Xavier natychmiast zerwał się na równe nogi, a na jego twarzy malowało się zmieszanie i gniew. „Mamo, co ty robisz?!”. wykrzyknął.
„Ta kobieta nie jest tym, za kogo się podaje” – oświadczyłem. „Ona już oszukała innych. Chronię cię”.
Xavier wyglądał na oszołomionego.
„Co? Nie! Mylisz się! Danielle nie jest oszustką. Jest miła, uczciwa i jest moją dziewczyną!”
Ignorując go, zadzwoniłem do Margaret i szybko wyjaśniłem jej sytuację.
„Wyślij mi zdjęcie oszusta” – błagałam, zanim się rozłączyłam.
Kilka sekund później obraz dotarł.
To była ona.
Przynajmniej ja byłem o tym przekonany.
Obróciłem ekran w stronę Nathana i Xaviera.
„Widzisz? Nie jestem szalony!”
Na szczęście wkrótce przyjechała policja i potwierdziła, że nie jestem szalony.
Po prostu się myliłem.
Xavier zszedł na dół i uwolnił Danielle z piwnicy.
Co dziwne, nie bała się.
Wydawała się zirytowana, ale jednocześnie dziwnie rozbawiona.
Zwracając się do nas, westchnęła. „Chłopaki, to nie pierwszy raz, kiedy ktoś mnie z tą kobietą pomylił” – wyjaśniła. „Wiem dokładnie, o kim mówisz. Zrujnowała mi życie, a raczej prawie. Byłam już na komisariacie i widziałam jej zdjęcie. Jest blondynką o brązowych oczach; moje czarne włosy i niebieskie oczy są naturalne. Nie jestem nią”.
Jeden z funkcjonariuszy przyjrzał się jej uważnie, po czym skinął głową.
„Pamiętam tę sprawę. Prawdziwa oszustka posługiwała się imieniem Danielle i przez długi czas unikała policji. Wydaje mi się, że udało jej się nawet oszukać kogoś innego, zanim została złapana. Siedzi już od jakiegoś czasu w więzieniu. Mogę potwierdzić, że ta kobieta to nie ona”.
Opadła mi szczęka.
Poczułem ulgę, ale zaraz potem przyszło upokorzenie.
Jak to możliwe, że Margaret nic o tym nie wiedziała?
„O mój Boże! Ja… ja tak przepraszam” – wyjąkałam.
Ku mojemu zdziwieniu Danielle szczerze się uśmiechnęła i roześmiała.
„Cóż, to był ciekawy sposób na poznanie moich przyszłych teściów” – zażartował. „Przynajmniej mogłem wybrać wino”.
Najwyraźniej miał doskonały gust, bo butelka, którą wybrał, była jedną z najdroższych w całym domu.
Zaśmiałem się z jego poczucia humoru i napięcie zniknęło niemal natychmiast.
Xavier przytulił ją, widocznie odprężony i całkowicie zakochany.
„Mówiłem ci, że tak nie jest” – powiedział, patrząc na mnie znacząco.
Wieczór zakończył się przeprosinami i nowym początkiem.
Z czasem poznawałam Danielle coraz lepiej i odkryłam, jak bardzo kochała Xaviera. Była ciepłą, zabawną osobą i niezwykle utalentowaną cukierniczką, która nawet upiekła jego tort weselny.
Ja nauczyłem się ważnej lekcji o wyciąganiu pochopnych wniosków. Nadal czuję potrzebę opiekuńczości wobec Xaviera i prawdopodobnie zawsze tak będzie, ale uczę się ufać jego decyzjom.
A teraz mamy rodzinną historię, której żadne z nas nigdy nie zapomni, choć podejrzewam, że Danielle nie pozwoli mi o niej zapomnieć w najbliższym czasie.
