Zostałam przy stole. Irena w pokoju oglądała serial, śmiech z telewizora sączył się przez uchylone drzwi. Ryszard poszedł do sypialni.
I wtedy zrozumiałam coś, co pewnie wiedziałam od dawna, ale nie chciałam zobaczyć. Że to nie jest problem z Ireną. Irena zachowała się tak, jak większość matek by się zachowała – wybrała ciepło, bliskość, bezpieczeństwo. Ona nie była problemem.
Problem był w tym, że przez dwa lata moje “nie daję rady” dla Ryszarda nie istniało. Że jego matka była widoczna, a ja nie. Że kiedy w końcu powiedziałam głośno – usłyszałam, że jestem bez serca.
Człowiek bez serca. Kobieta, która przez dwa lata wstawała o szóstej, gotowała, woziła, pilnowała. Człowiek bez serca.
Minęły trzy tygodnie od tamtego wieczoru. Irena nadal mieszka w pokoju gościnnym. Ja szukam dobrego domu dziennego w pobliżu – jest jeden przy Fordońskiej, podobno bardzo porządny. Rozmawiałam z córkami. Starsza, Magda, powiedziała: “Mamo, powinnaś to powiedzieć wcześniej.” Miała rację. Ale żeby to powiedzieć wcześniej, ktoś musiałby wcześniej zapytać.
Z Ryszardem nie rozmawiamy o tym, co powiedział tamtego wieczoru. Może nie umiemy. Może on nie wie, że powiedział coś, co zostanie między nami już zawsze, jak linia pęknięcia w porcelanie.
Długo niewidoczna. Ale już tam jest.
