“Mamo, to tylko dwa miesiące, lipiec i sierpień” – powiedziała Dorota w maju, kiedy siadłyśmy przy kawie w mojej kuchni.
Uśmiechnęła się tak, jakby prosiła o drobiazg. O pożyczenie miksera albo przepis na sernik. Nie o dwa miesiące mojego życia. Pokiwałam głową, bo co miałam zrobić – odmówić własnym wnuczkom?
Te dwa miesiące zamieniły się w wyrok bez daty końcowej.
Hania miała wtedy dziewięć lat, Zuzia sześć. Moje złote dziewczynki, które kochałam nad życie i które kochałam nadal, kiedy w ostatni piątek sierpnia Dorota usiadła naprzeciwko mnie przy tym samym kuchennym stole i powiedziała zdanie, od którego wszystko się zaczęło na nowo.
Mam na imię Renata, skończyłam sześćdziesiąt jeden lat i przez trzydzieści pięć z nich stałam za fotelem fryzjerskim w zakładzie na osiedlu w Sosnowcu. Najpierw u pani Zofii, potem u siebie – malutki lokal, cztery fotele, dwie pracownice.
Cztery lata temu zamknęłam interes. Kolana nie wytrzymywały całodziennego stania, kręgosłup się buntował, a emerytury nie starczało na opłacanie czynszu za lokal i pensji dziewczynom. Zamknęłam z ulgą, choć nie bez żalu.
Tadeusz, mój jedynak, mieszkał z Dorotą piętnaście minut jazdy autobusem. Czterdzieści jeden lat, inżynier w firmie budowlanej, cichy, pracowity, konfliktów unikał jak ognia. Dorota była młodsza o sześć lat – energiczna, ambitna, z dyplomem z zarządzania, który przez lata kurczył się w szufladzie, bo dziewczynki były małe.
Kiedy w maju powiedziała, że potrzebuje mojej pomocy na wakacje, nie pytałam o szczegóły. Wnuczki to wnuczki. Zorganizowałam sobie lato: odwołałam wyjazd do sanatorium, przełożyłam wizytę u specjalisty od kręgosłupa.
Codziennie rano wsiadałam w autobus o siódmej trzydzieści, żeby być u nich na ósmą, kiedy Tadeusz wyjeżdżał do pracy, a Dorota – jak mówiła – załatwiała sprawy. Jakie sprawy? Nie pytałam. Nie wypadało.
Lipiec przeżyłam. Plac zabaw, obiad, lekcje pływania na basenie, wieczorem bajka i do łóżek. Sierpień był trudniejszy. Upał, moje kolano puchło co drugi dzień, Zuzia miała fazę na histerie o byle co, Hania zaczęła dostawać humory. Ale dawałam radę. Bo to przecież tylko do końca wakacji.
Trzydziestego pierwszego sierpnia Dorota wróciła do domu wcześniej niż zwykle. Usiadła przy stole, otworzyła laptopa, a potem powiedziała lekkim tonem, jakby informowała o pogodzie:
“Mamo, muszę ci powiedzieć, że dostałam pracę. Zaczynam od poniedziałku.”
