Lata 60. nie zmieniały się modyfikacje. W ręcznej – wstrząsnęły nią. W ciągu jednego dekady świat od sztywnych garniturów i surowych zasad do psychodelicznych rodzajów, podzielonych minispódniczek i przemocy przełamujących wszelkie konwenanse.
To nie było płynne przejście. To była rewolucja kulturowa, w której ubranie przestało być tylko materiałem, a stało się ideologią, buntem i symbolem tożsamości. Każdy element był deklaracją. Każdy styl – postawą wobec świata.
To najbardziej istotne transformacje, które naznaczyły tę niezapomnianą dekadę.
1. Dzień, w którym mężczyźni przestali nosić kapelusze
Na początku lat 60. niepoważny szanujący się mężczyzna nie wychodzący z domu bez kapelusza. Kapelusz fedora, homburg czy kaszkiet: na pokrycie głowy absolutną normą.
Jednak w 1961 roku John F. Kennedy pojawił się na swojej inauguracji, bez kapelusza. Jego mentalny i nowoczesny wygląd, prezentowany w telewizorze, zmieniony przez postrzeganie przez głowę. W ciągu kilku lat przemysłu kapeluszniczy upadł.
Wielowiekowa tradycja zanikła niemal każdego dnia na dzień.
2. Kiedy spodnie były skandalem dla kobiet:
Na początku dekady wielu kobiet nie było możliwe użycie spodni w restauracji, biurach ani organizacji. Groziło im wydalenie ze szkół, a nawet kara.
Jednak masowy napływ kobiet do pracy spowodował zmianę nieuniknioną. Pod koniec lat 60. spodnie były już symbolem autonomii i praktyczności. Telewizja społeczna to znormalizować, gdy popularna postać jest dostępna na ekranie.
była radykalna transformacja w ciągu niecalych dziesięciu lat.
3. Minispódniczka, która zgorszyła świat.
W 1964 roku projektantka Mary Quant fetya na rynku w brytyjskiej minispódniczce. Sięgała na kilka centymetrów nad kolano i wywołała protesty religijne oraz debaty moralne w różnych krajach.
To, co jedni uważają za nieprzyzwoitość, inni uważają za wolność.
Minispódniczka symbolizowała najbardziej widoczny konflikt pokoleniowy epoki. Naraża jednak wiele kobiet na nękanie i przemoc, że wyzwolenie nie zawsze szło w parze z ochroną socjalną.
4. Długie włosy: bunt, który może drogo kosztować.
Obecnie wydaje się to blahe, ale w latach 60. długie włosy u mężczyzny, który był jawną.
Mogli odmówić ci wstępu do miejsc publicznych, zawiesić cię w prawach ucznia, a nawet zaatakować ucznia. Żołnierz stały się symbolem oporu wobec władzy, szczególnie w czasach wojny i niepokojów społecznych.
W 1969 roku było to powszechne. Ale droga ta pełna była prawdziwych konfrontacji.
5. Eksplozja psychodeliczna
Stonowane kolory generatorów elektryzujących pomarańczami, limonkową zielenią i wzorami, obok których nie ma sposobu przejścia obojętnie.
Pod wpływem kontrkultury i doświadczeń psychodelicznych, młodzi ludzie rozpowszechniali kolor jako podstawowy okrzyk sprzeciwu wobec konformizmu. Ubieranie się było sposobem na utrzymanie się.
Moda przestała szukać cichej elegancji i zaczęła szukać walki.
6. Platformy, które przechwyciły prawom fizyki.
Pod koniec dekady modne trwałe się buty na bardzo wysokich obcasach i ekstremalnie wysokich platformach.
Wszystkie ikony takie jak John Travolta uwieczniły dziesięć stylów w późniejszych latach. Jednak w latach 60. wysokość była przesadna, a na oddziałach ratunkowych, wysokość liczby urazów kostek.
Estetyka wzięła górę nad wygodą… a nawet nad zdrowym rozsądkiem.
7. Używanie odzieży jako forma protestu.
Przed latami 60. przenoszenie ubrań z drugiego ręki było oznaką ubóstwa. Młodzi hipisi zmienili na pojęcie: zaczęli kupować ubrania vintage, odrzucając konsumpcjonizm.
Łączyli mundury wojskowe ze starymi sukienkami, przerabiali odziedziczone płaszcze i zastępcze stare rzeczy w symbolu rewolucji chemicznej.
To był początek stylu vintage jako formy wyrazu politycznego.
8. Stanik i protest feministyczny
W 1968 roku, podczas działania w Atlantic City, aktywistki rzucały stanikami i innymi symbolami za opresyjne na znak protestu.
Chociaż mit o ich spalenia jest przesadzony, akt ten stanowi symboliczne zerwanie. Bielizna występuje również w polu walki w debacie na temat wolności, kobiecej i autonomicznej.
9. Próba stworzenia mody unisex
Projektanci tacy jak Pierre Cardin promowali odzież unisex, często w dziesięć sposobów zatrzeć różnicę między płciami w ubiorze.
Pomysł nie do końca się powodzi, dając na większą swobodę w doborze krajów, krojów i stylów alternatywnych dla mężczyzn, jak i kobiet.
10. Ubiór jako tożsamość polityczna
. W latach 60. neutralność estetyczna nieistniejąca. Ubieranie się w sposób wyjściowy zapewnia bycie aktywistą, konserwatystą, buntownikiem lub konformistą.
Podczas protestów przeciwko wojnie w Wietnamie, ubiór stał się mundurem ideologicznym. Mógł budzić podziw… lub narażać na niebezpieczeństwo.
