Opadł na kanapę, prawie zsuwając się na bok, zanim odzyskał równowagę.
— Z dokumentów działu HR. Jestem szefem. Mam dostęp.
Jego spojrzenie powoli przesunęło się po niej od stóp do głów. Zbyt wolno. Zbyt intensywnie.
— Jesteś w piżamie.
Audrey spojrzała na siebie i poczuła, jak twarz oblewa jej rumieniec.
— Spałam. Jest prawie północ.
Cameron przez chwilę patrzył na nią tak, jakby jej piżama w kotki była nagle najbardziej ludzką rzeczą, jaką widział od wielu tygodni. Potem jego uśmiech zniknął. Oparł łokcie na kolanach, przesunął dłonią po twarzy i wyszeptał:
— Przepraszam.
Audrey, wciąż stojąca przy drzwiach, poczuła, jak całe zakłopotanie nagle z niej opada. To nie był już jej arogancki, zimny, zawsze nienaganny szef. To był pijany mężczyzna, owszem, ale przede wszystkim człowiek rozbity.
— Napije się pan wody — powiedziała, idąc do kuchni.
— Nie odsyłaj mnie do domu.
Zatrzymała się.
— Dlaczego?
Cameron podniósł na nią ciemne oczy, czerwone ze zmęczenia.
— Bo tam czekają, żeby mnie do końca zniszczyć.
Sekret ukryty na czarnej pamięci USB
Audrey wróciła ze szklanką wody i postawiła ją przed nim.
— O czym pan mówi?
Wyjął z wewnętrznej kieszeni marynarki czarną pamięć USB i położył ją na stoliku kawowym obok filiżanki z wystygłą herbatą Audrey.
— Jutro rano rada nadzorcza chce mnie usunąć. Mój kuzyn przygotował sprawę. Moja była narzeczona mu pomaga. Sfałszowali wewnętrzne dostępy, przenieśli poufne pliki i chcą wmówić wszystkim, że to ty przekazałaś dokumenty konkurencji.
Audrey miała wrażenie, że podłoga poruszyła się pod jej stopami.
— Ja?
— Tak. Ty. Bo pracujesz bezpośrednio ze mną. Bo jesteś wystarczająco blisko moich dokumentów, żeby kłamstwo wyglądało wiarygodnie. I dlatego, że sądzą, iż asystentkę łatwiej poświęcić niż Hayesa.
Audrey powoli usiadła naprzeciwko niego. Miała zimne dłonie. Pomyślała o swoim mieszkaniu, czynszu, matce, której czasem pomagała, i o wszystkich latach pracy bez robienia problemów.
— Dlaczego przyszedł pan tutaj?
— Bo jesteś jedyną osobą w tej firmie, która nigdy nie oszukiwała, żeby mi się przypodobać — odpowiedział. — Sprzeciwiałaś mi się, kiedy liczby się nie zgadzały. Odmawiałaś podpisania tego, czego nie sprawdziłaś. Jesteś… jedyną osobą, której ufam.
To zdanie zawisło między nimi.
Audrey chciała uznać je za przesadzone, ale strach w jego głosie był zbyt prawdziwy. Wzięła pamięć USB i wstała.
— W takim razie proszę mnie dobrze posłuchać. Będzie pan spał na tej kanapie. Wypije pan tę wodę. Jutro rano weźmie pan zimny prysznic, poprawi krawat i pójdziemy razem do Eleny Vargas.
— Dyrektorki prawnej?
— Tak. Jeśli pójdzie pan sam po alkoholu, powiedzą, że jest pan niestabilny. Jeśli pójdę z panem i potwierdzę fałszywe dostępy, będą musieli nas wysłuchać.
Cameron patrzył na nią długo.
— Audrey…
— Proszę nie dyskutować. Dla odmiany niech pan kogoś posłucha.
Zaśmiał się słabo, niemal z niedowierzaniem.
— Jesteś przerażająca w piżamie.
— A pan jest ciężki, kiedy pan upada. Proszę spać.
Tamtej nocy Audrey prawie nie zmrużyła oka. Schowała pamięć USB do starej pustej puszki po ciastkach nad lodówką, dała Cameronowi koc i siedziała na łóżku z bijącym sercem, zastanawiając się, jak zwykły dzwonek do drzwi mógł wywrócić jej życie do góry nogami.
O szóstej znalazła go już obudzonego, bladego, zawstydzonego, z włosami wciąż w nieładzie.
— Powiedziałem coś niedopuszczalnego? — zapytał.
— Przyznał pan, że użył dokumentów HR, żeby znaleźć mój adres.
— Boże.
— I patrzył pan na moją piżamę zdecydowanie zbyt intensywnie.
Spuścił wzrok, a potem lekko się uśmiechnął.
— Jest niezapomniana.
— Proszę pić kawę.
