Swietłana czuła się najszczęśliwszą kobietą na świecie. W ciągu zaledwie roku jej życie całkowicie się odmieniło. Rok wcześniej mieszkała z ciotką, która traktowała ją jak niewolnicę. Ciotka nie zajmowała się niczym w domu ani ogrodzie, tylko wracała z ulicy, żeby rzucić się na kanapę.

Swietłana marzyła o ukończeniu edukacji, znalezieniu pracy i ucieczce od tego życia. Jej ciotka często krytykowała ją za błahostki, choć otrzymywała zasiłek dla Swietłany i dobrze zarabiała, sprzedając plony z ogrodu.

Wtedy wydarzyło się coś niezwykłego.

Poznała przystojnego, pewnego siebie i inteligentnego mężczyznę o imieniu Aleksiej. Aleksiej pracował jako menedżer i miał własne mieszkanie. Był zdecydowany i zawsze działał zgodnie z własnymi decyzjami. Pewnego dnia powiedział jej: „Nie mogę już tego robić. Twoja ciotka nie pozwala ci normalnie żyć, a to mi nie wystarcza. Chcę, żebyś zawsze była blisko. Zamieszkaj ze mną”.

Swietłana nie wahała się. Choć nie oświadczył się, tylko zasugerował wspólne zamieszkanie, nie miała nic przeciwko. Wydawało się to błahe w porównaniu z radością płynącą z bycia z nim. Ciotka krzyczała na nią, że nie jest już rodziną i nie powinna nigdy wracać, ale Swietłana nawet się nie obejrzała.

Byli tacy szczęśliwi razem! Swietłana uczyniła z ich mieszkania ciepły, przytulny dom i z radością wróciła z pracy, wiedząc, że tak będzie zawsze. Tego dnia wracała z kliniki przepełniona radością. Od dawna coś podejrzewała, a dziś wzięła dzień wolny, żeby to potwierdzić. Spiesząc do domu, nie mogła się doczekać, by podzielić się z nami cudowną nowiną – spodziewa się bliźniąt. Przepełniała ją radość i wiedziała, że ​​ich przyszłość będzie świetlana.

Ale kiedy otworzyła drzwi mieszkania, uderzył ją dziwny zapach. Znajomy, ale dziwnie niepasujący. Perfumy – jej perfumy, te, które dał jej Aleksiej. Nie przepadała za nimi i nie używała ich od miesięcy.

Weszła do pokoju i zamarła. Z sypialni dochodziły dziwne dźwięki.

Czyżby to był złodziej? Przecież Aleksiej miał wrócić do domu dopiero za pół godziny. Chwytając mop dla bezpieczeństwa, Swietłana cicho poszła do sypialni. Kiedy otworzyła drzwi, zamarła z szoku. To był Aleksiej – choć nie sam. Towarzyszyła mu piękna młoda kobieta, ktoś zupełnie inny niż Swietłana. Początkowo jej nie zauważyli.

Kiedy Lesha w końcu ją zobaczyła, dziewczyna krzyknęła i narzuciła na siebie prześcieradło. Aleksiej wstał i, jakby nigdy nic, spokojnie powiedział:

„Na co tak patrzysz? Nie jesteś dzieckiem, powinnaś zrozumieć, że takie rzeczy się zdarzają. Była miłość, ale już jej nie ma. Chociaż, szczerze mówiąc, to było tylko zauroczenie, nic więcej.”

Słowa Aleksieja dźwięczały Swietłanie w uszach. Chciała coś powiedzieć, udowodnić, że się mylił, że ich miłość jest prawdziwa, ale nie mogła. Po cichu odwróciła się i wybiegła z mieszkania. Już na schodach usłyszała, jak Aleksiej krzyczy za nią:

„Spakuję twoje rzeczy, możesz przyjść i je zabrać!”

Jakie rzeczy? Po co jej były potrzebne, skoro jej świat właśnie się zawalił, pozostawiając wokół siebie jedynie pustkę, napierającą zewsząd? Swietłana obudziła się późno w nocy. Rozejrzała się i zobaczyła nieznane, stare podwórko z rozpadającymi się, dwupiętrowymi domami, które wyglądały na dawno opuszczone. Po namyśle postanowiła pójść do ciotki. Przecież nie wyrzuciłaby jej na ulicę w takiej chwili?

Długo stała przed domem ciotki, patrząc w ciemne okna i przypominając sobie, jak ciotka mawiała, że ​​Swietłana z pewnością wda się w złe towarzystwo, że jest „do niczego”. Te słowa krzyknęła ciotka, gdy Swietłana odeszła, grożąc jej pięścią i nakazując, żeby więcej nie pojawiała się w jej progu.

Niebo zaczynało jaśnieć. Swietłana westchnęła, odwróciła się i odeszła od domu. Pół godziny później stała nad brzegiem rzeki, patrząc na spokojną wodę, a łzy spływały jej po policzkach.

„Wybacz mi… Po prostu nie mogę… Nie mogę sobie z tym poradzić” – wyszeptała, żegnając się w myślach z dwoma życiami, które właśnie zaczęły się w niej kształtować.

Przełknęła łzy, wstała z trawy i spojrzała na zegarek. Było około wpół do szóstej rano. Postanowiła, że ​​jeśli wszystko pójdzie dobrze, do końca dnia wszystko będzie gotowe. Swietłana otarła łzy, spojrzała w małe lusterko, poprawiła włosy i ruszyła na przystanek autobusowy. Czekała ją długa podróż: najpierw autobusem, potem pociągiem.

Kiedy weszła do wagonu, był on prawie pusty — było w nim tylko kilku pasażerów i starsza kobieta.

Niemal natychmiast pojawił się konduktor i Swietłana zauważyła, jak babcia zawahała się, rozglądając się z przerażeniem. Uświadomiła sobie: nie ma biletu.

„Babciu, nie masz biletu?” – cicho zapytała Swietłana.

„Tak, kochanie. Znów zapomniałam portfela w domu, jestem taka roztargniona. Ale to dla mnie takie ważne, żeby dotrzeć do wnuka, upiekłam mu ciasta” – odpowiedziała staruszka zawstydzona.

Swietłana mimowolnie się uśmiechnęła i bez wahania podeszła do konduktora, aby zapłacić za obie bilety. Konduktorka, rozumiejąc sytuację, przyjęła pieniądze, a Swietłana wróciła do babci. Uśmiechnęła się do niej z wdzięcznością.

„Dziękuję, kochanie. Nie wiem, co bym zrobił, gdyby mnie wysadzili na środku drogi.”

„Cóż, mogłeś zadzwonić do wnuka, żeby cię odebrał.”

„Och, co ty mówisz?” – babcia przestraszona zatrzepotała rękami. „On zawsze mnie łaje za to, że jadę do niego przez miasto. Mówi, że muszę odpocząć, chodzić, a nie włóczyć się po mieście. Sierioża jest dla mnie dobry, ma ciężką pracę, mało czasu, ale stara się przychodzić, choć rzadko.”

Od babci emanowało tyle ciepła i troski, że Swietłana poczuła coś, czego nie doświadczyła od dawna – poczucie domowego komfortu, którego nigdy nie zaznała. Jej rodzice zmarli, gdy była bardzo mała, a ciotka, która ją przygarnęła, nigdy nie okazała jej ani krzty życzliwości.

„A dokąd zmierzasz, kochanie? Coś się stało? Masz łzy w oczach…”

Swietłana nagle nie wytrzymała i wybuchnęła płaczem.