— Pani de Villiers, nasze instrukcje właśnie zostały zmienione.
Po raz pierwszy odkąd Camille ją poznała, Béatrice zdawała się nie rozumieć, co się dzieje.
Samochody się zatrzymały.
Wysiadło z nich kilku mężczyzn i kobiet w garniturach, niosących teczki, komputery i zapieczętowane dokumenty.
W centrum grupy znajdował się Marc Delorme, dyrektor prawny Valcourt Participations.
Nazwa ta natychmiast wywołała pomruki.
Nawet ci, którzy nie znali tej grupy osobiście, zdawali sobie sprawę z jej wpływu.
Valcourt Participations posiadał udziały w spółkach energetycznych, klinikach, firmach transportowych, infrastrukturze portowej i funduszach nieruchomości. Co najważniejsze, w ciągu ostatnich czterech lat stał się jednym z głównych wierzycieli grupy hotelowej Villiers.
Założyciel Valcourt, Étienne Valcourt, niemal całkowicie zniknął z życia publicznego po ciężkim udarze.
Prasa biznesowa wspominała o jego przejściu na emeryturę.
Niektórzy twierdzili, że mieszka w Szwajcarii.
Inni twierdzili, że nie mógł już mówić.
Prawie nikt nie wiedział, że Étienne Valcourt stał tego dnia przy basenie, przemoczony do suchej nitki, w pożyczonej kurtce.
I że był ojcem Camille.
Wychowała się pod panieńskim nazwiskiem matki, Roux.
W swojej pracy nazywała się Camille Roux.
Jednakże w jego dokumentach stanu cywilnego podano jego pełne imię i nazwisko: Camille Roux-Valcourt.
Antoine widział to w dokumentach przygotowawczych do ślubu.
Nigdy tego nie zauważył.
Nie próbował zrozumieć, dlaczego jego ojczym, po udarze i kilkuletniej rehabilitacji, zdecydował się na skromne życie.
Étienne sprzedał znaczną część swojego majątku osobistego i opuścił zarząd spółki.
Zachował swoje prawa ekonomiczne, powierzył zarządzanie operacyjne grupą zespołowi, który uważał za kompetentny i otworzył swój mały warsztat.
Naprawiał rzeczy, bo lubił to robić.
Claire nadal kupowała część ubrań z drugiej ręki, gdyż wydawało jej się absurdalne wyrzucanie czegoś, co nadal może być przydatne.
Ich mieszkanie nie było ustawione.
Ich skromność nie była strategią.
Po prostu odkryli, po tym jak niemal stracili Étienne’a, że luksus nie chroni ani przed chorobą, ani przed samotnością.
Beatrycze błędnie uznała ich prostotę za impotencję.
Marc Delorme zatrzymał się przed Camille.
— Powiadomiono o pierwszych środkach ostrożności. Rachunki powiązane z operacją Riviera Horizon podlegają prewencyjnemu zamrożeniu zgodnie z nakazami sądowymi uzyskanymi wczoraj. Banki partnerskie zostały powiadomione o naruszeniach umownych.
Antoine spojrzał na Camille tak, jakby widział ją po raz pierwszy.
— Roux-Valcourt…
Ona nie odpowiedziała.
— Czy jesteś… ich córką?
— Moje pełne nazwisko widnieje w naszym akcie małżeńskim.
Otworzył usta, a potem je zamknął.
Beatrice zrobiła krok naprzód.
— Nieważne, kto jest jego ojcem. Nasze hotele są warte miliardy.
Camille spojrzała na nią.
— Być może na prezentacjach przeznaczonych dla inwestorów.
— Nic nie wiesz o naszych kontach.
— Wiem wystarczająco dużo.
Twarz Beatrycze stwardniała.
Camille kontynuowała.
— Zawyżone wskaźniki obłożenia. Gwarancje nieruchomości wykorzystywane wielokrotnie u różnych kredytodawców. Sfałszowane badania środowiskowe w dwóch projektach. Faktury za konsultacje wypłacone firmom kontrolowanym przez twojego brata. Oraz pieniądze z funduszu emerytalnego wykorzystane do ukrycia strat na budowie Riviera Horizon.
Goście przestali narzekać.
Oni słuchali.
„To nieprawda” – powiedziała Beatrycze.
– NIE.
— Ukradłeś dokumenty.
— Antoine dał mi dostęp do współdzielonego serwera.
Wszystkie oczy zwróciły się w jego stronę.
Camille spokojnie kontynuowała.
Chciał, żebym bezpłatnie pomógł mu poprawić pliki inwestorów. Dał mi stały dostęp. Każde połączenie jest rejestrowane. Każdy dokument został sprawdzony przez niezależnych audytorów.
Antoine rzucił się w jej stronę i złapał ją za nadgarstek.
— Czy nas szpiegowałeś?
Étienne natychmiast stanął między nimi.
Pomimo przemoczonej koszuli i włosów przyklejonych do czoła, jego głos nie drżał.
— Puść moją córkę.
Antoine uwolnił Camille.
Beatrice wskazała palcem na Stephena.
— Od samego początku nas trzymaliście w pułapce!
Claire, owinięta w koc, który przyniosła jej kelnerka, odpowiedziała cicho:
— Przyjechaliśmy powitać twojego syna w naszej rodzinie.
To zdanie wyrządziło więcej szkód niż wszystkie akta razem wzięte.
Nawet Antoine odwrócił wzrok.
Ale Beatrice nigdy nie wiedziała, kiedy przestać.
Spojrzała na telefony skierowane w jej stronę, na gości i na dyrektorów grup obecnych na weselu.
Potem krzyknęła:
„Te dokumenty będą bezużyteczne! Miałem już do czynienia z o wiele gorszymi problemami. Trzeba tylko płacić odpowiednim ludziom!”
Marc Delorme powoli zamknął oczy.
Camille pozostała nieruchoma.
Dziesiątki telefonów nagrały każde słowo.
Marc mruknął:
— To zdanie zainteresuje wiele osób.
W oddali słychać było wycie syren.
Tym razem Beatrice naprawdę zbladła.
Antoine zwrócił się ku Camille.
— Zatrzymajcie wszystko.
– NIE.
— Nadal możemy to naprawić.
Spojrzała na niego nie rozumiejąc.
— Co naprawić?
Jego głos się załamał.
— My. Małżeństwo. Wszystko inne. Kochasz mnie.
Camille poczuła tępy ból w piersi.
Tak, kochała go.
Właśnie dlatego wszystko tak bardzo bolało.
Zdjęła pierścionek zaręczynowy.
Antoine patrzył, jak diament spada mu na dłoń.
— Kochałam mężczyznę, którego udawałeś.
— Camille…
— Dziś każdy będzie mógł spotkać osobę, którą naprawdę jesteś.
Na dziedziniec wjechały pojazdy policyjne.
Dwóch śledczych skierowało się w stronę Beatrice, podczas gdy pozostali poprosili Antoine’a, aby pozostał na miejscu.
Goście zaczęli się rozchodzić.
Kieliszki do szampana stały porzucone na stołach. Talerze przygotowane do kolacji chłodziły się pod parasolami.
Beatrice cofnęła się.
— Nie możesz tu tak po prostu przyjść.
Śledczy przedstawił mu dokumenty.
— Podejmujemy interwencję w ramach śledztwa sądowego wszczętego w związku z szeregiem przestępstw, w tym oszustwem, korupcją, fałszerstwem, niewłaściwym wykorzystaniem aktywów firmy i praniem pieniędzy.
Beatrice spojrzała na Camille.
— Na mój własny ślub!
Camille pokręciła głową.
— To już nie jest małżeństwo.
Antoine zdawał się nie być w stanie oddychać prawidłowo.
— Nic nie zrobiłem. Po prostu podpisywałem to, o co prosiła mnie matka.
Beatrice gwałtownie zwróciła się w jego stronę.
— Nie zachowuj się jak tchórz.
Camille miała ochotę się roześmiać.
Beatrice nawet teraz nie rozumiała.
— Byłeś na spotkaniach finansowych, Antoine. Twoje inicjały widnieją na poprawionych prognozach.
— Nie znałem wszystkich szczegółów.
— Wiedziałeś wystarczająco dużo.
Marc otworzył plik.
— I jest jeszcze coś.
Antoine zamarł.
Trzy tygodnie wcześniej Camille wypytywała swojego narzeczonego o dziwny przelew dokonany na rzecz firmy konsultingowej z siedzibą w Luksemburgu.
Antoine twierdził, że był to błąd księgowy.
Tego samego wieczoru udał się wraz z matką do biblioteki rodzinnej posiadłości.
System automatyki domowej, zainstalowany i administrowany przez zewnętrznego dostawcę w ramach autoryzowanego wewnętrznego dochodzenia, zachował nagrania związane z alertem bezpieczeństwa.
W tej rozmowie Béatrice i Antoine rozmawiali o Camille.
Nie z powodu jego miłości.
Z jego pieniędzy.
Nie zdawali sobie sprawy z prawdziwej skali jej bogactwa, wiedzieli jednak, że posiada to, co Antoine nazywał „niewielkim rodzinnym portfelem”.
Ich plan był prosty.
Po ślubie Antoine musiał przekonać Camille, aby zabezpieczyła swój majątek transakcją finansową.
Gdy już zaciągnięto nowe pożyczki i zabezpieczono teren pod budowę Riviera Horizon, należało zorganizować ich podział.
To, co uznali za niewielki spadek rodzinny, w rzeczywistości obejmowało kontrolny pakiet udziałów Valcourt Participations.
Próbowali zmanipulować jedyną osobę, która mogła legalnie spowodować upadek ich planu.
Marc zapytał:
— Naprawdę chcesz to ogłosić?
Camille spojrzała na swoją matkę.
Twarz Claire była zasłonięta.
Z kolei jego ojciec nagle zdawał się postarzał o 10 lat.
