Pierwszą rzeczą, jaką Camille usłyszała po tym, jak jej przyszła teściowa wepchnęła rodziców do basenu, był wybuch śmiechu. Drugą było milczenie Antoine’a, mężczyzny, którego miała poślubić 20 minut później.
Ciało matki uderzyło w wodę z głośnym hukiem, a niemal natychmiast po nim ciało ojca. Wokół nich rozsypały się białe płatki róż, ułożone na powierzchni do zdjęć ślubnych. Granatowa sukienka Claire Roux przemokła w kilka sekund. Étienne, jej mąż, miał większe trudności z wynurzeniem się. Jego marynarka, pożyczona od przyjaciela na tę okazję, oblepiała mu ramiona.
Claire kaszlnęła w panice.
Étienne’owi udało się złapać ją za ramię, zanim wpadła pod wodę.
Na jasnym kamiennym tarasie posiadłości, niedaleko Aix-en-Provence, 300 gości zamarło.
Béatrice de Villiers z kolei stała na brzegu basenu, wyprostowana w swojej sukni haute couture, z diamentowym naszyjnikiem na szyi i jedną ręką wciąż wyciągniętą przed siebie.
Ona po prostu je popchnęła.
Dobrowolnie.
Po czym uszczypnęła się w nos i uśmiechnęła się z obrzydzeniem.
— Przynajmniej to powinno pozbyć się zapachu ubóstwa.
Niektórzy goście się cofnęli.
Inni już wyjęli telefony.
Beatrice rozejrzała się po tarasie, jakby właśnie opowiedziała świetny dowcip.
— Szczerze mówiąc, Antoine, ktoś musiał ich nauczyć, jak właściwie się prezentować w takim miejscu.
Camille nie spojrzała od razu na rodziców.
Spojrzała na Antoine’a.
Jej narzeczony.
Mężczyzna, z którym dzieliła życie przez 3 lata.
Mężczyzna, który przysiągł, że będzie ją kochał bardziej niż cokolwiek innego.
Stał kilka metrów od niej z kieliszkiem szampana w dłoni. Jego twarz była pozbawiona wyrazu. Wzrok utkwiony był w bąbelkach unoszących się w kieliszku.
Camille czekała.
Jedna sekunda.
Następnie 2.
Następnie 5.
— Antoine.
W końcu podniósł wzrok.
— Powiedz coś.
Zacisnął szczękę.
— Nie teraz, Camille.
Myślała, że źle usłyszała.
— Twoja matka właśnie wrzuciła moich rodziców do basenu.
— Wypiła za dużo.
— Upokorzyła ich na oczach 300 osób.
— Nie utrudniaj jeszcze bardziej sytuacji.
Camille wpatrywała się w niego.
— Dla kogo bardziej żenujące?
Antoine zniżył głos.
— Dla wszystkich. Są inwestorzy, dziennikarze, partnerzy grupy. Porozmawiamy o tym po ceremonii.
Po ceremonii.
Camille poczuła, jak coś w niej pęka, z niemal kojącą jasnością.
Za nią podbiegli pracownicy z ręcznikami. Ojciec pomógł matce wyjść z basenu. Claire trzęsła się z zimna i upokorzenia. Makijaż jej spłynął. Siwe włosy, którym układała się rano przez prawie godzinę, nadal przyklejały się do twarzy.
Gdy ich oczy się spotkały, Claire mimo wszystko spróbowała się uśmiechnąć.
— Nic się nie stało, moja droga.
Camille poczuła, jak zaciska się jej gardło.
Dokładnie to samo zawsze robiła jej matka.
Zminimalizować.
Przebaczyć.
Wspieranie jej, aby nie komplikowała życia swojej córce.
Przez ostatnie 18 miesięcy Béatrice nazywała swoich rodziców „małymi ludźmi”.
Śmiała się ze skromnego mieszkania w Lyonie, w którym dorastał Camille.
Naśmiewała się z warsztatu naprawczego swojego ojca, który mieścił się w dawnym osiedlowym sklepie i w którym naprawiał rowery, ekspresy do kawy, a czasem stare urządzenia, na których wymianę ich właścicieli nie było stać.
Obserwowała suknię Claire podczas kolacji zaręczynowej, zanim zapytała przy całym stole:
— Czy jest to przedmiot zabytkowy, czy po prostu bardzo stary?
Antoine zawsze później przepraszał.
Nigdy w obecności matki.
Zawsze w prywatności.
Z kwiatami.
Buziaki.
Wyjaśnienia przekazywane łagodnym głosem.
— Ona pochodzi z innego świata.
— Jest zafascynowana wizerunkiem rodziny.
— Po ślubie w końcu cię zaakceptuje.
— Daj mi trochę czasu.
Camille dała mu czas.
O wiele za dużo.
Ponieważ miłość miała niezwykłą zdolność przekształcania najbardziej oczywistych znaków w szczegóły, które odkładamy na jutro.
Ale na tym tarasie, podczas gdy jego rodzice płakali przed tłumem elegancko ubranych ludzi, a Antoine bardziej dbał o swój wizerunek niż o swoją godność, nie było już nic do wyjaśnienia.
Camille powoli zdjęła welon.
Następnie przeszła przez taras.
„Camille, dokąd idziesz?” zapytał Antoine.
Ona nie odpowiedziała.
Orkiestra wciąż grała lekki utwór w pobliżu ogrodu. Camille weszła na scenę, odebrała mikrofon śpiewaczce i zwróciła się w stronę gości.
Muzyka ucichła.
Wszystkie twarze zwróciły się w jej stronę.
Jej ojciec właśnie owinął ramiona Claire dużym ręcznikiem.
Camille zainspirowała.
— Małżeństwo zostaje unieważnione.
Na tarasie rozległ się szmer.
Antoine wpadł we wściekłość.
— Camille, przestań.
Kontynuowała.
— A jutro rano rodzinę de Villiers czekają problemy o wiele poważniejsze niż odwołany ślub.
Tym razem Beatrice wybuchnęła śmiechem.
Suchy, głośny, pogardliwy śmiech.
Kilka osób wokół niej uśmiechnęło się nerwowo.
– Ty ?
Zrobiła krok w stronę sceny.
— Co dokładnie zamierzasz zrobić? Przerobić nasze broszury instytucjonalne na bardziej wyraziste kolory?
Kilku gości spuściło wzrok.
W to właśnie wierzyła Beatrice.
W to samo wierzył Antoine.
Camille powiedziała, że pracowała w dziale zarządzania ryzykiem i zgodności z przepisami w grupie inwestycyjnej.
Beatrice uznała, że to prawdopodobnie kwestia komunikacji.
Antoine ze swojej strony nigdy tak naprawdę o to nie pytał.
Kiedy jej potrzebował, wysyłał jej prezentacje finansowe, mówiąc:
— Czy możesz sprawdzić, czy to wszystko wydaje się zgodne z prawdą?
Podobało mu się, że Camille była inteligentna, dopóki ta inteligencja pozostawała do jego dyspozycji.
Wyjęła telefon.
Antoine zrobił krok.
– Co robisz ?
Camille wybrała zarejestrowany numer bez imienia.
Mężczyzna natychmiast odebrał telefon.
— Kamil?
— Uruchom protokół Villiersa.
Bardzo krótka cisza.
— Czy potwierdzasz?
Spojrzała na swoich rodziców.
Jego matka wciąż drżała.
— Potwierdzam. Doręczenie zarządzeń, powiadomienie banków, zarządu i biegłych rewidentów. Przekazanie pełnej dokumentacji do Krajowej Prokuratury Finansowej i AMF zgodnie z ustaloną procedurą.
Twarz Antoine’a uległa zmianie.
Beatrice przestała się uśmiechać.
— A Marc?
„On już idzie” – odpowiedział mężczyzna.
Camille się rozłączyła.
Beatrycze spojrzała w niebo.
— Cóż za absurdalna inscenizacja.
Camille zeszła z platformy.
– Może.
Potem spojrzała na ojca.
— Tato… Przepraszam, że tak długo czekałem.
Étienne nie odpowiedział.
Jej ubranie wciąż ociekało wodą.
W tym momencie otworzyły się wielkie bramy posiadłości.
Cztery czarne sedany powoli wjechały na podjazd.
Na tarasie zapadła całkowita cisza.
Antoine chwycił mikrofon, który został porzucony na scenie.
— Co to za cyrk?
Camille się odwróciła.
— To nie jest cyrk.
— Jakie rozkazy? Jakie pliki?
— Dotyczące twojej grupy rodzinnej.
Beatrice natychmiast dała znak szefowi ochrony.
— Wyprowadź tę kobietę. Najwyraźniej nie jest już w stanie wyjść za mąż. I odprowadź też jej rodziców.
Osoba odpowiedzialna nie ruszyła się.
— Słyszałeś mnie?
Mężczyzna przyłożył rękę do słuchawki.
