Okrucieństwo tego wszystkiego było nie do zniesienia.
„Co się teraz stanie?” zapytałem.
„Ciągle szukamy” – powiedziała Fatima. „Mamy jej zdjęcie na każdym lotnisku, na każdej granicy, alarmy w szpitalach na wypadek, gdyby próbowała zmienić swój wygląd. Ktoś w końcu ją rozpozna. Nikt nie znika na zawsze”.
Ale nie byłem tego taki pewien. Cynthia okazała się mądrzejsza i bardziej zimowa, niż kiedykolwiek przypuszczałem. Skoro zaplanowała morderstwo Lewisa z tak szczegółową dokładnością, prawdopodobnie miała równie misterny plan ucieczki.
Tej nocy wróciłem do szpitala. Siedziałem przy inkubatorze Hectora. Patrzyłem, jak śpi. Taki niewinny, tak nieświadomy otaczającego go horroru. Samo jego istnienie kosztowało życie jego ojca. Matka próbowała go zabić. A ja byłem wszystkim, co stało między nim a systemem, który uznał go za kolejny plik.
„Twój tata cię kochał” – wyszeptałam do niego. „Zginął, broniąc cię. A ja dokończę to, co zaczął. Obiecuję”.
Eloise pojawiła się z kawą. Przez chwilę siedziała obok mnie w milczeniu.
„Dowiedziałam się o wiadomościach” – powiedziała w końcu. „Bardzo mi przykro”.
„Nie wiedziałam, że Lewis potrafi być taki silny” – powiedziałam. „Zawsze był łagodny i życzliwy. Ale w tych wiadomościach był wojownikiem – gotowym walczyć o swojego syna”.
„Miłość tak działa” – powiedziała. „Sprawia, że jesteś silniejszy, niż kiedykolwiek myślałeś, że to możliwe”.
Miała rację. Sama to czułam. Nigdy nie uważałam się za szczególnie silną, ale teraz walczyłam z systemem, z czasem, ze zbiegłym mordercą – wszystko dla tego dziecka.
Następne kilka dni upłynęło pod znakiem przygotowań. Zamieniłam pokój Lewisa na pokój dla Hectora. Zdjęłam plakaty zespołów rockowych, trofea piłkarskie, zdjęcia z uczelni. Pomalowałam ściany na delikatny żółty kolor. Rozstawiłam nowe łóżeczko, przewijak i karuzelę z kołysankami.
Rozmontowanie sanktuarium mojego syna było bolesne, ale konieczne. Lewis odszedł. Hector żył i potrzebował przestrzeni, by się rozwijać.
Ojciec Anthony przyszedł, aby pobłogosławić salę. Pokropił kąty wodą święconą, modlił się o opiekę Hektora, o moją siłę i o sprawiedliwość dla Lewisa.
„Bóg ma plan” – powiedział. „Nawet jeśli nie zawsze go rozumiemy”.
„Jaki plan zakłada zabicie dobrego człowieka i niemal utopienie dziecka?” – zapytałem z goryczą.
„Plan, który zmienia zło w odkupienie. Cynthia chciała zniszczyć tę rodzinę. Ale spójrz – Lewis zostawił po sobie spuściznę. Znalazłeś nowy cel. To dziecko przetrwało wbrew wszelkim przeciwnościom. Zło nie zwyciężyło. Zwyciężyła miłość”.
Chciałem mu wierzyć. Czasem potrafiłem. A czasem widziałem tylko ciemność.
Rozprawa sądowa miała się odbyć we wtorek. Ubrałem się w swój najlepszy garnitur – ten sam, w którym byłem na pogrzebie Lewisa. Towarzyszyła mi Alene. Weszliśmy do małej sali sądowej. Sędzią była kobieta po pięćdziesiątce, z siwymi włosami zaczesanymi do tyłu i surowym, ale nie nieżyczliwym wyrazem twarzy.
Przejrzała wszystkie moje dokumenty – certyfikaty, referencje, wyceny, raport z inspekcji domu. Przeczytała każdą stronę z drobiazgową uwagą.
W końcu podniosła wzrok.
„Pani Betty” – powiedziała – „dokładnie przeanalizowałam pani sprawę. To bardzo nietypowe – sześćdziesięciodwuletnia kobieta ubiega się o opiekę nad noworodkiem. Ale równie nietypowe jest to, żeby babcia uratowała wnuka przed utonięciem”.
Moje serce biło tak głośno, że byłem pewien, że każdy je słyszał.
„Rozmawiałem ze szpitalem, z pracownikami socjalnymi, z osobami, które panią polecają, i wszyscy mówią to samo: że jest pani oddana, kochająca i kompetentna. Że to dziecko miało szczęście, że była pani tam tego dnia”.
Poczułam, że napływają mi łzy, ale powstrzymałam je.
„Czytałem też o sprawie karnej, o podejrzeniu, że matka dziecka zamordowała jego ojca, a potem próbowała zabić dziecko. To straszne. Nie do pomyślenia. To dziecko potrzebuje stabilizacji. Potrzebuje miłości. Potrzebuje kogoś, kto będzie je chronił”.
Pauza. Długa. Niekończąca się.
„W związku z tym udzielam Betty tymczasowej opieki na okres sześciu miesięcy. W tym czasie będą odbywać się comiesięczne wizyty pracowników opieki społecznej, oceny postępów, a po upływie sześciu miesięcy ocenimy, czy opieka stanie się stała. Gratulacje, Babciu.”
Uderzył młotek i nagle znów mogłam oddychać. Płakałam tam, na sali sądowej. Płakałam z ulgi, z wdzięczności, ze strachu – ze wszystkiego.
Alene mnie przytuliła.
„Zrobiłeś to” – wyszeptała. „Będziesz mógł zabrać go do domu”.
Trzy dni później, sześć tygodni po wyciągnięciu go z jeziora, zabrałam Hectora do domu. Eloise pomogła mi zapiąć go w foteliku samochodowym. Jeszcze raz wszystko wyjaśniła – jak go trzymać, jak go karmić, jak rozpoznać oznaki problemów.
„Nic ci nie będzie” – powiedziała. „A jeśli będziesz mnie potrzebować, jestem pod telefonem”.
Jechałem do domu z prędkością dwudziestu mil na godzinę. Każdy wstrząs mnie przerażał. Każdy nadjeżdżający samochód wydawał się zagrożeniem. Ale dotarliśmy cali i zdrowi.
Weszłam do domu z Hektorem na rękach. Zabrałam go do jego pokoju. Położyłam go w łóżeczku. Wyglądał na takiego małego w tej przestrzeni, takiego bezbronnego. Ale oddychał. Żył. Był bezpieczny – na razie.
Pierwsze kilka tygodni z Hektorem w domu były najtrudniejsze w moim życiu. Zapomniałam, jak wyczerpująca jest opieka nad noworodkiem – nieprzespane noce, niewyjaśniony płacz, ciągła panika, że robię coś źle. W wieku trzydziestu lat wychowałam Lewisa z młodzieńczą energią. W wieku sześćdziesięciu dwóch lat każda nieprzespana noc wykańczała mnie.
Ale były też chwile czystej magii. Kiedy Hector chwytał mnie za palec swoją maleńką rączką. Kiedy przestawał płakać na dźwięk mojego głosu. Kiedy otwierał te ciemne, małe oczka – identyczne jak u Lewisa – i patrzył na mnie, jakbym była całym jego światem.
W takich chwilach wiedziałem, że każda sekunda wyczerpania jest warta zachodu.
Eloise przychodziła trzy razy w tygodniu. Nauczyła mnie sztuczek, o których już zapomniałam – jak łatwiej mu się odbija, jak go szczelnie owijać, żeby lepiej spał, jak odczytywać jego różne płacze. Stała się kimś więcej niż pielęgniarką. Stała się przyjaciółką. Wybawicielką.
„Wspaniale sobie radzisz” – mówiła mi za każdym razem.
Ale nie czułam się wspaniale. Byłam przerażona. Każdy dziwny dźwięk w nocy przyprawiał mnie o dreszcze. Każdy samochód, który powoli przejeżdżał obok mojego domu, wprawiał mnie w zdenerwowanie.
Cynthia wciąż gdzieś tam była. I chociaż policja twierdziła, że prawdopodobnie uciekła z kraju, nie mogłem pozbyć się wrażenia, że jest blisko – obserwuje, czeka.
Zainstalowałem nowe zamki we wszystkich drzwiach, kamery bezpieczeństwa na ganku i alarm podłączony bezpośrednio do policji. Wydałem kolejne osiemset dolarów, których nie miałem. Ale bezpieczeństwo Hectora było bezcenne.
Pewnej nocy, trzy tygodnie po tym, jak przyniosłam go do domu, znalazłam coś.
Porządkowałem rzeczy Lewisa, które trzymałem w pudłach – jego ubrania, książki, papiery. Na dnie pudła znalazłem dziennik. Brązowa skóra, zniszczona.
Nie wiedziałem, że Lewis prowadzi dziennik.
Otworzyłem ją drżącymi rękami. Pierwsze kilka stron pochodziło sprzed lat – myśli o jego pracy, o przyjaciołach. Nic ważnego.
Ale potem dotarłem do wpisów z zeszłego roku — z roku, w którym poznał Cynthię.
Poznałem dziś kogoś, czytałem wpis sprzed czterech lat. Ma na imię Cynthia. Jest piękna, inteligentna, tajemnicza. Jest w niej coś, czego nie potrafię rozgryźć. Intryguje mnie.
Czytałem dalej. Wpisy o Cynthii pojawiały się coraz częściej. Lewis był zakochany, całkowicie oczarowany. Ale pojawiały się też wątpliwości.
Czasami mam wrażenie, że tak naprawdę jej nie znam. Nigdy nie mówi o swojej rodzinie. Kiedy pytam, zmienia temat. Jakby jej życie zaczęło się w dniu, w którym się poznaliśmy.
Kolejny wpis.
Zastałem Cynthię przeglądającą moje wyciągi bankowe. Powiedziała, że była po prostu ciekawa, ale coś jej nie pasowało. Czemu miałaby to sprawdzić bez pytania?
A potem ten, który zmroził mi krew w żyłach. Z datą na miesiąc przed jego śmiercią.
Cynthia jest w ciąży. Znalazłam test. Ale kiedy ją skonfrontowałam, wpadła we wściekłość. Powiedziała, że tego nie chce, że to zrujnuje jej życie. Jak może tak mówić? To nasze dziecko. Dziś zmieniłam testament. Wszystko pójdzie na dziecko. Nie ufam Cynthii w kwestii pieniędzy. Nie po tym, jak widziałam, jak wydaje – buty za pięćset dolarów, torebki za tysiąc dolarów. Zawsze chce więcej. Ale dziecko to nie dodatek. To życie i będę je chronić bez względu na cenę.
Łzy spadały na strony, rozmazując atrament.
Lewis wiedział. Wiedział, że coś jest nie tak z Cynthią. Wiedział, że pieniądze to jedyne, na czym jej zależy, i podjął kroki, by chronić syna. Kroki, które kosztowały go życie.
Ostatni wpis pochodzi z dnia jego śmierci.
Cynthia mi dziś groziła. Powiedziała, że będę żałować, że na nią naciskałam w sprawie dziecka. Nie wiem, co to znaczy, ale to mnie przeraża. Jutro porozmawiam z mamą. Opowiem jej wszystko. Może pomoże mi ustalić, co robić. Wiem tylko, że nie mogę pozwolić, żeby Cynthia skrzywdziła nasze dziecko. Zawsze będę go chronić.
Nigdy nie miał okazji ze mną porozmawiać. Zmarł tej nocy. I nigdy nie wiedziałam, że potrzebuje pomocy – że się bał, że widział nadchodzące niebezpieczeństwo, ale nie dostatecznie szybko.
„Przepraszam” – wyszeptałam do pamiętnika. „Tak mi przykro, kochanie. Powinnam była zauważyć. Powinnam była zauważyć, że coś jest nie tak”.
Ale przeszłości nie mogłem zmienić. Mogłem jedynie chronić przyszłość.
Następnego dnia zaniosłem dziennik Fatimie. Przeczytała go w całości. Z każdą stroną zaciskała szczękę.
„To kluczowy dowód” – powiedziała. „To wskazuje na działanie z premedytacją. To wskazuje na motyw. Kiedy znajdziemy Cynthię, to ją pogrzebie”.
„Kiedy ją znajdziesz?” – zapytałem. „Minęły prawie dwa miesiące, Fatimo”.
„Robimy wszystko, co w naszej mocy” – powiedziała. „Ale ona jest sprytna. Prawdopodobnie użyła fałszywych dokumentów, żeby wyjechać z kraju. Mogłaby być gdziekolwiek”.
Ale trzy dni później wszystko się zmieniło.
Karmiłam Hectora, kiedy zadzwonił telefon. Numer nieznany. Zwykle nie odbierałam, ale coś kazało mi odebrać.
„Cześć” powiedziałem.
Cisza. Oddech. Potem głos, który natychmiast rozpoznałem.
„Betty.”
Cynthia.
Krew mi zmroziła krew w żyłach. O mało co nie upuściłem Hectora. Rozejrzałem się po pokoju, jakby kryła się w cieniu.
„Gdzie jesteś?” zdołałem powiedzieć.
„Nie ma znaczenia, gdzie jestem. Ważne, że mam coś, czego ty chcesz. A ty masz coś, czego ja chcę”.
„Nie masz niczego, czego bym chciał.”
„Znam prawdę o tym, co naprawdę stało się z Lewisem. O tym, dlaczego zrobiłem to, co zrobiłem. Założę się, że chcesz wiedzieć”.
„Już znam prawdę. Przeczytałem dziennik Lewisa. Wiem, że zabiłeś go dla pieniędzy. Wiem, że jesteś potworem”.
Zimny śmiech. Bez humoru.
„Potwór. Jakież to dramatyczne. Nic nie wiesz, Betty. Lewis nie był świętym, za jakiego go uważasz”.
„Nie waż się!” – ryknąłem. „Nie waż się mówić źle o moim synu”.
„Dobra. Zadzwonisz na policję, prawda? Śmiało. Zanim namierzą ten telefon, mnie już dawno nie będzie. Używam telefonów jednorazowych. Nie jestem głupi.”
W głowie mi się kręciło. Musiałem ją zmusić do mówienia. Musiałem to jakoś nagrać. Włączyłem głośnik w telefonie, wolną ręką szukałem komórki i zacząłem nagrywać.
„Czego chcesz, Cynthio?”
„Chcę mojego syna.”
„Twój syn? Próbowałeś go utopić.”
„To był błąd. Chwila szaleństwa. Byłam przerażona, zdezorientowana. Właśnie urodziłam sama. Nie wiedziałam, co robię. Ale teraz czuję się lepiej. Chcę odzyskać moje dziecko”.
„Nigdy. Najpierw bym umarł.”
„To da się załatwić” – powiedziała z chłodnym spokojem. „Słuchaj uważnie. Chcę Hectora i pieniędzy z testamentu Lewisa. Te dwieście tysięcy z ubezpieczenia plus wszystko, co Lewis zostawił w funduszu powierniczym dla dziecka. To kolejne trzysta tysięcy. Pięćset tysięcy. Wszystko, na co Lewis zapracował, wszystko, co zaoszczędził, wszystko przeznaczone dla jego syna”.
„A co jeśli odmówię?”
„Wtedy po niego przyjdę. Jestem jego biologiczną matką. Prawnie mam więcej praw niż ty. A kiedy mnie w końcu złapią, powiem, że ukradłaś mi dziecko. Że mi groziłaś. Że wymyśliłaś całą historię o jeziorze, żeby go zatrzymać. Moje słowo przeciwko twojemu, a ja jestem o wiele młodsza, bardziej wiarygodna, bardziej sympatyczna”.
Poczułem się źle, ale kontynuowałem nagrywanie.
„Skąd mam wiedzieć, że nie zabijesz nas obu i nie zabierzesz nam wszystkiego?”
„Nie zrobisz tego. Ale to twój jedyny wybór. Przynieś dziecko i pieniądze do starego magazynu nad jeziorem – wiesz, tego, w którym kiedyś łowiłeś ryby z Lewisem – jutro o północy. Sam. Jeśli zobaczę gliny, zniknę i już nigdy mnie nie zobaczysz. A w końcu i tak znajdę sposób, żeby odebrać ci Hectora”.
„Cynthio, zaczekaj…”
Ale linia była już martwa.
Stałem tam drżąc z Hectorem w jednej ręce i telefonem w drugiej. Miałem nagranie. Miałem dowód, że Cynthia żyje, że mi groziła.
Natychmiast zadzwoniłem do Fatimy. Wysłałem jej nagranie.
„Doskonale” – powiedziała. „Właśnie tego potrzebowaliśmy. Teraz zastawimy pułapkę. Pójdziesz na to spotkanie. Ale my będziemy tam, w ukryciu, czekając. A kiedy się pojawi, dorwiemy ją”.
„A co, jeśli coś pójdzie nie tak? Co, jeśli zobaczy mnie z policją i znowu ucieknie?”
„Ona nas nie zobaczy. Obiecuję. Ustawię snajperów na pozycjach, drużyny w cieniu. Tym razem nie ucieknie”.
„A Hektor?”
„Hector zostaje z Eloise. W bezpiecznym miejscu. Nie zabierzesz go. Będziesz udawać, że go przyprowadziłeś.”
Skinąłem głową, choć ona mnie nie widziała.
Jeszcze jeden dzień. Musiałem przetrwać jeszcze jeden dzień, a potem Cynthia w końcu stanie przed wymiarem sprawiedliwości – za Lewisa, za Hectora, za cały ból, który wyrządziła.
