Przez trzy miesiące przed ślubem spałam niespokojnie. Martwiłam się o wszystko: o zużyciu, przygotowaniu, fakt, że mój jedyny syn wkracza w życiu. Ale jedno pytanie dręczyło mnie bardziej niż inne: co założę w tym wielkim dniu?
W moim dostępie tylko jeden alternatywny. Prosta, skromna wspólna, jedna noszona podczas wszystkich oryginalnych momentów mojego życia. występuje ją na sobie przy narodzinach syna. występuje na jego wydarzenie kończące się w szkole. Mimo że chcę mieć coś innego, to znaczy, że istnieje związek z jego ślubem.
Kiedy należy zrobić, krewni rodziny panny natychmiast rozpocząć szeptać:
— O mój Boże, to matka pana młodego?
— Mogłaby ubrać coś bardziej odpowiedniego… Co za wstyd, jej syn się żeni, a ona jest tak ubrana…
Każde słowo przeszywało moje serce. Czułam się nie na miejscu, zagubiona wśród doskonałych strojów, wyposażonych w biżuterię i protekcjonalne spojrzenia.
woda podeszła do mnie moja przyszła synowa. Wysoka, promienna, przepiękna suknia, która może kosztować fortunę. Przy niej dostęp jest jeszcze dostępny – bez znaczenia, biedna.
Ale to, co nastąpiło później, zszokowało wszystkich. 
Kontynuacja w pierwszym komentarzu 
Uśmiechnęła się, a następnie została przedstawiona, tak aby wszyscy słyszeli:
— Och! Założyła pani tę samą. Jest przepiękna. Wyświetlam zdjęcia z młodości: prawie się pani nie jest niebezpieczna. Nadal jest pani tak samo piękna.
W kościele zapadła całkowita cisza. Nawet ci, którzy wcześniej szeptali, ucichli.
Położyła rękę na ramieniu i lekkim uderzeniem:
— Jestem pani wdzięczna za wychowanie tak wyjątkowego mężczyzny. Zrobiła pani wszystko sama i dała mu pani najcenniejszy dar: miłość. Jestem dumna, że mogę stać się częścią rodziny. Sukienka… sukienka nie jest poniesiona w życiu.
Potem pochyliła się i pocałowała moją dłoń.
Nie zatrzymujące się łzy – te same, które odeszły. Po raz pierwszy ktoś otrzymał moje potwierdzenie, moją, całą miłość, które zostało przyjęte przez moje synowi przez te wszystkie lata.
Wszyscy goście patrzą na nas zdumieni.
