Nie poszła na zjazd absolwentów.
I przez kilka dni nie odzywała się do mnie.
Odpowiadała na praktyczne pytania – o której kończy się trening piłkarski, czy potrzebujemy mleka, kiedy trzeba zapłacić rachunek za prąd. Ale ciepło zniknęło. Lekki śmiech. Roztargniona dłoń na moich plecach, gdy mijała mnie na korytarzu.
W nocy leżała zwrócona twarzą do drugiej strony łóżka, a jej ciało tworzyło cichą ścianę, na którą nie potrafiłem się wspiąć.
Powtarzałem sobie, że jest przewrażliwiona.
Powiedziałem sobie, że po prostu jestem szczery.
Dwa tygodnie później na ganku pojawiło się duże pudło.
Imię Anny było wyraźnie napisane u góry. Brak adresu zwrotnego.
