Starzec zobaczył dziwną torbę zwisającą z gałęzi i z ciekawości postanowił zajrzeć do środka. Ale sekundę później wybiegł z lasu w przerażeniu. To, co odkrył w środku, okazało się prawdziwym koszmarem.
Starszy mężczyzna o imieniu Thomas mieszkał samotnie od ponad dwudziestu lat w małym domu na skraju wioski. Po śmierci żony niemal całkowicie zerwał kontakt z innymi ludźmi i przyzwyczaił się do spędzania większości czasu w samotności. Jedynym zajęciem, które przynosiło mu ukojenie, były poranne spacery wzdłuż leśnej rzeki. Codziennie, zaraz po wschodzie słońca, zakładał starą kurtkę, brał drewnianą laskę i powoli podążał znaną ścieżką.
Thomas znał ten teren bardzo dobrze. Przez lata zapamiętał każde drzewo, każdą powaloną kłodę i każde rozwidlenie ścieżki. Zawsze zauważał nawet najmniejsze zmiany. Jeśli gdzieś pojawiały się świeże ślady, złamana gałąź lub dziwny samochód na skraju lasu, starzec natychmiast to zauważał.
Tego ranka wszystko otaczała niezwykła cisza. Nawet ptaki milczały, a nad rzeką wisiała gęsta mgła. Thomas spokojnie szedł brzegiem, patrząc na wodę, gdy nagle uniósł głowę.
Na grubej gałęzi dużego drzewa wisiał ogromny, brudny worek, mocno przewiązany liną. Powoli kołysał się na słabym wietrze. Starzec od razu wiedział, że na pewno go tam wcześniej nie było.
„Dziwne… Kto mógł powiesić go bezpośrednio nad rzeką?” powiedział cicho do siebie.
Przez kilka sekund Thomas po prostu wpatrywał się w worek. Początkowo pomyślał, że któryś z rybaków zostawił swoje rzeczy, ale potem zauważył, że worek jest za ciężki. Lina wbiła się głęboko w korę drzewa, jakby w środku znajdowało się coś bardzo twardego.
Starzec zamierzał iść dalej, ale ciekawość mu nie pozwalała. Pomyślał, że w środku mogą być narzędzia, materiały budowlane albo jakiś zapomniany ładunek. Jeśli właściciel przypadkiem zgubił worek, można go zwrócić.
Kiedy Thomas podszedł bliżej, ostrożnie zdjął worek z gałęzi i położył go na ziemi. Przyglądał mu się niepewnie przez chwilę, po czym powoli rozwiązał ciasny węzeł i lekko rozchylił materiał.
W tym momencie twarz starca natychmiast zbladła. Bo w środku było… 
Dalszy ciąg opowieści znajdziecie w pierwszym komentarzu.
W środku znajdował się mały chłopiec, który miał nie więcej niż pięć lat. Jego ręce i nogi były mocno związane, a usta zaklejone szeroką taśmą klejącą. Dziecko żyło. Spojrzało prosto na Thomasa ze strachem w oczach i cicho jęknęło, próbując się ruszyć.
Dłonie starca zaczęły drżeć. Przez kilka sekund po prostu zamarł, nie mogąc uwierzyć w to, co widzi. Potem szybko oderwał taśmę od twarzy chłopca.
