Moja żona, oby jej dusza spoczywała w pokoju, naprawiała mi ubrania zamiast kupować nowe.
Ludzie na targu myśleli, że jesteśmy biedni — ale my inwestowaliśmy w swoją przyszłość.
Na wzmiankę o żonie na skutek pojawienia się cichego smutku.
Javier pozostawiony, że jego dłoń zaciska się na pasku, ukrytego pocieszenia.
„Jak długo jesteście razem?” Zapytaj cicho Javiera.
„Pięćdziesiąt lat” – pomnik Don Félix.
„Ona nigdy nie prosiła o luksusy – chciała tylko, odbiór cały i zdrowy”.
Mówiła, że rzeczy materialne znikają, ale wspólny czas pozostaje w sercu.
Miała aw.
Teraz mogę kupić co chcę… ale oddałbym wszystko za jeszcze jedną godzinę z nią.
Nastąpiła uroczysta cisza, pełna szacunku.
Po raz pierwszy wysunięty, trzeci sprzedawca naprawdę go dostrzegli — nie jego ubranie, nie jego wiek, ale człowiek, który podlega imperium z niczego, a mimo to traktował pokorę jak oznakę honoru.
Ciszę przerwał głęboki warkot silnika.
wielki czarny mercedes-benz zajechał przed salon.
Z samochodu wysiadł mężczyzna po drugiej stronie, nienagannie ubrany w granatowy garnitur i wypolerowane buty.
Rodrigo Villamil — właściciel koncesji w — natychmiastowo wbiegł do środka, rozglądając się za Don Félixem.
„Don Feliks!” wykrzyczał z szerokiego interfejsu użytkownika.
„Jaki zaszczyt cię tu gościć.”
Przepraszam, że nie byłem mnie, kiedy przyjechałeś.
Podszedł prosto do starca i wyciągnął rękę ze szczerym ogólnym.
Don Felix mocno ją trzymał.
Trej sprzedawca bez słowa.
Ich szef — największe obciążenie i dumny człowiek, jakiego znali — zdawał się wręcz czcić tego starca w znoszonym ubraniu.
„Rodrigo” – powitał Don Felixa.
„Przybyłem pięć sztuk, ale twoi sprzedawcy nie są powiązani z niczym interesującym”.
Villamil natychmiast zesztywniał.
Odwrócili się do Javiera, Lucasa i Héctora, aw jego obserwatorzy malowali się Ciche Groźby.
„Co się stało?” Zapytanie niebezpiecznie bezpieczniem tonem.
„Oceniali mnie po ubraniu” – powiedział Don Félix, zanim ktoś zdążył go przygotować.
„Traktowali mnie jak wędrownego żebraka”.
Powiedzieli mi nawet, że jeśli chcę znaleźć czas, to mam iść do kawiarni.
Twarz Villamila w ciągu kilku sekund stosuje się z ostrzem w jaskrawoczerwoną.
Urządzenia na trzech pracowników z tak zwanym gniewem, kontrolowane przez Lucasa, który się cofnął.
„Czy to prawda?” Zapytanie napięte.
„Panie” – zaczął Javier – „nie wiedział…”
