„Nie wiem, jak będzie wyglądać jutro. Ale stanie obok ciebie było jedną z najłatwiejszych i najbardziej znaczących rzeczy, jakie zrobiłem od bardzo dawna”.

W tym momencie połowa sali płakała.

Ślub okazał się dokładnie taki, jakiego oczekiwałam.

Nie dlatego, że było idealne.

Ponieważ to było prawdziwe.

Potem była muzyka, śmiech, zdjęcia i wspaniały tort.

A kiedy dzień dobiegł końca, Piotr nie zniknął.

Został.

Wytrwał podczas leczenia, trudnych wizyt, strachu, niepewności i każdego ciężkiego dnia, który nastąpił potem.

Gdzieś w tym czasie przyjaźń stała się czymś głębszym.

Dziś piszę te słowa, będąc pod opieką hospicyjną.

A Piotr nadal tu jest.

Siedzi obok mnie, rozśmiesza mnie, gdy jestem zmęczona, trzyma mnie za rękę, gdy się boję i przypomina mi każdego dnia, że ​​miłość nie zawsze przychodzi, kiedy się jej spodziewamy.

Kiedyś myślałam, że spędzę ostatni rozdział swojego życia czując się porzucona i samotna.

Zamiast tego znalazłem kogoś, kto został.

Nie wiem, ile czasu mi zostało.

Ale wiem jedno:

Jestem kochany.

I po tym wszystkim, to już wystarczy.