I Waleria.
Nie miała na sobie czerni żałobnej. Granatowy płaszcz, jasny szal, perfekcyjne włosy. Uśmiechała się tak, jak nie uśmiecha się kobieta, która właśnie wróciła z pogrzebu wspólnika.
Różycki podał kopertę notariuszowi.
Dawid coś podpisał.
Waleria położyła mu dłoń na ramieniu.
Krótko.
Właścicielsko.
Nie weszłam.
Jeszcze nie.
Nie miałam broni, a oni byli już przy stole.
Kiedy wyszli, wsiedli do czarnego SUV-a. Punkt ruszył dalej.
Tym razem na Żoliborz.
Do mojego domu.
Stałam na rogu ulicy i patrzyłam, jak Dawid otwiera furtkę moimi kluczami. Waleria weszła pierwsza, jakby znała drogę. Różycki za nią. Mój syn na końcu.
Drzwi zamknęły się za nimi.
Za tymi drzwiami były moje książki, moje ubrania, zdjęcia z wakacji, kubek Edwarda z pękniętym uchem, którego nie pozwalał wyrzucić. Szal mojej matki. Albumy Dawida z dzieciństwa. Każdy kąt, który przez lata sprzątałam, urządzałam, kochałam.
A oni weszli tam jak do sejfu.
Wróciłam do kawiarni.
Wyjęłam laptop.
Hasło z kartki zadziałało dopiero za trzecim razem, bo ręce tak mi drżały, że nie trafiałam w klawisze.
Poczta Edwarda otworzyła się przede mną jak zamknięty pokój.
Najpierw sprawdziłam odebrane.
Potem wysłane.
Potem szkice.
Nic.
Dopiero w zaplanowanych wiadomościach znalazłam mail do mnie.
Temat: „Jeśli Dawid zadziała”.
Data wysyłki: następny dzień.
Otworzyłam.
„Mario, jeśli to czytasz, znaczy, że Dawid próbował zostawić cię poza wszystkim. Nie podpisuj niczego. Idź jutro do skrytki 317 w Banku Mazowieckim. Jest tam kopia ważnego testamentu i moje nagranie.
Przepraszam, że nie powiedziałem ci wcześniej.
Do końca miałem nadzieję, że mylę się co do naszego syna.”
Na tym zdaniu pękłam.
Nie na cmentarzu.
Nie kiedy Dawid zabrał mi klucze.
Nie kiedy Waleria weszła do mojego domu.
Dopiero wtedy.
Bo Edward bał się naszego dziecka przed własną śmiercią.
A ja tego nie widziałam.
Następnego ranka byłam pod bankiem przed otwarciem. Włosy miałam związane byle jak, oczy spuchnięte, w torebce dowód osobisty i kartkę od Edwarda.
Pracownik długo sprawdzał dokumenty. Potem skinął głową i zaprowadził mnie do małego pokoju.
Skrytka 317 była niewielka.
W środku leżała teczka, pendrive i list napisany ręką Edwarda.
Usiadłam, bo nogi odmówiły mi posłuszeństwa.
Najpierw przeczytałam list.
„Moja Marysiu,
jeśli dotarłaś tutaj, nie udało mi się zatrzymać tego, czego się bałem.
Różycki i Waleria od miesięcy pracują nad Dawidem. Wmawiają mu, że chcę go odsunąć od firmy, że ty będziesz przeszkodą, że tylko szybkie przejęcie kontroli uratuje rodzinny majątek.
Odkryłem zbyt późno, jak bardzo nasz syn pragnie udowodnić, że jest już panem wszystkiego.
Prawdziwy testament masz w teczce. Drugi egzemplarz znajduje się u notariusz Zielińskiej przy Alejach Jerozolimskich.
Masz prawo do domu. Do swojej części udziałów. Do bezpieczeństwa, które obiecałem ci w dniu ślubu.
Jeśli nie zdążę, bądź silniejsza za nas oboje.”
Nie płakałam głośno.
Łzy po prostu spadały na papier.
Potem włączyłam nagranie.
Edward siedział w swoim gabinecie. Był blady, wychudzony, ale mówił jasno.
— Marysiu, jeśli to oglądasz, to znaczy, że mój lęk okazał się słuszny. Różycki przedstawił mi nowy testament jako aktualizację podatkową. Waleria naciskała na zmiany w spółce, które dawałyby jej wpływ na udziały, do których nie miała prawa. Odmówiłem. Potem zrozumiałem, że próbują użyć Dawida.
Zrobił pauzę.
Oddychał ciężko.
— Każdy dokument późniejszy, uzyskany podstępem lub przedstawiony jako moja wola wbrew temu nagraniu, powinien zostać podważony. W teczce są kopie maili, wyciągi, projekty umów, nagrania spotkań. Mario, nie pozwól im przekonać cię, że dla świętego spokoju masz zniknąć. Spokój zbudowany na twoim wymazaniu nie jest spokojem. Jest pogrzebem za życia.
Zasłoniłam usta dłonią.
Teczka zawierała wszystko.
Kopie notarialne.
Wydruki korespondencji.
Przelewy.
Projekt umowy, dzięki której Waleria miała przejąć kontrolę operacyjną nad częścią firmy.
Porozumienie podpisane przez Dawida.
To nie był wybuch żalu po ojcu.
To była pułapka.
Jeszcze tego samego dnia znalazłam adwokatkę. Mecenas Karolinę Wysocką, kobietę o krótkich siwych włosach i spokojnym spojrzeniu.
Przeczytała dokumenty bez przerywania.
Potem powiedziała:
— Pani Mario, da się walczyć. Ale syn będzie panią atakował.
— Już zaczął.
— W takim razie od dziś będzie musiał robić to przed sądem, nie nad grobem ojca.
Złożyłyśmy wniosek o zabezpieczenie.
Blokadę czynności w spółce. Wstrzymanie wyłącznego dostępu do domu. Badanie testamentu, który Dawid przedstawił.
Telefon zadzwonił dwa dni później.
— Co ty robisz?! — krzyczał Dawid. — Rujnujesz mnie!
Siedziałam przy kuchennym stoliku w wynajętym pokoju u dawnej znajomej, bo do własnego domu nadal nie mogłam wejść.
— Nie, Dawid. Wykorzystali cię. A ja nie zniknę tylko po to, żeby oni mogli zarobić.
— Zawsze robiłaś z siebie ofiarę!
Zabolało.
Ale nie złamało.
— Twój ojciec zostawił dowody.
