Syn z rodziną wprowadził się do mnie „na parę miesięcy”, póki nie skończą remontu. Minął rok. Wczoraj przez ścianę usłyszałam, jak ustalają coś o moim pokoju i „co dalej z babcią”. Dosłyszałam jedno zdanie, odłożyłam robótkę i nie zmrużyłam oka.
Gdybym tamtego wieczoru nie wstała po szklankę wody, pewnie dalej myślałabym, że wszystko jest w porządku. Że syn mi pomaga, że synowa mnie lubi, że wnuczka przy mnie rozkwita. Ale wstałam. I usłyszałam.
Ściany w blokach z wielkiej płyty mają tę właściwość, że niby tłumią, ale jak ktoś mówi trochę głośniej w kuchni, a ty stoisz w korytarzu – słyszysz każde słowo. Każde jedno.
Mam na imię Lucyna, niedługo skończę sześćdziesiąt trzy lata. Przez trzydzieści pięć lat stałam za okienkiem w aptece na Tysiąclecia w Płocku. Recepty, leki, porady, uśmiech do każdego pacjenta. Trzy lata temu przeszłam na emeryturę i pierwszy raz od dekad poczułam, że to mieszkanie – trzy pokoje z kuchnią na czwartym piętrze – jest naprawdę moje. Że mogę w nim oddychać.
A potem zadzwonił Darek.
– Mamo, mamy mały problem z remontem. Ekipa nas zostawiła, trzeba szukać nowej. Moglibyśmy z Patrycją i Olą u ciebie przeczekać? Dwa, trzy miesiące, góra.
Co miałam powiedzieć? Że nie? Synowi? Jedynakowi, którego wychowałam sama po tym, jak Wiesław odszedł, kiedy Darek miał cztery lata?
– Oczywiście, synku. Ola może spać w moim dawnym gabinecie, wam dam duży pokój.
Przeprowadziłam się do najmniejszego pokoju. Tego z oknem na parking. Dwanaście metrów kwadratowych, łóżko, szafka, fotel. Wystarczy, powiedziałam sobie. To przecież na chwilę.
Pierwsze tygodnie były nawet miłe. Ola biegała po mieszkaniu, ciągnęła mnie za rękę do puzzli, Patrycja gotowała obiady, Darek naprawiał cieknący kran, którego ja od pół roku ignorowałam. Dom ożył. Śmiech dziecka, zapach smażonych kotletów, buty w przedpokoju – cztery pary zamiast jednej.
Po miesiącu Patrycja przestawiła moje doniczki z parapetu w kuchni. Po dwóch – wymieniła zasłony w salonie na swoje, bo tamte “nie pasowały do kanapy”. Po trzech zniknęła moja serwetka ze stolika – ta szydełkowa, po mamie. Znalazłam ją potem w szafce, złożoną na czworo, pod stosem ścierek.
Nic nie powiedziałam. Bo co? Będę się kłócić o serwetki?
Po pół roku zapytałam ostrożnie o remont.
– Darek, jak tam u was na Słodowej? Znaleźliście ekipę?
– A, mamo, wiesz jak jest. Ceny poszły w górę, czekamy na lepszą ofertę. Jeszcze trochę, dobrze?
Jeszcze trochę. To zdanie słyszałam potem co miesiąc, w różnyc
