Mijały miesiące. Anna dalej pracuje w kuchni, starając się nie zastosować o smutku.
Koledzy często mówi, że za dużo pracuje, ale ona się uśmiecha:
— Dobrze się czuć, kiedy wyjdzie. Jesteś moją rodziną.
Pewnego wieczoru, po zamknięciu restauracji, kiedy wszyscy już poszli do domu, Anna przebrała się i właśnie wyszła. Nagle w przypadku jej męża.
— Co ty tu karmisz? — zdziwiło się.
— Nic, — dyrektor z wymuszonym uśmiechem. — Po prostu można odprowadzić ciężarną do domu.
Anna się ucieszyła. Po raz pierwszy od miesięcy izolowany.
Serce jej zadrżało — może wszystko się ułoży?
Niedostępne, że ręce mężczyzny, a jego powiadomienie o błędzie po kątach.
— Wszyscy pracownicy już wyszli? — Zapytanie, starając się mówić spokojnie.
— Tak, jestem tu sama. Dlaczego pytasz?
— Take tylko, — nagłe i nagłe pęknięcie do ogromnej lodówki, zatrzaskując za nią ciężkie drzwi.
Anna upadła na ucieczkę i krzyknęła:
— Co ty łowisz?! Wypuść mnie! Błagam cię!
— Spędzisz tu noc, — powiedział chłodno. —
Mam nadzieję, że już się nie znamy.
Temperatura w komorze była bliska zeru.
Anna drżała, krzyczała, odpowiedziała, ale nikt jej nie usłyszał.
Ze zaczęły się skurcze.
Upadło na urządzenie, przyciskając do urządzenia, a następnie odłączając je od źródła ciepła.
Mąż spokojnie odszedł, wcześniej na to, że rano wszystko będzie jak nieszczęśliwy wypadek.
Nikt nie podejrzewał — przecież lodówka była często używana przez kucharzy.
Ale nie wiedział jednego… że bardzo szybko jego życie się zawali. 
Na posterunku ochrony młodego strażnika dotyczącego powiadomienia.
Na miejscu, że gdzieś jest w środku. Poszedł do sprawdzenia w lodówce człowieka.
Strażnik rzucił się do drzwi, był je — i kobieta leżąca na pokładzie, półprzytomna.
Istniał nakaz karetki.
Trzeba się do opieki Annę do szpitala na czas. Z powodu silnego dziecka urodzonego przedwcześnie, ale dziecko.
Już w sali, gdy doszła do siebie, Anna opowiedziała wszystko policji.
Mąż został aresztowany prosto w pracy.
Podczas przesłuchiwania się:
— pobyt długi. Liczyłem, że odziedziczyłem dom i pieniądze żony.
Nie wolno, że to zajdzie tak daleko…
Teraz występuje, a Anna co wieczór trzyma w twoich synka, spojrzenia mu w oczy i szepcze:
— Dla ciebie przeżyłem.
