„Muszę się ożenić za 10 minut!”: jego narzeczona uciekła, a on w rozpaczy błagał sprzątaczkę, by zajęła jej miejsce. Już po kilku minutach goście szeptali nerwowo, nie spuszczając wzroku z milionera wchodzącego na salę…
Klimatyzator w apartamencie jednostajnie buczał, lecz dla Michaela ten dźwięk stał się odliczaniem do katastrofy.
Włoski krawat nie wydawał się już symbolem statusu, wbijał się w gardło jak przypomnienie o pułapce, w którą sam się wciągnął.
Na ekranie telefonu świeciła wiadomość od Emilii — krótka, chłodna i ostateczna.
„Michael, nie mogę tego zrobić. Próbowałam przekonać samą siebie, że z czasem się przyzwyczaję, że to właściwy krok, ale to kłamstwo. Jestem już na lotnisku. Proszę, nie szukaj mnie i nie dzwoń. Nie jestem gotowa wychodzić za mąż bez miłości”.
Na dole w ogrodzie wszystko lśniło luksusem: białe łuki, złote dekoracje, wpływowi goście i dziennikarze. Dla nich miał to być ślub roku. Dla niego — transakcja wzmacniająca reputację.
Teraz zostało dziesięć minut do publicznej kompromitacji.
Na korytarzu zabrzęczał odkurzacz i do uchylonych drzwi ostrożnie zajrzała pokojówka z wózkiem. Sara zamierzała szybko zakończyć kontrolę pokoju, lecz zatrzymała się, widząc jego bladą twarz.
Na chwilę zapomniała o zasadach obsługi i spojrzała na Michaela nie jak na klienta apartamentu, lecz jak na człowieka, który nagle źle się poczuł.
— Źle się pan czuje? — zapytała spokojnie, bez pośpiechu.
Podniósł głowę i po raz pierwszy zobaczył w niej nie uniform i nie identyfikator, lecz żywe spojrzenie.
— Pracuje pani tutaj… — powiedział, powoli się prostując, a w jego oczach mignęła ryzykowna myśl.
Sara mocniej chwyciła rączkę wózka.
— Tak, mam zmianę. Jeśli woli pan, wrócę później.
— Nie.
Zrobił krok naprzód zbyt gwałtownie, a ona odruchowo się cofnęła.
— Proszę nie odchodzić. Muszę zadać pani jedno pytanie.
Zmarszczyła brwi.
Zrobił pauzę i zapytał:
— Czy jest pani teraz… wolna?
Słowa zabrzmiały dwuznacznie. Jej spojrzenie stało się chłodniejsze.
— Proszę pana, to osobiste. Jeśli nie chodzi o pracę, wychodzę.
— Proszę poczekać — powiedział cicho, stając między nią a drzwiami nie z władzy, lecz z rozpaczy. W jego głosie nie było już zwykłej pewności siebie, tylko strach, na który okazał się zupełnie nieprzygotowany.
— Muszę się ożenić za dziesięć minut.
Sara zmarszczyła brwi, myśląc, że się przesłyszała.
— Słucham?
— Narzeczona uciekła. Potrzebuję zastępstwa. To będzie formalne małżeństwo. Zapłacę.
Słowa zabrzmiały ostro, lecz kryła się za nimi rozpacz.
— Proponuje mi pan, żebym stała się częścią spektaklu? — doprecyzowała spokojnie.
Zrobił krok bliżej.
— Proponuję pani szansę na zmianę życia.
Sara zrobiła pauzę i od jej odpowiedzi serce milionera zadrżało…
Czytajcie dalszy ciąg w komentarzach poniżej 
Między nimi zawisła cisza jak ciężar, niemal namacalny. Michael zrozumiał, że jeszcze sekunda — i ona po prostu wyjdzie, zostawiając go samego z porażką.
— To nie to, o czym pani pomyślała — wydusił. — Potrzebuję formalnego małżeństwa. Kontrakt na rok. Bez zobowiązań. Zapłacę tyle, że nie będzie pani musiała tu więcej pracować.
Sara patrzyła na niego długo, jakby sprawdzając nie słowa, lecz człowieka za nimi.
— Chce pan uratować reputację — powiedziała cicho. — A ja mam stać się dekoracją?
Po raz pierwszy nie znalazł gotowej odpowiedzi.
