„Czego chcesz?”
„Dzwonię, aby poinformować, że moja klientka wychodzi dziś rano za kaucją. Utrzymuje, że jest całkowicie niewinna w stosunku do wszystkich zarzutów i będzie się energicznie bronić”.
„Przyznała się. Mamy nagrania.”
„Ma pani nagrania przestraszonej kobiety, która próbuje udobruchać – jak uważała – skorumpowanego policjanta. Kontekst ma znaczenie, pani Foster. Dzwonię z grzeczności, aby poinformować panią, że złożymy przeciwko pani pozew cywilny o zniesławienie, cierpienie psychiczne i bezprawne pozbawienie wolności. Domagamy się odszkodowania w wysokości pięciu milionów dolarów”.
„To absurd.”
„Naprawdę? Publicznie oskarżyłeś moją klientkę o morderstwo, spisek i oszustwo. Zniszczyłeś jej reputację, interesy i zdrowie psychiczne. Jeśli nie jesteś gotów wycofać wszystkich oskarżeń i publicznie przeprosić, będziemy kontynuować sprawę.”
„Nic takiego nie zrobię”.
„W takim razie nie pozostawiasz nam wyboru. Dokumenty zostaną dostarczone w ciągu dwudziestu czterech godzin.”
Zatrzymała się, po czym dodała:
„Pani Foster, muszę dodać, że złożyliśmy również wniosek o ustalenie zdolności do czynności prawnych. Biorąc pod uwagę pani wiek i ostatnie nieobliczalne zachowanie, uważamy, że kurator sądowy powinien ocenić, czy jest pani w stanie samodzielnie zarządzać swoimi sprawami”.
Linia się urwała.
Stałem tam, z telefonem chłodzącym się przy uchu, rozumiejąc w pełni, co zaplanowała Vanessa. Nie próbowała po prostu ukraść mojego majątku. Próbowała doprowadzić do uznania mnie za niezdolnego do samodzielnego zarządzania własnym życiem.
„Mamo?” Głos Roberta wydawał się odległy. „Co powiedzieli?”
„Zamierzają mnie ścigać. Nie tylko obrona karna Vanessy, ale także pozew cywilny i przesłuchanie w sprawie zdolności prawnej”.
Spojrzałam mu w oczy.
„Jeśli wniosek o uznanie zdolności do czynności prawnych zostanie rozpatrzony pozytywnie, sąd będzie mógł ustanowić Vanessę – lub kogoś, kogo ona kontroluje – moim opiekunem. Wtedy będzie kontrolować wszystko”.
„Twoja własność, twoje pieniądze, twoje decyzje dotyczące opieki zdrowotnej – wszystko” – zakończył Danny.
Ciężar tego wszystkiego przygniótł mnie. Myślałem, że wygraliśmy w młynie. Myślałem, że nagranie zeznań Vanessy wystarczy. Ale znów ją niedoceniłem. Miała zasoby, prawników, plany w planach.
„Kiedy będzie przesłuchanie?” zapytał Robert.
„Nie powiedziała. Ale z prawnikami takimi jak Morrison, Westfield i Chase prawdopodobnie uda im się to przyspieszyć. Możemy mieć mniej niż tydzień”.
„Będziemy walczyć. Znajdziemy ci najlepszego prawnika”.
„Za jakie pieniądze, Robert? Mam trochę oszczędności, ale za mało, żeby walczyć z taką firmą. Zasypią nas wnioskami, opóźnieniami i kosztami prawnymi, aż nie będę mógł już walczyć”.
Drzwi wejściowe się otworzyły. Tom Brennan wszedł bez pukania, z poważną miną.
„Alexio, mamy problem. Kolejny.”
„Oczywiście, że tak” – powiedziałem. „Co teraz?”
„Zespół kryminalistyczny próbował uzyskać dostęp do tego pendrive’a. Zaszyfrowane pliki. Są chronione szyfrowaniem na poziomie wojskowym. Złamanie go może zająć miesiące. Może nawet dłużej”.
„A co z plikami, do których Danny miał dostęp? Z mailami i nagraniami”.
„Dobre dowody, ale poszlaki. Adwokaci Vanessy już twierdzą, że Rachel ją szantażowała. Że wszystkie te e-maile zostały wysłane pod przymusem. Bez zaszyfrowanych plików nie mamy wystarczających dowodów, by zagwarantować skazanie za morderstwo”.
„Żeby mogła chodzić.”
„Gorzej. Sędzia właśnie wyznaczył jej kaucję na dwieście tysięcy. Jej prawnik wpłacił ją godzinę temu. Vanessa jest wolna”.
Danny podszedł do okna i spojrzał na podjazd.
„Mogłaby przyjść tutaj.”
„Mam nakaz sądowy” – powiedział Tom. „Nie wolno jej zbliżać się do tej posesji na odległość mniejszą niż pięćset jardów. Ale Alexio, musisz coś zrozumieć. Jeśli nie złamiemy tego szyfru, jeśli nie udowodnimy, że była zamieszana w morderstwo Rachel, możemy liczyć najwyżej na zarzuty oszustwa. Może trzy do pięciu lat. Wyjdzie po dwóch latach za dobre sprawowanie”.
„A co z farmą?”
„Sprawa dotycząca aktu własności toczy się w sądzie cywilnym, niezależnie od sprawy karnej. To może ciągnąć się latami. Tymczasem, technicznie rzecz biorąc, zgodnie z tym dokumentem, nieruchomość należy wspólnie do Roberta i Vanessy”.
Robert gwałtownie pokręcił głową.
„Podpiszę to z powrotem. Odrzucę wszelkie roszczenia.”
„To nie takie proste. Vanessa ma połowę. Mogłaby wymusić sprzedaż działową – zmusić sąd do wydania nakazu sprzedaży nieruchomości i podziału dochodu. Tak czy inaczej straciłbyś farmę”.
Podszedłem do okna, patrząc na ziemię, na której mieszkałem całe życie. Stodołę, w której Frank uczył Danny’ego jeździć konno. Pole truskawek, teraz zasypane zimowym śniegiem. Pola, które karmiły nas przez dobre i złe lata.
„Musi być coś w tych zaszyfrowanych plikach” – powiedziałem. „Coś, co Rachel uznała za wystarczająco ważne, by ukryć to za wojskowym szyfrowaniem. Coś, czego Vanessa się boi”.
„Pracujemy nad tym” – powiedział Tom. „Ale nie mogę niczego obiecać”.
Po jego wyjściu siedzieliśmy we trójkę w milczeniu. Przed domem podjechał radiowóz, który obiecał Tom, i zaparkował na końcu podjazdu – ochrona albo przypomnienie, że jesteśmy więźniami we własnym domu.
Mój telefon zawibrował. Wiadomość od kolejnego nieznanego numeru.
Przestań natychmiast, Alexio. Podpisz umowę z farmą. Zrezygnuj z zarzutów. A pozwolę ci żyć w spokoju. Walcz dalej, a stracisz wszystko, w tym ludzi, których kochasz. Masz 24 godziny, żeby podjąć decyzję.
Pokazałem to Robertowi i Danny’emu. Obaj zbladli.
„To bezpośrednie zagrożenie” – powiedział Robert. „Musimy to pokazać szeryfowi”.
„To nie ma znaczenia. To prawdopodobnie numer telefonu jednorazowego. Nie do namierzenia.”
Ostrożnie odłożyłem telefon.
„Ona się nasila. Jest zdesperowana.”
„Albo pewna siebie” – powiedział cicho Danny. „Babciu, a co, jeśli ona już wygrała? A co, jeśli ona wie coś, czego my nie wiemy?”
Pytanie zawisło w powietrzu, jadowite i prawdopodobne.
Co by było, gdyby Vanessa znalazła już sposób na dostęp do tych zaszyfrowanych plików? Co by było, gdyby zniszczyła dowody, których potrzebowaliśmy? Co by było, gdyby Rachel Morrison była jej partnerką i ofiarą, ale też polisą ubezpieczeniową – a Vanessa znalazła sposób, żeby ją unieważnić?
Spojrzałem na przestraszoną twarz wnuka, na postawę syna wyrażającą porażkę i poczułem, jak coś we mnie twardnieje.
„Wtedy znajdziemy inny sposób” – powiedziałem. „Będziemy kopać głębiej. Będziemy mądrzejsi. Przestaniemy reagować na to, co robi Vanessa, a zaczniemy to przewidywać”.
„Jak?” zapytał Danny.
„Myśląc jak ona. To drapieżnik, który robi to od lat. Jest ostrożna, metodyczna i cierpliwa. Ale jest też arogancka. Myśli, że jest mądrzejsza od wszystkich. To jej słabość”.
„Babciu, może ma rację. Już wiele razy jej się to udało”.
„Nie. Uszło jej to na sucho, bo nikt nie przyjrzał się jej wystarczająco uważnie. Bo jej ofiary były odizolowane, bezbronne, samotne”.
Wstałem i poczułem, jak siły wracają do moich kończyn.
„Ale nie jestem sama. Mam was dwoje. Mam Toma. I mam coś, czego Vanessa nie ma.”
„Co to jest?” zapytał Robert.
„Czas, pamięć i wiedza, którą zdobywamy przez sześć dekad życia na tej ziemi, obserwowania ludzi, uczenia się ich wzorców”.
Spojrzałem na nich obu.
„Vanessa chce, żebym spanikował. Chce, żebym popełniał błędy, żebym działał pochopnie. Więc zrobię coś przeciwnego. Będę cierpliwy, metodyczny i odkryję każdy sekret, który skrywała”.
„Od czego zacząć?” zapytał Danny.
Zastanowiłem się nad tym.
„Z przeszłością Rachel Morrison. Nie pojawiła się znikąd trzy lata temu, kiedy zaczęła pracować w County Records. Miała życie przedtem. Rodzinę. Przyjaciół. Policja już to bada. Wiem. Ale my zbadamy to inaczej. Dowiemy się, kim naprawdę była Rachel i dlaczego była gotowa pomóc Vanessie skrzywdzić ludzi. Bo ludzie nie stają się wspólnikami morderstwa bez powodu”.
Danny ponownie otworzył laptopa.
„Zacznę szukać.”
Podczas gdy on pracował, chodziłem po domu pokój po pokoju, patrząc na niego nowymi oczami. To było moje terytorium, mój dom, moja historia i nie pozwolę, żeby Vanessa mi to odebrała.
Danny’emu zajęło trzy godziny znalezienie prawdziwego nazwiska Rachel Morrison.
Zmieniła je legalnie siedem lat temu. Wcześniej nazywała się Beth Hartley, urodziła się w Billings, wychowała w małym miasteczku Red Lodge. Jej babcia, Martha Hartley, miała tam dwustuakrowe ranczo.
Posiadał. Czas przeszły.
„Babciu, spójrz na to.” Danny obrócił laptopa, żebym mogła zobaczyć.
Artykuł z gazety sprzed sześciu lat. Ranczo Marthy Hartley zostało sprzedane firmie deweloperskiej. Sześć miesięcy później Martha zginęła w pożarze domu w wynajmowanym mieszkaniu, do którego się przeprowadziła.
„Kto kupił ranczo?” – zapytałem.
„Spółka holdingowa o nazwie Summit Development Group”.
Ta nazwa uderzyła mnie jak pięść.
Szczyt.
Ta sama nazwa co nazwa firmy zajmującej się nieruchomościami Vanessy.
„To ona” – powiedział Robert, czytając mi przez ramię. „Vanessa już to robiła. Ukradła własność babci Rachel”.
„Ale dlaczego Rachel miałaby jej pomóc?” – zapytał Danny. „Skoro Vanessa zniszczyła życie swojej babci, dlaczego Rachel miałaby zostać jej wspólniczką?”
Przyjrzałem się artykułowi uważniej. Było tam zdjęcie Marthy Hartley, kobiety mniej więcej w moim wieku, uśmiechającej się przed stodołą. A obok niej nastoletnia dziewczyna – Rachel, zanim zmieniła imię.
„Spójrz na datę” – powiedziałem. „Martha zmarła sześć lat temu. Rachel zmieniła nazwisko siedem lat temu – przed śmiercią babci. Nie uciekała przed Vanessą. Pracowała z nią”.
Konsekwencje tego wszystkiego opadły na nas niczym całun.
„Rachel pomogła Vanessie okraść własną babcię” – wyszeptał Robert.
„I prawdopodobnie pomogła ją zabić” – dodałem. „Dlatego była w tym taka dobra. Robiła to już wcześniej – własnej rodzinie. Ale potem zrobiła się chciwa, próbowała szantażować Vanessę, a Vanessa ją wyeliminowała”.
Danny już szukał głębiej.
„Summit Development kupiło dwie inne nieruchomości mniej więcej w tym samym czasie” – powiedział. „Obie od starszych właścicieli. Obaj zmarli w ciągu roku od sprzedaży”.
„Co najmniej trzy morderstwa” – powiedziałem, wstając i chodząc. „To jest większe, niż myśleliśmy. Vanessa kieruje tym procederem od co najmniej sześciu lat”.
„Musimy powiedzieć Tomowi” – powiedział Robert, sięgając po telefon.
“Czekać.”
Złapałem go za nadgarstek.
„Jeśli powiemy Tomowi teraz, złoży raport i rozpocznie oficjalne śledztwo. To może potrwać miesiące. Tymczasem prawnicy Vanessy uwikłali nas w sprawę cywilną. Rozprawa o ustalenie zdolności prawnej posuwa się naprzód, a my tracimy farmę”.
„Co więc robimy?”
„Wykorzystujemy to, co wiemy. Zmuszamy Vanessę do popełnienia błędu”.
Spojrzałem na zegarek. Minęło sześć godzin od SMS-a z groźbami. Osiemnaście godzin do końca jej ultimatum.
„Danny, czy możesz uzyskać dostęp do dokumentacji korporacyjnej Summit Development?”
„Może. Powinny być to dokumenty publiczne, ale potrzebuję czasu”.
„Nie mamy czasu. Możesz to zrobić, czy nie?”
Jego palce już latały po klawiaturze.
„Mogę spróbować.”
Podczas gdy on pracował, zadzwoniłem do Toma.
„Alexia, wszystko w porządku?”
„Nic mi nie jest. Tom, potrzebuję przysługi. Kiedy jest wyznaczony termin rozprawy o ustalenie zdolności prawnej, którą złożyli prawnicy Vanessy?”
