Mira, przedstawicielka stowarzyszenia właścicieli domów, przyjechała obejrzeć nieruchomość.
Była to bezpośrednia kobieta po pięćdziesiątce, potrafiąca szybko ocenić sytuację i podejść do niej obiektywnie.
Obszedł drzewo dookoła, sprawdził ogrodzenie i zrobił kilka zdjęć.
Na koniec stwierdził: „Drzewo nie łamie żadnych zasad”.
Odetchnąłem z ulgą.
Ryan stał niedaleko ze skrzyżowanymi ramionami.
„To na pewno nie czyni tej nieruchomości przyjemniejszą” – powiedział.
Mira rzuciła mu spojrzenie, które wyraźnie pytało, czy mówi poważnie.
„Estetyka nie jest twoją sprawą, dopóki gałęzie nie przekraczają granicy twojej posesji” – powiedziała mu Mira. „Nie wolno ci niszczyć drzewa”.
„To jest brzydkie.”
Mira spojrzała na niego.
Gałęzie były ciężkie od zielonych liści i małych, rozwijających się jabłek.
„Jak powiedziałem, nie jest to naruszeniem zasad obowiązujących w kondominium.”
Twarz Ryana pociemniała.
Po tym zdarzeniu przestał się do mnie odzywać.
Jednak on nadal obserwował.
Za każdym razem, gdy pracowałam w ogrodzie, czułam jego obecność, jak obserwuje mnie z kuchennego okna.
Dlatego zainstalowałem kamerę zewnętrzną.
Nikomu nie powiedziałem.
Zamontowałem go nisko, za żywopłotem, twarzą do drzewa i furtki. Był to ten sam typ, którego używają myśliwi w lesie.
Część mnie czuła się głupio.
Ryan był niegrzeczny, ale bycie niegrzecznym nie oznaczało, że było niebezpieczne.
Dean nauczył mnie jednak czegoś jeszcze.
„Zaufaj swojemu instynktowi i sprawdź zamek jeszcze raz” – powiedział kiedyś. „Zawsze możesz się z tego później pośmiać”.
Więc zostawiłem tam aparat.
Trzy tygodnie później obudziłem się, wyjrzałem przez okno sypialni i zostałem sparaliżowany.
Cały mój ogródek przed domem był pokryty jabłkami.
Setki z nich.
Pokryły trawę, podjazd i moje klomby.
Niektóre pękły w kontakcie z ziemią. Inne zostały wgniecione w ziemię.
Przez chwilę nie rozumiałem, co widzę.
Nawet przy najsilniejszym wietrze żadne jabłko nie spadło z tego drzewa.
Może tylko kilkanaście.
Pobiegłem do ogrodu sprawdzić, co było przyczyną tego wszystkiego.
Spojrzałem w górę i zobaczyłem, że drzewo zostało ogołocone ze wszystkiego.
Prawie wszystkie jabłka zniknęły, leżały rozrzucone po ziemi.
Kilka mniejszych gałęzi zwisało złamanych.
Trawa została wyrwana w miejscu, gdzie jabłka upadły z tak wielką siłą.
Albo, co bardziej prawdopodobne, została złapana i rzucona na ziemię.
Stałem tam z ręką na ustach.
Wydawało mi się absurdalne płakanie nad owocami.
Ale nie zaczęłam płakać nad jabłkami.
Płakałam, bo ktoś wszedł na moje podwórko, zabrał choinkę Deana i zniszczył ją tylko dlatego, że odmówiłam posłuszeństwa.
Wróciłem się na przód.
Ryan wyszedł na werandę z filiżanką kawy w ręku.
„Zrobiłeś to?” – zapytałem.
Spojrzał na jabłka.
Potem się uśmiechnął.
„Wczoraj w nocy musiał wiać naprawdę silny wiatr.”
Spojrzałam na niego.
Nie było burzy. Nie padał deszcz.
Nawet wiatr nie był na tyle silny, żeby wywołać dźwięk dzwonków na ganku.
Nawet przy najsilniejszym wietrze coś takiego nigdy wcześniej się nie zdarzyło.
Zauważyłem jego pozorny spokój i zrozumiałem, że chce, abym stracił rozum.
Więc po prostu odwzajemniłem uśmiech.
„Muszę to mieć” – odpowiedziałem.
Jego wyraz twarzy nieznacznie się zmienił, co potwierdziło, że spodziewał się mojego gniewu.
W środku kipiałem ze złości. Na zewnątrz jednak zachowywałem spokój.
W mojej głowie pojawiła się myśl: „Więc dziś wieczorem… wiatr będzie jeszcze silniejszy”.
Wszedłem.
Sprawdziłem kamerę monitorującą.
