CZĘŚĆ 2
Patrzyłam na córkę, jakby właśnie wróciła z daleka.
Przez kilka sekund nie widziałam już winnej młodej kobiety przede mną. Widziałam małą dziewczynkę biegnącą boso po tarasie z policzkami posypanymi cukrem pudrem.
„Co podpisałeś?” – zapytałam.
Anaïs weszła do biura i zamknęła za sobą drzwi.
„Oświadczenie. Tata powiedział, że jesteś krucha. Że jeśli mu nie pomożemy, dom zbankrutuje. Że z dumy odmówiłaś sprzedaży. Powiedział, że Solène ma inwestorów i że musimy myśleć o przyszłości”.
„A dziecko?”
Spuściła wzrok.
„Powiedział nam o tym dwa tygodnie temu”.
Poczułam, jak ból mnie przepełnia, ale już mnie nie przytłacza.
To było dziwne.
Przez lata wierzyłam, że zdrada Victora mnie zabije, jeśli do tego dojdzie. Teraz, gdy już tu byłam, odkryłam, że zabijało przede wszystkim moją naiwność.
Kobieta stojąca tam jednak wciąż oddychała.
„Gdzie jest Théo?”
„W swoim pokoju. Wstydzi się.”
„A ty?”
Płakała.
„Ja też.”
Pokazałam jej listy Rafaela.
„Twój ojciec nie kłamie od dwóch tygodni, Anaïs. Kłamał, odkąd się urodziłaś.”
Czytała.
Im dłużej czytała, tym bardziej zmieniała się jej twarz. Gniew zastępował wstyd. To było niemal piękne. Moja córka odzyskiwała siły.
„Kim jest Raphaël Sorel?” zapytała.
Wyjrzałam przez okno. W oddali światła portu drżały w nocy.
„Ktoś, komu jestem winna prawdę.” I może przeprosiny, o których istnieniu nawet nie wiedziałam.
Następnego ranka wyjechałam, zanim Victor się obudził.
Pojechałam małym pociągiem do Banyuls-sur-Mer, gdzie teraz mieszkał Raphaël. Prowadził warsztat renowacji starych łodzi w pobliżu portu. Powiedziano mi, że nigdy się nie ożenił. Często odmawiałam przyjęcia tej informacji, gdy do mnie docierała.
Znalazłam go przed niebieskim kadłubem, z rękami pokrytymi trocinami.
Uniósł wzrok.
Czas nie zaciera pewnych spojrzeń. On je tylko uspokaja.
„Élodie” – powiedział.
Moje imię, w jego ustach, nie zestarzało się.
Myślałam, że się rozpłaczę.
Ale nie szukałam pocieszenia. Szukałam prawdy.
Podałam mu listy.
„Właśnie je znalazłam”.
Od razu je rozpoznał. Jego twarz stwardniała.
„Myślałam, że je przeczytałaś”.
„Victor je ukrył”.
Raphael pozostał nieruchomy.
Potem powoli wytarł dłonie w szmatkę.
„Więc nigdy nie napisałeś do mnie tego listu?”
„Nie.”
Zamknął oczy.
Dźwięki portu wciąż rozbrzmiewały wokół nas: liny, mewy, fale rozbijające się o skały. Ale między nami dwadzieścia siedem lat właśnie się otworzyło jak świeża rana.
„Wróciłem” – powiedział. „Trzy razy. Ostatnim razem twoja matka płakała. Powiedziała mi, że wybrałeś Victora. Bała się o dom. Były długi. Victor powiedział, że wszystko naprawi, jeśli zniknę.”
„Zmusił cię do odejścia?”
„Nie. Nikt tak naprawdę nie zmusza młodego, dumnego mężczyzny.” Dał mi tylko dowód, że już mnie nie chcesz.
Wyjął z szuflady starą kopertę, wciąż zawiniętą w folię.
Fałszywy list.
Ten, w którym go odrzuciłem.
Dotknąłem papieru jak ducha.
„Myślałam, że mnie porzuciłeś” – mruknęłam.
„I myślałam, że mnie wymazałeś”.
Milczeliśmy.
Potem pokazałam mu akta Victora.
Raphaël przeczytał je szybko, w skupieniu.
