Brat wziął mamę na sierpień na wieś – “niech odpocznie od bloku”. W czwartek mama zadzwoniła z numeru sąsiadki: skończyły się jej leki na ciśnienie, a “Wojtka nie ma jak prosić, bo zły”. Zawiozłam leki w piątek. Mama czekała przy furtce, z torbą

– Mamo, oczywiście. Kiedy chcesz.

– We wrześniu. Jak trochę ochłonie.

Nie wiedziałam, czy mówi o pogodzie, czy o Wojtku.

Do Wojtka zadzwoniłam w poniedziałek. Odebrał po piątym sygnale. Powiedział – cześć. Ja powiedziałam – cześć. Przez chwilę milczeliśmy, jak mama z Wojtkiem przez te trzy tygodnie. Potem Wojtek odchrząknął i zapytał:

– Mama dojechała dobrze?

– Dojechała.

– To dobrze.

Znowu cisza. Ale tym razem – krótsza. Jakby coś w niej pękło.

– Lucyna, ja nie wiedziałem, że ona tak… Myślałem, że jej tu dobrze. Ja chciałem dobrze.

Chciałam powiedzieć – to trzeba było zapytać. Ale nie powiedziałam. Bo sama przez trzy tygodnie też nie zapytałam.

– Wojtek, a może ty byś przyjechał do Łodzi w sobotę? Do mamy. Normalnie, na obiad.

Milczał tak długo, że pomyślałam, że się rozłączył.

– A mama by chciała?

– Zapytam.

Zapytałam tego samego wieczoru. Mama słuchała, patrząc na swoje kwiaty na balkonie, które zdążyły wypuścić nowe pąki.

– Niech przyjedzie – powiedziała. – Ugotuję rosół. Tylko niech nie pali w kuchni.

To nie było przebaczenie. To nie było zapomnienie. To było coś znacznie trudniejszego – zaproszenie do próbowania jeszcze raz.