Część 2
Nazwa na etykiecie brzmiała:
DR ADRIAN STERLING.
Mój mąż.
Poczułem, jak powietrze znika z pokoju.
Na sekundę nieustanne pikanie monitora Leo ucichło w oddali, jakby był pod wodą. Adrian nigdy nie wspominał o tych lekach. Nigdy nie mówił o lęku, depresji ani żadnym leczeniu psychiatrycznym. To on planował nasze wakacje za pomocą arkuszy kalkulacyjnych i segregował zabawki Leo według rozmiaru. Kontrolował wszystko.
Detektyw Vance przyglądał się mojej twarzy odrobinę zbyt intensywnie.
—Rozpoznajesz to nazwisko?
Przełknęłam ślinę. „To mój mąż”.
Zapadła głęboka cisza.
Victoria nie ukradła tych pigułek bez powodu.
Otrzymała je od swojego brata.
Poczułem mdłości.
„Gdzie jest Adrian?” zapytałem.
Vance zawahał się przez chwilę. „To… dziwne. Jej telefon jest wyłączony od trzech godzin”.
Kardiomonitor Leo zapiszczał ostro. Pielęgniarka pobiegła, żeby poprawić czujniki, a ja stałam bez ruchu, czując, jak coś ogromnego i zgniłego zaczyna mieścić się w mojej głowie.
Wiktoria zawsze chroniła Adriana.
Zawsze.
Nawet gdy tracił pieniądze na głupich inwestycjach.
Nawet gdy znikał na całe noce, mówiąc, że „potrzebuje przestrzeni”.
Nawet gdy wracał pijany do domu w urodziny Leo i rozwalał stół w ogrodzie.
Ona wszystko posprzątała.
Kupił ciszę.
Zapłacił za szkody.
Zmienił katastrofy w eleganckie wypadki.
Ale to…
To było coś innego.
Detektyw Vance wyjął z teczki kolejne zdjęcie.
—Jest jeszcze coś. Butelka prawnie nie należała do Adriana Sterlinga.
Spojrzałem na obraz.
Recepta została wystawiona na nazwisko innej osoby.
Evelyn Marrow.
Nie znałem żadnej Evelyn.
„Kto tam?” zapytałem.
Vance powoli zamknął teczkę. „Zmarł osiem miesięcy temu”.
Krew odpłynęła mi z twarzy.
-To?
—Przypadkowe przedawkowanie w jego domu w Palm Crest. Ten sam narkotyk znaleziono w organizmie Leo.
Się.
Poczułem mdłości.
—Dlaczego mój mąż miałby przyjmować leki od zmarłej kobiety?
Vance patrzył mi w oczy zbyt długo, zanim odpowiedział.
—Ponieważ Adrian Sterling był wykonawcą jego testamentu.
Pokój wirował.
Adrian nigdy nie wspomniał o tej kobiecie.
Nigdy nie mówił o spadku.
Nigdy nie mówił o śmierci.
A potem przypomniałem sobie coś małego. Coś śmiesznego.
Trzy miesiące wcześniej znalazłem diamentową bransoletkę w schowku jej samochodu. Kiedy o nią zapytałem, powiedziała, że to prezent dla klienta.
Ale na bransoletce były wygrawerowane dwie litery.
EM
Evelyn Marrow.
Detektyw podszedł jeszcze krok bliżej.
„Pani Eleno… uważamy, że pani szwagierka próbowała wykorzystać pani syna do zniszczenia dowodów. I wierzymy, że pani mąż dokładnie wiedział, co było w tych tabletkach”.
Drzwi sypialni otworzyły się gwałtownie.
Adrian był spocony, rozczochrany i zdyszany.
A pierwszą rzeczą, jaką powiedział, nie było:
„Jak się czuje Leo?”
Był:
—Gdzie jest Wiktoria?
Wtedy zrozumiałem, że moje małżeństwo właśnie się rozpadło.
