To jest miejsce, do którego idziesz, jeśli przyjmiesz to dobrze, możesz to zrobić ponownie. Ledwo spałam. Wtedy zobaczysz, co się stanie, gdy to odwrócisz, a potem będziesz musiał to robić raz po raz. Zbyt długo siedziałam przed lumenem, odgarniając włosy z twarzy i nakładając makijaż drżącą ręką. Nie z próżności – z nadziei. Wtedy będziesz musiał na to spojrzeć, a potem będziesz musiał poczekać do końca.
Oznacza to, że będziesz mógł poświęcić na to trochę czasu. Kremowy karton, granatowe wykończenie, moje pismo staranne, ale nerwowe. „Zarezerwowane miejsca dla rodziny Avy Morgan jako gości”. Wysłałam do rodziców trzy tygodnie temu, wysłałam SMS-a z przypomnieniem, dzwoniłam dwa razy.
„Będziemy tam” – została wydana mama roztargniona, sprawdzała sprawdzanie kontroli.
Audytorium tętniło kolorami i ukrytymi. Błękitne i złote przezroczyste, kwiaty, zapach perfum i letnie nerwy. Ojcowie w urządzeniach ocierających pot z, matkami atakującymi bukiety, uczniowie ścigający się zbyt głośno, pozornie próbowali uzyskać fakt, że wszystko się kończy.
Wszedłem sam.
Wolontariusz w koszulce polo UW zaprowadził mnie na moje miejsce blisko przodu.
„Dwóch gości powinni mieć stąd doskonały widok na Ciebie.”
Uśmiechnęła się. Skinąłem głową, nie poprawiając jej.
Mój telefon zawibrował w torbce. Wyciągam go, spodziewając się „Parkujemy” albo „Zajmujemy nam miejsce”. Czegokolwiek. Czegokolwiek.
