W wieku siedemdziesięciu lat Doña Rosa została wyrzucona z domu własnego syna, mając przy sobie jedynie małą torebkę ryżu, a deszcz mieszał się ze łzami, których nie chciała okazać.

Wieczór zapadł nad zakurzonymi ulicami San Miguel de las Flores. Z laską w dłoni, znoszonym szalem na ramionach i cienką płócienną torbą przewieszoną przez ramię, szła powoli. W torbie znajdowało się kilka starych dokumentów, nieważny dowód osobisty i ledwie wystarczająca ilość monet, żeby cokolwiek kupić. Bolały ją kolana, żołądek był pusty od prawie dwóch dni, a jednak zebrała resztki sił, by zrobić to, czego tak długo unikała – poprosić o pomoc syna Luisa.

Luis nie był już bosonogim chłopcem z pola. Teraz miał sklep z narzędziami, jeździł lśniącą ciężarówką i mieszkał w dużym domu z żoną Veronicą, która nigdy nie ukrywała dyskomfortu w towarzystwie jego wiejskiej rodziny. Rosa powiedziała sobie, że nie będzie żebrać – tylko poprosi o małą pożyczkę na jedzenie. Znajdzie sposób, żeby mu się odwdzięczyć później.

Kiedy dotarła na miejsce, wysoka brama sprawiła, że ​​zawahała się. Zadzwoniła drżącymi palcami. Po długim oczekiwaniu pojawiła się Verónica, idealnie ubrana, z nieobecnym wyrazem twarzy.

„Czego potrzebujesz, teściowo?”

Rosa próbowała się uśmiechnąć. „Przyszłam do Luisa… tylko po to, żeby poprosić o małą przysługę”.

Verónica obrzuciła ją wzrokiem od stóp do głów, zanim zawołała do środka. Luis pojawił się chwilę później z telefonem w dłoni, wyraźnie się spiesząc.

„Co się stało, mamo? Jestem zajęty.”