Moja córka wychodziła za mąż za syna milionera. Wszyscy goście w tej rozległej posiadłości pod Dallas w Teksasie podziwiali idealną parę. Wznosili kieliszki do szampana i mówili, że to bajka, amerykański sen otulony koronką, marmurem i pieniędzmi. Nie mieli o tym pojęcia.
Doris Jones stała na skraju parkietu, nie mogąc oderwać wzroku od córki.
Simone, w śnieżnobiałej sukni haftowanej perłami i kryształami, wyglądała jak ożywiona księżniczka z bajki. Sala balowa Sturgis Ancestral Estate, około 50 kilometrów od Dallas, rozświetlała się ciepłym, złotym światłem z masywnych kryształowych żyrandoli zwisających z wysokiego, kasetonowego sufitu. Światło migotało na ciemnych włosach Simone, ułożonych w misterny kok, a jej tren unosił się za nią niczym miękka chmura przy każdym ruchu.
Obok niej stał Preston Sturgis, wysoki, dystyngowany, ubrany w idealnie skrojony czarny smoking. Uśmiechał się do gości z pewnym siebie uśmieszkiem mężczyzny przyzwyczajonego do tego, by dostawać wszystko, czego zapragnie. Nawet z tyłu, gdzie stała, Doris widziała, że wyglądał jak każdy odnoszący sukcesy syn starej fortuny, jakiego widziała w telewizji – wytworny, opanowany i absolutnie pewien, że świat zawali się przed nim.
Ślub odbył się w Sturgis Ancestral Estate, posiadłości, którą mieszkańcy dzielnicy Doris w Dallas widywali tylko w kolorowych magazynach lub serialach telewizyjnych. Rezydencja stała na pagórkowatym terenie w Teksasie, z białymi kolumnami, marmurowymi schodami i okrągłym podjazdem, gdzie czarne SUV-y i luksusowe limuzyny stały w równym rzędzie pod czujnym okiem parkingowych.
Wewnątrz foyer lśnił polerowanymi podłogami i olejnymi obrazami surowych przodków Sturgis w złoconych ramach. Na zewnątrz, w ogrodzie, gdzie ustawiono stoły dla gości, setki róż rozsiewały zapach ciepłego majowego powietrza. Przezroczysty namiot rozpościerał się nad parkietem, udekorowany girlandami ze świeżych kwiatów sprowadzonych z Kalifornii i Florydy, ozdobiony lampkami choinkowymi. Kelnerzy w białych rękawiczkach przemykali między stolikami, napełniając kieliszki francuskim szampanem. Na osobnym stoliku, na samym końcu namiotu, stał czteropiętrowy tort weselny, a każda warstwa była starannie wykonanym dziełem sztuki, polana gładkim białym lukrem i ozdobiona cukrowymi kwiatami.
Doris mechanicznie poprawiła swój strój – skromną beżową sukienkę, którą kupiła na wyprzedaży w lokalnym domu towarowym w Dallas. Stojąc obok gości w markowych sukniach i szytych na miarę garniturach, czuła się zupełnie nie na miejscu. Kobiety lśniły diamentami i drogimi manicure. Mężczyźni rozmawiali o interesach, rynkach i wakacyjnych domach na Florydzie, rzucając na wiatr słowami takimi jak „portfel” i „przejęcie”, jakby rozmawiali o pogodzie.
