też dzwoniła.
Na ekranie wyświetliło się jej imię, potem Thomas, a potem seria powiadomień, których Camille nie mogła odczytać.
Położyli ją na noszach.
Kiedy zaczęli ją opuszczać, Françoise próbowała iść za nimi.
Ratownik medyczny stał przed nią.
„Zostań tutaj”.
„Jestem jej teściową”.
„Dokładnie”.
Słowa uderzyły w półpiętro jak policzek.
Michel nie bronił żony.
Po prostu usiadł na pierwszym stopniu, zakrywając usta dłońmi i zgarbiony.
Na zewnątrz poranne powietrze uderzyło Camille w twarz.
Było jeszcze ciemno, ale niebo za dachami zaczynało się rozjaśniać.
Sąsiad wyszedł na podest po drugiej stronie korytarza, ubrany tylko w skarpetki, w kurtce narzuconej na piżamę.
