Wszystko w porządku?
Janice, gdzie jesteś?
Dlaczego nie odpowiadasz?
Nie widzę Twojej lokalizacji.
Czy coś się wydarzyło?
Janice, zaczynam się martwić.
Proszę o odpowiedź.
To nie jest śmieszne.
Zadzwoń do mnie.
Wpatrywałem się w ekran, czując, jak ogarnia mnie uczucie chłodu i niemal rozbawienia.
Lucas pochylił się, przeczytał kilka z nich i zaśmiał się krótko.
„To jest bogate, prawda?” powiedział. „Traci do ciebie dostęp na jeden dzień i nagle to kryzys”.
Powinienem czuć się winny.
Jakaś mała część mnie tak.
Ale zniknęło niemal natychmiast pod ciężarem ironii. Tydzień wcześniej stał w naszej kuchni i doprowadził mnie do szaleństwa, zadając jedno normalne pytanie. Teraz się rozpadał, bo nie wiedział, gdzie jestem.
Odpowiedziałem SMS-em.
Wszystko w porządku. Zajmuję trochę miejsca. Porozmawiajmy w niedzielę.
Mój telefon zadzwonił niemal natychmiast.
Odrzuciłem to.
Zadzwonił ponownie.
Ponownie odmówiłem.
Sekundę później pojawiła się kolejna wiadomość.
Gdzie jesteś?
Przyglądałam się mu przez chwilę, po czym schowałam telefon z powrotem do torby.
W sobotę było jeszcze lepiej.
Lucas i ja spędziliśmy popołudnie przy basenie na dachu, niebo nad nami miało czysty, pustynny błękit, a obrzeża miasta mieniły się w upale. Muzyka rozbrzmiewała na tarasie. Kelnerzy lawirowali między leżakami, niosąc drinki, które wyglądały na droższe, niż były warte. Wszyscy wokół zdawali się być zdeterminowani, by zamienić wypoczynek w widowisko, a mnie, po raz pierwszy, nie przeszkadzało, że jestem w to wciągnięta.
Gdzieś pomiędzy jasnym światłem słonecznym, zimnymi napojami i hałasem obcych wokół mnie poczułem, że coś we mnie się rozluźnia.
Nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo byłam spięta, dopóki nie znalazłam się z dala od niego, z dala od nieustannego uczucia, że muszę być ostrożna, mniejsza, cichsza, łatwiejsza we współpracy.
Tego wieczoru włączyłem ponownie telefon.
Dwadzieścia trzy nieodebrane połączenia.
Poczta głosowa.
Słuchałem jej na zewnątrz hotelu, podczas gdy miasto wokół mnie szumiało.
Jego głos drżał.
„Janice, proszę. Nie rozumiem, co się dzieje. Dzwoniłam do twojego biura i powiedzieli, że wzięłaś dzień wolny. Dzwoniłam do twojej mamy i ona nie wie, gdzie jesteś. Panikuję. Proszę, powiedz mi, że jesteś bezpieczna”.
Lucas uniósł brwi, gdy mu o tym powiedziałem.
„Zadzwonił do twojego biura i do twojej mamy? To nie powód do obaw” – powiedział. „To panika, bo stracił kontrolę nad sytuacją”.
Może miał rację.
Oddzwoniłem do Ethana.
Odebrał, zanim pierwszy sygnał w końcu zabrzmiał.
„Janice. O mój Boże. Gdzie byłaś?”
Mówiłem, że wszystko w porządku.
„Nie o to chodzi. Gdzie jesteś?”
Oparłem się o barierkę i spojrzałem na światła.
„Czy to ma znaczenie?”
Cisza.
A potem, ciszej: „Tak. To ma znaczenie”.
To mnie prawie rozśmieszyło.
„Ciekawe” – powiedziałem. „Bo w zeszłym tygodniu pytanie, gdzie jesteś, było duszące”.
„To jest coś innego.”
„Nie” – powiedziałem spokojnie. „Naprawdę nie jest”.
Gwałtownie wypuścił powietrze.
„Zniknąłeś.”
„Mówiłem ci, że zajmuję przestrzeń. Mówiłeś, że jej potrzebujesz. Po prostu respektuję nowe zasady”.
„Janice, proszę, przestań to robić.”
„Co robię?”
„To. Odwrócenie wszystkiego.”
Zamknąłem oczy.
Znów to samo. Ta sama taktyka. Sprawić, żebym zabrzmiał nierozsądnie. Sprawić, żeby problemem była moja reakcja, a nie jego zachowanie.
„Do zobaczenia w niedzielę wieczorem” – powiedziałem. „Miłego wypoczynku”.
I zanim zdążył odpowiedzieć, rozłączyłem się.
Potem trzęsły mi się ręce, ale nie ze strachu.
Z rozpoznania.
W niedzielę wieczorem byłem już z powrotem w Denver.
Kiedy wjechałem na osiedle, samochód Ethana już tam stał, co mnie zaskoczyło. Powiedział, że wróci później. Przez chwilę siedziałem w milczeniu, z jedną ręką wciąż na kierownicy, czując instynktowne napięcie w piersi, stary odruch, który pojawiał się za każdym razem, gdy wiedziałem, że czeka mnie konfrontacja.
Potem wyszedłem.
Siedział na kanapie, kiedy wszedłem, zgarbiony, z czerwonymi oczami, jakby nie spał. Na stoliku kawowym leżały chusteczki. Wstał, gdy tylko mnie zobaczył.
„Gdzie byłeś?”
Odłożyłem torbę.
„Vegas.”
Kolor odpłynął z jego twarzy tak szybko, że wyglądała prawie nierealnie.
„Vegas? Na trzy dni? Z kim?”
„Lucas.”
On po prostu się na mnie gapił.
„Byłeś w Vegas i mi nie powiedziałeś.”
Powoli zdjąłem kurtkę.
„Mówiłem ci, że zajmuję przestrzeń i że wszystko jest w porządku”.
„To nie to samo, co powiedzieć mi, że opuściłeś stan”.
Poszedłem do kuchni i nalałem sobie szklankę wody, bardziej po to, żeby uspokoić ręce niż dlatego, że byłem spragniony.
„Masz rację” – powiedziałem. „Powinienem był być bardziej precyzyjny”.
Odwróciłam się i spojrzałam na niego.
„To trochę tak, jakbyś był bardziej konkretny w kwestii swojego wyjazdu służbowego”.
Zamarł.
Nastąpiła natychmiastowa, ciężka cisza.
„Co masz na myśli?” zapytał, ale jego głos już się zmienił.
Spojrzałam mu w oczy.
„Nudziłem się w piątek wieczorem i sprawdziłem Instagram waszej firmy.”
Pozwoliłem słowom osiąść.
„Opublikowali zdjęcia z imprezy integracyjnej. Odbyła się w Denver”.
Nie poruszył się. Nie mrugnął.
„Zabawne, prawda?” – powiedziałem. „Skoro niby byłeś w Santa Fe”.
Jego twarz całkowicie zbladła.
I w tej chwili, zanim jeszcze się odezwał, wiedziałem. Nie tylko, że skłamał. Że kłamał już od jakiegoś czasu.
„Gdzie naprawdę byłeś, Ethan?”
Otworzył usta, zamknął je, a potem usiadł, jakby nogi odmówiły mu posłuszeństwa.
„Mogę wyjaśnić.”
Skinąłem lekko głową.
„Jestem pewien, że możesz.”
Pocierał twarz obiema dłońmi i ciężko oddychał.
„Byłem w Boulder.”
„Z kim?”
„Kilku przyjaciół.”
„Jacy przyjaciele?”
Wahał się zbyt długo.
A kiedy w końcu odpowiedział, poczułem, jak żołądek podchodzi mi do gardła.
