Shirley była najlepszą przyjaciółką mamy.

Ludzie zachowywali się tak, jakby to miało ułatwić sprawę.

Nie, nie.

W ciągu kilku dni niebieski kubek mamy zniknął.

„Był uszkodzony” – powiedziała Shirley.

„Nie było.”

Tata westchnął.

„To była tylko filiżanka, Delilah.”

„To był kubek mamy.”

Potem zdjęcie mamy zniknęło z korytarza.

Kolejne zdjęcie zwrócono w stronę ściany.

Za każdym razem, gdy narzekałam, Shirley uśmiechała się i nazywała mnie przewrażliwioną.

Pewnego popołudnia powiedziała mi: „Wyglądasz dokładnie jak twoja matka, kiedy się złościsz. To musi być trudne dla twojego ojca”.

Stopniowo zacząłem zdawać sobie sprawę, że ona nie tylko zabierała rzeczy mamy.

Próbowała wyprosić mamę z naszego domu.

Potem zaczęła wchodzić do mojej sypialni.

Kiedyś przyłapałem ją, jak stała obok sukni balowej mamy z częściowo otwartym pokrowcem.

“Co robisz?”

„Sprawdzanie obecności moli.”

„W mojej szafie?”

Spojrzała na sukienkę.

„Twoja matka na pewno nie chciałaby, żeby jej praca została zniszczona”.

„Nie mów o mojej matce”.

Jej uśmiech się zmienił.

„Naprawdę myślisz, że jesteś jej małym zastępstwem, prawda?”

Kazałem jej wyjść.

Tej nocy opowiedziałem tacie, co się wydarzyło.

Zamiast mnie bronić, powiedział, że Shirley próbowała pomóc.

„Ona też straciła Kathy”.

„Straciła przyjaciółkę. Ja straciłam matkę”.

Tata wyglądał na wyczerpanego.

„Nie mogę tego zrobić dzisiaj wieczorem”.

To był moment, w którym zrozumiałam, że nie mogę już liczyć na to, że ochroni to, co dla mnie ważne.

Dwa tygodnie przed balem maturalnym jeden z własnoręcznie zrobionych przez mamę kwiatów odpadł od dekoltu.

Płakałam bardziej, niż na to zasługiwała, bo miałam wrażenie, że kolejna część jej osoby znika.

Gary zawiózł mnie do zakładu krawieckiego należącego do pani Howard.

Kiedy wyjaśniłam, że moja matka uszyła tę sukienkę przed śmiercią, pani Howard obiecała, że ​​będzie przy tym niezwykle ostrożna.

Potem, przyglądając się ściegom, nagle ucichła.

„Czy ktoś jeszcze przyniósł tu tę sukienkę?”

“NIE.”

„Może zdjęcia?”

Poczułem ucisk w żołądku.

Pani Howard wyjaśniła, że ​​miesiąc wcześniej do jej sklepu przyszła kobieta z dokładnymi zdjęciami sukienki niemal identycznej z moją.

Chciała mieć dokładną kopię gotową przed balem maturalnym.

Pani Howard odmówiła.

„Jak ona wyglądała?” zapytał Gary.

„Wysoka. Blondynka. Około czterdziestu pięciu lat. Droga torebka. Bardzo niecierpliwa.”

Nie musiałam wypowiadać imienia Shirley.

Wszyscy wiedzieliśmy.

Następnie pani Howard podniosła wewnętrzną podszewkę sukienki mamy.

Drobną niebieską nitką napisana była pojedyncza litera.

K.

Kathy.

Mama podpisała swoją pracę.

Dotknęłam małej niebieskiej literki i rozpłakałam się.

Teraz wiedziałem, co Shirley planowała.

Ale nie miałem pojęcia, jak okrutna zamierzała być.

CZĘŚĆ 2 — NOC, W KTÓRĄ PRÓBOWAŁA WYMAZAĆ MAMĘ

Nadeszła noc balu maturalnego.

Prawie zostałem w domu.

Zamiast tego stanęłam przed lustrem w sypialni, ubrana w brudnoróżową sukienkę mamy.

Przez chwilę widziałem jej twarz w swojej.

Następnie dotknęłam niebieskiego K ukrytego pod podszewką.

„Nie zniknę, mamo.”

Na dole tata spojrzał w górę i zamarł.

„Wyglądasz zupełnie jak twoja matka.”

Przez sekundę myślałem, że w końcu zrozumiał.

Wtedy z kuchni zadzwoniła Shirley.

„Mam nadzieję, że nie spędzi całej nocy płacząc jak ona.”

Tata się wzdrygnął.

Spojrzałam na niego.

„Powiedz coś.”

Ledwo udało mu się wykrztusić: „Shirley, proszę”.

To było wszystko.

Kiedy Gary przybył, spojrzał na mnie i uśmiechnął się.

„Jesteś piękna.”

Na balu maturalnym wreszcie zaczęłam się relaksować.

Znajomi komplementowali sukienkę.

Kiedy powiedziałem im, że zrobiła to moja matka, ich miny złagodniały.

Gary podał mi kubek ponczu.

„Byłaby z ciebie dumna.”

Następnie drzwi otworzyły się dla rodziców-opiekunów.

Szukałem taty.

Zamiast tego zobaczyłem Shirley.

Mój kubek wypadł mi z ręki.

Miała na sobie sukienkę mojej matki.

Nie oryginał, lecz niemal idealna kopia.

Ta sama przykurzona różowa tkanina.

Ten sam dopasowany gorset.

Te same kwiaty wyglądające na ręcznie robione.

Brakowało tylko małego, niebieskiego K mamy.

Ktoś szepnął: „Czy to matka Delili?”

Inny uczeń odpowiedział: „Nie. To jej macocha”.

Shirley szła prosto w moim kierunku.