Część 1
Lucía miała zaledwie siedem lat, kiedy schowała się w szafie swojego przybranego ojca, ściskając w dłoniach skradziony telefon, a jej serce waliło tak mocno, że wydawało się, iż zaraz wyskoczy jej z piersi.
Na zewnątrz, w mieście Meksyk, szalała burza, jakby nawet niebo wiedziało, że dom w Las Lomas zaraz się rozpadnie na dwie części.
Dziewczynka była drobna, o brązowej skórze, szeroko otwartych oczach i ciasnych warkoczach przepasanych niebieskimi wstążkami. W niczym nie przypominała Estebana Salazara, mężczyzny, który adoptował ją trzy lata wcześniej – ale dla niej był on jej ojcem.
Estebana obawiano się w całym Meksyku. Niektórzy nazywali go biznesmenem, inni duchem, a ci, którzy wiedzieli za dużo, woleli w ogóle go nie nazywać. Zbudował hotele, imperia budowlane, winnice, fundacje i sojusze polityczne, których nikt nie potrafił w pełni wyjaśnić – ale sam dźwięk jego imienia wystarczał, by wpływowi mężczyźni ściszyli głos.
Ale Lucía nie znała człowieka, którego wszyscy się bali. Znała tylko tego, który robił jej gorącą czekoladę, gdy dręczyły ją koszmary, który nosił ją na ramionach przez ogród i który powtarzał jej każdej nocy:
—Jeśli kiedykolwiek będziesz w ciemnościach, moja dziewczyno, zadzwoń do mnie. Wrócę po ciebie.
Ale Esteban przebywał za granicą od czternastu miesięcy. Federalne śledztwo w sprawie prania pieniędzy i korupcji zmusiło go do pozostania w Madrycie, podczas gdy jego prawnicy pracowali nad oczyszczeniem jego imienia.
Przed wyjazdem powierzył swoją rezydencję Renacie Ibáñez, swojej narzeczonej — pięknej blondynce o idealnym uśmiechu i sukniach, które lśniły jaśniej niż jej serce.
W obecności Estebana Renata głaskała Lucíę po włosach i mówiła, że kocha ją jak córkę. Ale w chwili, gdy prywatny odrzutowiec przeleciał nad Atlantykiem, maska znikała.
Lucía przestała jeść w głównej jadalni. Pokojówki zmieniały się co tydzień. Jej zabawki zostały schowane w pudełkach. Jej sypialnia została przeniesiona na drugi koniec korytarza, z dala od apartamentów głównych. Renata wydawała wystawne kolacje dla polityków, biznesmenów i dziennikarzy, podczas gdy dziewczyna uczyła się poruszać po domu w ciszy.
Tej październikowej nocy grzmoty obudziły Lucíę. Bała się i chciała wejść do biura Estebana, żeby spojrzeć na zdjęcie na jego biurku – jej śmiech na jego ramionach, jego uśmiech, którego nikt inny nie widział.
W chwili, gdy weszła do środka, usłyszała głosy w korytarzu. Wślizgnęła się pod biurko akurat w chwili, gdy drzwi się otworzyły.
Renata weszła z Mauricio Rivasem, doradcą finansowym Estebana. Jej drogie obcasy rozbrzmiały echem po drewnianej podłodze.
—Przelew o 8:00 był czysty — powiedział Mauricio, kładąc teczkę na biurku — Przelaliśmy już 38 milionów na konta w Zurychu. Ale jeśli Esteban sprawdzi księgi choćby na pięć minut, to to zauważy.
Renata parsknęła zimnym śmiechem.
—Esteban niczego nie sprawdzi. Jego prawnicy twierdzą, że utknie w Madrycie do lutego. Zanim wróci, Mauricio, ty i ja będziemy w Monako z nowymi tożsamościami.
Lucía zakryła usta dłońmi. Nie rozumiała wszystkiego, ale rozumiała wystarczająco dużo. Okradali jej ojca.
—A dziewczyna? — zapytał Mauricio. — Jeśli ją tu zostawisz, może mówić.
Renata podeszła do okna. Jej odbicie wyglądało idealnie, ale jej głos brzmiał jak stłuczone szkło.
—Lucía jest nikim. Jest córką zmarłego mężczyzny, którego Esteban przygarnął z poczucia winy. Jutro, podczas gali fundacyjnej, przyjedzie po nią pracownik socjalny. Już podpisałam papiery. Potem wyślą ją do hostelu daleko stąd.
Lucía poczuła, jak ziemia znika jej spod nóg.
Przypomniała sobie hostel, w którym mieszkała, zanim Esteban ją znalazł — zimne łóżka, płaczące dzieci, szorstkie ręce ciągnące ją za ramiona.
—A jeśli Esteban będzie jej szukał? — nalegał Mauricio.
Renata odpowiedziała bez wahania:
—Zanim zacznie szukać, nikt nie będzie wiedział, gdzie się podziała. A jeśli zapyta, powiemy, że uciekła.
Po wyjściu z pokoju Lucía zamarła na kilka minut. Nogi drżały jej niekontrolowanie.
Na fotelu Renata zapomniała małego telefonu — tego, którego używała do prywatnych rozmów.
Lucía go chwyciła.
Pobiegła do swojego pokoju, zamknęła drzwi na klucz i wlazła do szafy. Otoczona ciężkimi płaszczami, wybrała numer, który Esteban kazał jej zapamiętać.
Telefon zadzwonił dwa razy.
„Mów” — odpowiedział głęboki głos.
Lucía zaczęła cicho płakać.
—Tato… to ja.
Tysiące mil stąd, Esteban Salazar stał nieruchomo przed oknem w Madrycie.
—Lucía, dlaczego szepczesz?
—Tato, wróć. Renata wszystko kradnie. Ona i Mauricio powiedzieli 38 milionów. A jutro wysyłają mnie do hostelu. Proszę, nie pozwól im mnie zabrać.
Zapadła tak głęboka cisza, że Lucía pomyślała, że połączenie zostało przerwane.
Potem odezwał się Esteban — spokojny, ale przerażający.
—Zamknij drzwi. Nie jedz niczego, co da ci Renata. Nie wychodź z pokoju.
—Idziesz?
Głos Estebana się zmienił. Nie był już głosem biznesmena. Był głosem człowieka, który kiedyś wstrząsnął połową kraju.
—Idę po ciebie, córko.
