On się nie zmienił”.
„Wiedziałeś, że jest do tego zdolny?”
„Wiedziałem, że chce posiąść to, czego sam nie stworzył. Ale nie wiedziałem, że posunie się tak daleko”.
Podniósł telefon.
„Moja kuzynka jest prawniczką w Perpignan. Pomoże ci”.
Chciałam odpowiedzieć, że nie chcę go w to mieszać.
Uprzedził mnie.
„Élodie, tym razem nie proś mnie, żebym odeszła”.
Te słowa uderzyły mnie jak cios w serce.
Nie jak deklaracja.
Jak dłoń przyłożona do drzwi, które były zbyt długo zamknięte.
Maître Sorel, prawniczka, zareagowała błyskawicznie. Zablokowała planowany podpis, zażądała analizy pisma, zakwestionowała zaświadczenie lekarskie i odnotowała kilka podejrzanych przelewów z rachunków domowych do firmy Nouvelle Rive.
Victor zaaranżował moje administracyjne zniknięcie tak, jak kiedyś zaaranżował moje złamane serce: krok po kroku, licząc na to, że moja miłość nie będzie sprawdzać.
Zapomniał jednak, że miłość, raz zdradzona, może czasem stać się bolesnym wspomnieniem.
Konfrontacja miała miejsce trzy dni później, w głównej sali La Maison des Figuiers.
Victor zaprosił notariusza, dwóch inwestorów, Solène, moje dzieci i kilku bliskich przyjaciół. Nadal myślał, że podpiszę, aby uniknąć skandalu.
Źle ocenił kobietę, którą stworzył, łamiąc mnie.
Weszłam z Maître Sorel, Anaïs, Théo i Raphaëlem.
Kiedy Victor zobaczył Raphaëla, jego twarz się zmieniła.
Nie ma w tym nic zaskakującego.
Ze strachu.
„Co on tu robi?” zapytał.
Położyłem listy na stole.
„Jest tu, żeby zebrać prawdę z dwudziestu siedmiu lat”.
Solène zmarszczyła brwi.
„Victorze, kim jest ten człowiek?”
Raphaël odpowiedział spokojnie:
„Ten, którego głos naśladował twój przyszły mąż, żeby dostać to, czego chciał”.
Potem wyjąłem dokumenty: sfałszowany podpis, przelewy, zaświadczenie lekarskie, oświadczenia wyjęte od dzieci, ukryte listy.
Notariusz zbladł bardzo.
Inwestorzy patrzyli na Victora tak, jakby patrzyli na błyszczący owoc, który właśnie zgnił.
Victor próbował się uśmiechnąć.
„Élodie przechodzi kryzys. Dramatyzuje bolesną sytuację rodzinną”.
Théo wstał.
Mój syn, taki milczący od kilku dni.
„Nie, tato”. To ty skłamałeś. Wmówiłeś nam, że mama niszczy dom. Ale to ty chciałeś go oddać Solène.
Solène powoli odwróciła się do Victora.
„Oddać? Mówiłeś, że się zgodziła”.
O mało się nie roześmiałem.
Nawet nauczyciel odkrywał, że mężczyzna zdolny do okłamywania żony może okłamywać również kobietę, która spodziewa się jego dziecka.
Victor stracił panowanie nad sobą.
„Utrzymywałem ten dom przez dwadzieścia pięć lat!”
Wstałem.
„Mieszkałeś w nim. Sam się w nim zaopatrywałeś. Byłeś w nim oklaskiwany. Ale nigdy go nie nosiłeś”.
Uderzył dłonią w stół.
„Beze mnie nie miałbyś niczego!”
Raphaël odezwał się cicho.
„Fałsz”.
Wyciągnął kopię starego przelewu bankowego sprzed dwudziestu siedmiu lat.
„Kiedy ojciec Élodie zostawił długi, spłaciłem kredyt hipoteczny, który zagrażał domowi. Jej matka zwróciła mi część. Nie całość. Nigdy nie prosiłem o resztę. Chciałem tylko, żeby Élodie zatrzymała to miejsce”.
Spojrzałem na niego wstrząśnięty.
„Dlaczego nigdy mi nie powiedziałeś?”
Uśmiechnął się smutno.
„Bo myślałem, że postanowiłaś żyć beze mnie. Nie chciałem kupować domu w twoim życiu”.
To był pierwszy raz tego dnia, kiedy prawie się załamałem.
Nie z powodu Victora.
Z powodu czułości, którą mi skradziono.
Maître Sorel przejął kontrolę nad sytuacją. Sprzedaż została natychmiast anulowana. Inwestorzy opuścili pokój. Notariusz zażądał pisemnych wyjaśnień, których nigdy nie otrzymał. Victor wyszedł tego samego wieczoru z walizką, a jego godność legła w gruzach.
Solène została na tarasie jeszcze kilka minut.
Wyglądała młodziej, bez swojej pewności siebie.
„Nie wiedziałam wszystkiego” – powiedziała.
„Być może”.
