Zaproszenie przyszło na grubym kremowym papierze, oprawione w gałązkę oliwną. Brendan błagał przez telefon, a jego głos brzmiał szorstko, a szczerość, którą kiedyś błędnie wziąłem za miłość, była silniejsza. Powiedział, że jego matka, Diane Morrison , chciała „zakopać topór wojenny” dla dobra dziecka. Powiedział, że nadszedł czas, abyśmy znów zachowywali się jak rodzina.
Wpatrywałam się w swoje odbicie w obtłuczonym lustrze w korytarzu mojego ciasnego, wynajmowanego mieszkania. W szóstym miesiącu ciąży, z głębokimi cieniami pod oczami, w sukience ciążowej, pranej tak długo, aż materiał zaczął przerzedzać się w szwach. Wyglądałam dokładnie jak karykatura, którą mnie narysowali: zmagająca się z problemami, porzucona była żona, która załamała się pod ciężarem ich oczekiwań.
Zgodziłem się pójść. Nie dlatego, że chciałem usiąść przy ich stole, ale dlatego, że jakaś głupia, hormonalna cząstka mojego serca wciąż miała nadzieję, że rychłe narodziny wnuka rozpuszczą wieczną zmarzlinę ich dusz.
Podróż do posiadłości w Greenwich w stanie Connecticut była niczym podróż przez pamięć mięśniową. Moje dłonie drżały na kierownicy mojej rozklekotanej Hondy. Znałem każdy zakręt tego podjazdu. Znałem pochodzenie włoskiego marmuru w holu. Znałem wygórowane koszty utrzymania ogrodu. Wiedziałem o tym wszystkim, ponieważ trzy lata temu, na papierze, zatwierdziłem fundusze na każdy krzew i każdą płytkę łupkową.
Ale dla nich? Dla Morrisonów? Byłam po prostu Cassidy. Dziewczyną z „złej strony torów”, która miała szczęście, zaszła w ciążę, a potem została porzucona, gdy minęła nowość.
Gdy przekroczyłem podwójne dębowe drzwi, powietrze było duszne, przesycone zapachem tuberozy i osądu.
Brendan otworzył drzwi. Nie przytulił mnie. Ledwo zerknął na mój brzuch. Za nim, majacząc niczym widmo w jedwabiu, stała ona. Jessica . Młoda, promieniejąca arogancją zastępczyni, ubrana w designerską sukienkę, która kosztowała więcej niż mój samochód. Jej dłoń zaborczo spoczywała na przedramieniu Brendana, niczym znak terytorium.
„O, spójrz” – głos Diane przeciął pokój ostry jak ząbkowany nóż. Stała przy kominku, z kieliszkiem martini zwisającym z jej palców. „Walizka z darami dotarła. I robi się… ogromna, prawda?”
W pokoju rozległy się grzeczne, ale i okrutne chichoty.
Trzymając brodę równolegle do podłogi, wszedłem do jadalni. Zająłem wskazane miejsce – metalowe składane krzesło wciśnięte w kąt, oddzielone od eleganckiej porcelany i aksamitnych siedzisk z wysokimi oparciami. Podczas pierwszego dania obelgi brzmiały jak zaniepokojenie.
„Jesz wystarczająco dużo, kochanie? Wyglądasz blado. Pewnie ciężko o świeże warzywa i owoce przy twoim… ograniczonym budżecie” – prychnęła Diane, dziobiąc sałatkę.
„Chcemy tylko tego, co najlepsze dla dziecka” – dodał Brendan, unikając mojego wzroku, skupiając się na swoim winie. „Może lepiej będzie, jeśli zostanie z nami na stałe po urodzeniu. Wiesz… biorąc pod uwagę twoją niestabilną sytuację mieszkaniową”.
