Mój narzeczony zostawił mnie po tym, jak dowiedział się o mojej nieuleczalnej chorobie… Więc zatrudniłam nieznajomego, aby poprowadził mnie do ołtarza i pomógł mi spełnić moje ostatnie życzenie… 
Przez prawie rok mój narzeczony i ja przygotowywaliśmy nasz ślub w najdrobniejszych szczegółach. Mój ojciec zapłacił już za wszystko: salę weselną, kwiaty, suknię ślubną oraz catering dla 120 gości… Zaproszenia zostały wysłane, nasi bliscy zarezerwowali bilety lotnicze, a moja mama uroniła nawet kilka łez podczas mojego ostatniego przymierzania sukni.
A potem lekarz wypowiedział słowo, które podzieliło moje życie na dwie części:
Nieuleczalna.
Wciąż pamiętam tamten zimny, biały gabinet. Ściskałam dłoń mojego narzeczonego tak mocno, że bolały mnie palce. Spodziewałam się, że on uściśnie moją rękę jeszcze mocniej.
Zamiast tego, dwa dni później, pojawił się w naszej kuchni z zaczerwienionymi oczami i walizką stojącą obok drzwi.
— Przepraszam… — wyszeptał. — Nie dam rady tego zrobić.
Na początku myślałam, że mówi o chorobie.
Potem zrozumiałam…
Mówił o mnie.
Odszedł przed ślubem. Zanim mój stan się pogorszył. Zanim, według niego, stałam się zbyt trudna do kochania. W jednej chwili zostałam kobietą z nieuleczalną chorobą, suknią ślubną i całkowicie opłaconym weselem…
…ale bez pana młodego.
Może wydawać się to szalone, ale od zawsze marzyłam o pięknym ślubie. Płakałam przez wiele dni, aż pewnego wieczoru wpadłam na całkowicie absurdalny pomysł.
Ślub nie musiał być odwołany.
Potrzebowałam tylko…
…innego pana młodego.
Otworzyłam więc komputer i zaczęłam szukać agencji aktorskich. To było desperackie, absurdalne i trochę upokarzające. Ale mój czas był ograniczony, a ja nie miałam już nic do stracenia.
Wybrałam najtańszego aktora dostępnego w dniu mojego ślubu i wysłałam mu długą wiadomość, w której opisałam całą swoją historię.
Spodziewałam się, że nigdy nie dostanę odpowiedzi.
Albo że grzecznie odmówi.
Bo kto zgodziłby się udawać, że poślubia kobietę skazaną przez chorobę?
Jednak następnego ranka znalazłam wiadomość e-mail zawierającą tylko jedno zdanie.
Zdanie, które całkowicie mnie sparaliżowało.
„Zgadzam się… ale pod jednym WARUNKIEM.”
Dalsza część tej historii czeka na Ciebie w pierwszym komentarzu.
Moje serce niemal przestało bić.
Otworzyłam jego wiadomość.
„Zgadzam się… ale pod jednym warunkiem: nie będę okłamywał pani rodziny.”
Nie chciał nikogo oszukiwać. Jeśli moja rodzina wyrazi zgodę, zgodzi się towarzyszyć mi do ołtarza — ale całkowicie uczciwie.
Ta odpowiedź głęboko mnie poruszyła. Nie dlatego, że rozwiązywała mój problem, ale dlatego, że pokazała, jak dobrym człowiekiem był ten mężczyzna.
Kiedy powiedziałam o tym rodzicom, moja mama zaczęła płakać. Mój ojciec długo na mnie patrzył, zanim zapytał:
— Jesteś pewna?
— Tak. Nadal chcę przeżyć piękny ślub.
W końcu skinął głową.
Następnego dnia Paul przyszedł do nas na kolację. Spokojnie i szczerze odpowiadał na wszystkie pytania moich rodziców. Kiedy zapytali go, dlaczego zgadza się na taką sytuację, odpowiedział tylko:
— Gdybym był na jej miejscu, chciałbym mieć nadzieję, że ktoś okaże mi taką samą troskę i współczucie.
Z czasem coraz bardziej angażował się w przygotowania do ślubu. Wspólnie wybieraliśmy menu, ćwiczyliśmy pierwszy taniec i spędzaliśmy długie wieczory na rozmowach. Pewnego wieczoru wyznał mi, że zanim został aktorem, pracował w hospicjum.
Wtedy wszystko stało się jasne: jego delikatność, cierpliwość i sposób, w jaki nigdy nie patrzył na mnie z litością.
Z każdym kolejnym dniem coraz trudniej było mi traktować go tylko jako aktora.
A potem, piętnaście minut przed ceremonią, wrócił mój były narzeczony, Hayk.
Błagał mnie o wybaczenie. Twierdził, że nadal mnie kocha i że po prostu się przestraszył.
Spojrzałam mu prosto w oczy.
— Opuściłeś mnie wtedy, kiedy najbardziej cię potrzebowałam. Jest za późno.
